Categorie: Familie en vrienden

#224 Een baby reanimeren

Het oorspronkelijke idee werd eigenlijk geopperd door mijn vriend, die tevens dit jaar voor de eerste keer vader wordt. Het idee was om met nog meer vrienden die net vader zijn of vader worden, en dat zijn er nogal wat inmiddels, een cursus te doen. Een cursus EHBO voor baby’s en kinderen. Aangezien ik niet altijd mega-enthousiast wordt van dergelijke dingen, stond ik niet meteen vooraan te springen om ook mee te doen. De sous-chef duwde me echter in de juiste richting.

Door een klein zorgverzekeringsdingetje zijn we helaas afgehaakt bij het groepsfeestje en hebben op eigen houtje een cursus uitgezocht die wel betaald zou worden door het zorgverzekergingskartel in Nederland. We kwamen uit bij het Rode Kruis, de enige optie. Een theoriedeel thuis en een praktijkdeel op locatie in Tiel. Afgelopen zaterdag heb ik dan ook zeker vier uur lang zitten te zwoegen (dat zwoegen is overdreven) op het theoriegedeelte. Wederom bekroop mij vooraf het gevoel ‘hier heb ik helemaal geen zin in’,  maar gaandeweg de cursus draaide dat om.

Ik zag veel dingen waarvan het me goed mogelijk leek dat dit straks daadwerkelijk gebeurt, in huiskamers en keukens die verdacht veel op de onze lijken. Aan het einde van de dag had ik dus ook een redelijk voldaan gevoel. Ik had wat opgestoken en had het idee dat dit weleens toepasbaar zou kunnen zijn. Dit is uiteraard niet de bedoeling, maar toch. Vandaag stond het praktijkgedeelte op het programma. Ergens in een gemeenschapszaal in Tiel, waar ik nog nooit van gehoord had, laat staan geweest ben.

Bij binnenkomst zien we twee mannen. De ene man past qua postuur zeker twee keer in de andere man, en dat ligt een beetje aan beiden. Henk, de wat vollere van de twee is onze cursusleider vanavond. De ander doet de koffie, zijn naam ben ik kwijt. Henk praat ontzettend niet-ABN en gooit daar een vleugje Betuws overheen. Henk heeft wat moeite met de beamer en banjert wat door de zaal. Wederom bedruipt mij het gevoel ‘hier heb ik helemaal geen zin in’, aangevuld met ‘dit wordt een lange avond’. We zien wat filmpjes, krijgen links en rechts wat herhaling over wat voor vreselijks ons kindje straks allemaal kan overkomen en we mogen met een aantal poppen aan de slag. Kleine, en hele kleine. Het voelt gek.

Ik besluit het serieus te nemen en dat is eigenlijk ook het enige wat je moet doen op zo’n avond. Aan de andere aanwezige mannen lees ik een zelfde blik af. Gaandeweg de avond ontpopt Henk zich tot een echte Henk. Een gezellige vent die graag op de praatstoel zit. Dat zitten is ook pure noodzaak, vanwege zijn naar eigen zeggen culinaire abces, maar dat hindert niet. Henk heeft ons de belangrijkste dingen geleerd om snel te kunnen handelen wanneer dat nodig is. Ruim acht uur heeft het me ongeveer gekost, inclusief drie keer de gedachte ‘hier heb ik geen zin in’, ongeveer een normale werkdag. Die gedachte is echter onvergeeflijk als ik straks niet zou weten wat ik moet doen wanneer dat nodig is.

Nu weet ik dat wel, in ieder geval een beetje. Dankzij Henk.

#222 Cocktails & voetbalschoenen

Het was laat vannacht. Terwijl ik met een verstrekeling achterop terug naar huis fiets en onderweg andere mensen die op hetzelfde feestje waren gedag zeg, denk ik eigenlijk aan helemaal niks. Of ik kan me nu niet herinneren wat ik op dat moment dacht, dat kan ook. Daar geef ik dan de cocktails de schuld van. Er was namelijk een cocktailbar gisteravond. Op het feestje ter ere van een ander feestje. Het was fijn.

Photo by Christian Widell on Unsplash

Mensen die hart en ziel leggen in een voetbalclub en een evenement. Vrijwillig welteverstaan. De uren vrije tijd die mensen hierin steken vormen samen één grote berg deze avond. Er wordt gedronken en er wordt gepraat, er is een verwoede poging om te dansen door dees of gene, maar dat lijkt toch niet helemaal de bedoeling van deze avond. De DJ doet hard zijn best het dansvloertje gevuld te houden, maar het lijkt vaak tevergeefs. Ik weet hoe hij zich voelt.

Aan het einde van de avond worden er verwoede pogingen gedaan door een voormalig leider mij weer eens voetbalschoenen aan te laten trekken. Herinneringen aan epische wedstrijden, heroïsche tackles en verdwaalde doelpunten vliegen over de tafel. Het is mooi om te horen hoe slecht voetbal door de jaren dusdanig geromantiseerd kan worden. Het is verleidelijk en wellicht komt het er ooit van. Maar voorlopig blijven ze op zolder liggen.

De passagier op de bagagedrager heb ik inmiddels gelost. Thuis zet ik in een vlaag van verstandsverbijstering nog even een bos bloemen netjes in een vaas. De sous-chef heeft vandaag één van haar cursussen afgerond, dat was een bloemetje waard. De herinneringen aan afgelegen voetbalvelden op de vroege zondagmorgen lijken alweer ver weg. Eerst uitslapen.

#219 Schepen en haring

Het is een bijzondere dag vandaag. Het is een mix van een aantal werelden. Een onverwachte mix, die ik echter wel had kunnen verwachten. Dingen lopen door elkaar en het kost me bij de overgang moeite te schakelen. Beide werelden zijn inmiddels onderdeel van mij, van mijn leven, van mijn historie. De ene is me niet minder waard dan de andere en dat is wellicht confronterend in zo’n directe overgang.

Photo by Oliver Roos on Unsplash

Ongeveer vier dagen heb ik er aan besteed. Aan een presentatie die ik zelf niet geef. Maar waarvan ik vanaf het begin een onderliggend belang heb gevoeld wat nooit is uitgesproken, maar toch waarheid is gebleken. Vier keer is hij één op één doorgenomen, vier keer is hij gefinetuned. Tot het laatste moment was er een klein stukje twijfel. Een stukje twijfel of we niet te eerlijk zouden zijn. We zakten af naar de plaats van bestemming, de zekerheid was nog steeds niet helemaal aanwezig.

Aangekomen verdween de twijfel gestaag. Naarmate anderen hun verhaal tentoonspreiden, leek ons verhaal steeds meer hout te snijden en misschien zelfs niet eerlijk genoeg. Het ging over schepen en hoe we de bouw hier van in ons land zouden kunnen houden. Er was applaus, er was een lach, een was oprechte interesse en er was een stilte, die hoorbaar was te vertalen naar besef. Besef dat we de juiste snaar hadden geraakt.

Van dit besef was het een abrupte stap naar een ander besef. Het feit dat ik al veel te lang ergens niet ben geweest. De plaats en de mensen die ooit als tweede familie beschouwde, voelt nu bijna vreemd aan. Er is haring en er is bier. Na drie haringen voelt het alweer als vertouwd. Er wordt gelachen, er wordt geïncasseeerd, er wordt uitgedeeld er worden rondjes gegeven en er wordt gedronken. Veel gedronken. Toch is er ook besef dat er te weinig uur in een dag, en te weinig dagen in een week zitten om dit gevoel te kunnen behouden. Ik vraag me af wanneer ik me echt ergens een vreemdeling begin te voelen. En waar…

#216 Over vaders

Mijn vader geeft de planten in mijn kas water wanneer ik op vakantie ben. Hij leent ons zijn auto als we weer eens iets groots ergens op moeten halen of weg moeten brengen. Mijn vader wil straks graag oppassen op zijn eerste kleindochter. Mijn vader helpt ons met het aanschaffen van een nieuwe heg. Hij geeft tips over het aanleggen van gras.

Photo by Bryan Minear on Unsplash

Mijn vader neemt ons mee naar de pannenkoekenbakker. Op de middelbare school hielp mijn vader me altijd uit de nesten wanneer ik daar weer eens in zat. En dat was nogal vaak. Mijn vader gaf me op mijn flikker als ik te laat thuis kwam. Ook dat was nogal vaak. Mijn vader kwam kijken wanneer ik moest voetballen. Mijn vader hielp me aan een baan. Samen met mijn moeder was hij er, toen het leven opeens wat tegen leek te zitten. Mijn vader, die man die nooit huilde, huilde toen opeens samen met mij.

Mijn vader, die graag vier keer afscheid neemt alvorens hij gaat. Mijn vader die graag een biertje met me drinkt. En graag Chinees voor ons haalt. Mijn vader die me meenam naar wedstrijden van Oranje toen ze nog wel wat konden. Die me meenam naar dierentuinen, met me op vakantie ging naar Frankrijk, en naar Zweden. Die me de trap opdroeg toen mijn been in het gips zat. Mijn vader die me altijd vertouwt, ook al is hij het er niet mee eens. Mijn vader die houdt van mijn moeder. Mijn vader die er altijd is.

Ik neem dat allemaal voor lief, alsof het normaal is. En voor mij is het dat ook. En dat komt door hem, mijn vader. Vandaag is voor de vaders. Ik hoop dat ik wat van je geleerd heb ouwe. Volgend jaar ben ik zelf vader.

#208 32 Jaar

Doe Maar schreef er volgens mij ooit een liedje over, maar daar gaat het niet echt over vandaag. Mijn moeder vond dat groepje van Henny Vrienten wel leuk geloof ik, maar dat is ook al zeker weer ruim 32 jaar geleden.

Jezus, 32 jaar, dat klinkt als een eeuwigheid. Toch ben ik vandaag officieel al echt zo lang op deze aardbol te vinden. Toen ik 30 werd, vond ik dat niet bepaald bijzonder, het klonk nog steeds hetzelfde als de verjaardagen de jaren er voor. Vorig jaar werd ik 31 jaar en zelfs die dag is eigenlijk vrij betekenisloos aan mij voorbij gegaan. Nu is het anders.

Nu ben ik 32 en klinkt het opeens serieus. Heel serieus. Gister schreef ik een heel serieus stuk over de dood en vandaag ben ik me er opeens van bewust dat ook ik ouder word. En dat is maar goed ook. Ik word ouder en de jeugd heeft de toekomst. Die jeugd begint nu al voelbaar doelbewust in mijn richting te schoppen en ik ben er nu al van overtuigd dat dit de komende twintig jaar niet meer zal veranderen. Het is een bijzondere gewaardwording wanneer je je toekomstige dochter, weliswaar onzichtbaar, maar toch ook weer niet, zichzelf ten gelde voelt maken.

Het was vandaag dan wel mijn verjaardag, jij bent er al duidelijk bij. En die hebben we gevierd op een plek waar we waarschijnlijk nooit meer zullen komen. Met cocktails die ik waarschijnlijk nooit meer zal drinken. In een sfeer die ik waarschijnlijk nooit meer zal ervaren. En dat is fantastisch. Ik vind je nu al fantastisch, en ik heb nog geen idee wie je bent.

Ik houd nu al van je.

#202 Sfeerbeheer

Na een nacht diepe slaap en bijzondere dromen, een stevig ontbijt en drie bakjes espresso is het tijd voor de zondag. Die zondag begint buiten, het is warmer dan het er uit ziet en binnen de kortste keren verschijnen de eerste zweetdruppeltjes al op mijn rug en voorhoofd. Ik ben namelijk niet zomaar naar buiten gegaan. Er is een duidelijk doel. Dit doel hing al even in de lucht, maar eerdere verzoeken heb ik handig uit de weg weten te gaan omdat de materialen nog niet op orde waren.

Dat zijn ze nu wel en ook de benodigde stroomvoorziening is gisteren professioneel aangelegd door de huisklusser annex aanstaande opa en de opzichter. Diezelfde opzichter stond vandaag onderaan de ladder welke vanuit de garage kwam en de boom in ging. Bovenaan die ladder stond ik zelf met een prikkabel voorzien van nieuwe lampjes. Die lampjes zouden onze tuin moeten gaan voorzien van nog wat meer sfeer. Volgens de postbode gisteren zag het er allemaal al gezellig uit, maar het kan altijd beter. Het bleek een klusjes van niks en na wat bevestigingswerk met ijzerdraad in de boom en een klein gaatje in de buitenmuur van de garage, hing de kabel op zijn plaats.

Bij de eerste test bleek één van de lampjes het niet te doen, maar gelukkig had ik de ladder nog niet opgeruimd. Even aandraaien bleek genoeg en alles werkte naar behoren. Nu was het op dat moment een uurtje of twaalf in de middag, dus het deed verder nog niet heel veel voor de sfeer. Tijdens een verjaardag van een driejarige jonge held, die overigens verzandde in een onvervalste poolparty met de opa van dienst als volleerde badmeester, ontstond het spontane idee thuis even de barbecue aan te steken.

Een frequente tafelgenoot plofte samen met ons neer op de loungeset en de barbecue kon aan. Pinot Grigio in de koeler, Ekdom’s bbq-box op de achtergrond en de laatste uurtjes zondag verstrijken in alle rust. Wanneer de avond valt kunnen de kaarjes in de kroonluchter aan, een vuurtje in het buitenkacheltje zorgt voor wat warmte en de verse lampjes vanuit de boom maken het vakantiegevoel aan huis compleet.

Het leven is een feest, maar je moet zelf de lampjes ophangen.

#201 Mannenliefde (1ste lustrum)

Ergens vijf jaar geleden werd er op een bank in Kapel-Avezaath, die toevallig in mijn huis stond, besloten dat er met een groep jongens eens wat festivalletjes bezocht moesten worden. Nu gebeurde dat zo links en rechts al wel natuurlijk, maar dit was niet hetzelfde. Het moest een soort van georganiseerde groepsreis worden. Cor en don, maar dan anders.

Zo gezegd, zo gedaan. Er werd een whatsapp-groepje aangemaakt en het uitverkoren festival dat ons over de vloer zou gaan krijgen was Solar in Roermond. Saillant detail is dat dit waarschijnlijk voorbestemde idee uit de hoge hoed kwam van degene die in ons midden niet altijd te betrappen is op een groot organisatietalent. Dat dit uiteindelijk allemaal toch van de grond is gekomen, moet wel een teken zijn geweest dat het zo heeft moeten zijn.

De groep trok richting Limburg en bestond daar uit tien personen. Één was op dat moment te vinden aan de andere kant van de wereld en een twaalfde is later pas ingewijd. Het was het begin van een lange reeks avonturen. De app-groep kreeg een passende naam, werd voorzien van een logootje en er werd een gezamenlijke spaarrekening op touw gezet met behulp van een niet meer gebruikte en/of rekening van twee leden die hun samenlevingsavontuur beïndigden.

De groep, die samen onder andere goed is voor elf mislukte voetbalcarriëres, vele hardloopkilometers, nog meer fietskilometers, een berg aan vlieguren, wereldreizen en paspoortstempels, vijf zonen, drie dochters en nog vijf kleintjes op komst, is voor mij wat er in de Dikke van Dale als beschrijving van vriendschap hoort te staan. Soms hecht, soms wat minder, soms intens, soms oppervlakkig, soms schurend, soms verbaasd, soms moeilijk, soms makkelijk, altijd onvoorwaardelijk, vaak hilarisch, soms ongezond, meestal op het randje, altijd vertrouwd en nooit alleen.

Gisteren vierden we vijf jaar ongein. Proost, op altijd liefde.

#192 Zesde zintuig

Eén van mijn pakken stond al sinds terugkomst uit Japan op de nominatie om naar de stomerij te gaan. Eerst heeft het na het uitpakken van de koffer een tijdje over de schommelstoel in de woonkamer lopen te hangen, alvorens het verplaatst werd naar de bureaustoel op het kantoortje. Daar zag ik het op een gegeven moment in de zon hangen en omdat ik ooit al een keer een goed pak heb verpest door het te lang in diezelfde zon te laten hangen, in dat geval op zolder, werd de laatste hangplaats de kapstok in de gang. Waar normaliter alleen jassen hangen.

Photo by Didier Weemaels on Unsplash

Daar heeft het dus zeker een aantal weken prima volledig uit de zon gehangen, tot er een moment kwam waarop het richting de stomerij zou kunnen. Vanavond was dat moment. Op een dag waar het weer niet echt weet of het nu de regen of de zon een leidende rol moet geven, vind ik mezelf opeens terug in de winkelstraten van Tiel. Het is donderdag, koopavond. De restanten Mexicaans, aangevuld met de laatste inhoud van de aardappelemmer achter de kiezen, worden er een aantal winkels aangedaan.

De eerste is dus de stomerij. Pak ingeleverd, de winterjas ook maar meteen, bonnetje in ontvangst nemen en afrekenen, waarschijnlijk één van de redenen waarom dit zo lang is uitgesteld. Door een uiterst drukbezochte winkelstraat lopen we richting de twee tegenover elkaar gelegen drogisterijen. Er zijn wat dingen in de aanbieding bij de ene, en wat zaken bij de ander. En bij de ander krijgen we ook nog wat gratis producten voor de minimens in aantocht. Dit gaat allemaal volautomatisch, hier hoef ik niets aan te doen. De sous-chef heeft er een zesde zintuig voor.

Horen, ruiken, proeven, voelen, zien, korting.

#191 Rondje Avezaath

De sous-chef is naar een cursus vanavond. Een nieuwe cursus, morgen weer overigens, weliswaar een andere en dan is er wel tijd om samen te eten. Dat was er vandaag dus niet. Nu komt dit wel vaker voor en volgt er dan vaak een verhaaltje over vissticks, maar zo niet deze keer.

Deze keer heb ik geen zin om voor mezelf te koken, of zelfs maar iets op te warmen. Gisteren wordt er dus contact gezocht met een andere keuken. Een keuken die staat in Kerk-Avezaath. Een keuken waar ik vroeger mijn vissticks al bakte. Toen ik thuiskwam uit school. Of mijn eitjes, in het weekend. Waar ik ooit mijn eerste volledige diner in elkaar flanste bij wijze van een opdracht voor maatschappijleer. Bestaat dat vak nog, maatschappijleer?

Die keuken, ooit een keer verplaatst naar een andere, nieuwe plaats in het huis, heeft mij vaak zien thuiskomen. ’s Nachts, ’s ochtends, ’s avonds, vaak was de koelkast het eerste doelwit na thuiskomst. Even kijken wat er allemaal nog te snaaien viel. Een goede tweede was de kelderkast. De eigenaren van deze keuken, koelkast en kelderkast zijn de mensen die ik al ruim 30 jaar mijn ouders noem. Mijn moeder is vanavond de chef en ik kan zo aanschuiven. Op de weg er naartoe snel nog de leenfiets omwisselen voor mijn eigen fiets.

Het menu bestaat uit witlof uit de oven met ham en kaas, aardappelpuree, een lekkere zelfgemaakte burger en een bakje vanillevla met aardbeienjam en slagroom als toetje. Vooral dat laatste is lang geleden. Heerlijk. Nog een kop koffie en we kunnen er weer tegenaan. Nog even snel een deurtje verder, naar iemand die ik ooit kende als mijn schoonmoeder, maar nu vooral nog als mijn kapper en gewoon als fijn mens.

Kerk-Avezaath, waar het altijd voelt als thuiskomen.

#187 Hard, harder, hardst

De dag begon gisteren met een stevig ontbijt. Dit zou ook meteen zo ongeveer als lunch dienen, aangezien de bus om 12:15 zou vertrekken. Dat betekende 12:00 uur op de fiets, de stationsfiets, die eerst nog naar beneden moest worden gehaald in de schuur. Door dit strakke tijdsschema is een klein verhaal er gisteren een tikkeltje bij in geschoten. Aangezien ik vandaag verder helemaal niets op de planning heb, net zoveel noodzaak als luxe, zal er vanavond dus naar alle waarschijnlijkheid nog een tweede verschijnen.

Maar goed, de bus. Waar gaat die bus heen? Die bus brengt ons naar Erp, naar een ietwat uit de kluiten gewassen dorpsfeest. Op deze zaterdag voor pinksteren staat het eerste feestje van een tweeluik op het programma, vandaag, op eerste pinksterdag, is er nog eentje aan de gang. Zodra de bus is aangekomen wordt eerst een klein half uurtje gewandeld, via verlaten industrieterreinen en als parkeerplaats dienst doende weilanden, richting de ingang. We zijn vroeg, rond half drie zijn we al goed en wel binnen en wetende dat het vuurwerk als teken van het einde pas om +/- 01:00 uur de lucht in geschoten wordt, bereiden we ons voor op een lange dag. Een dag waarin alle mogelijke vormen van energie aangesproken moeten worden, want stilstaan en rust is er niet bij op dit feestje.

Ik heb het hier namelijk over ‘Harmony of Hardcore’, een naam die weinig aan de verbeelding over laat. Een festival compleet gewijd aan de muziek van voor zover ik weet de enige echte internationaal bekende Nederlandse subcultuur; hardcore. Eén van mijn medefeestgangers komt in de bus pas tot het besef dat het aantal beats per minuut vandaag nergens tot onder de 160 per minuut zal komen, met uitschieters tot waarschijnlijk ergens richting de 300 per minuut. Niet voor tere zieltjes dus, enkel voor de liefhebbers. Één of twee keer per jaar ben ik zo’n liefhebber. Vandaag samen met 29.999 anderen. Gehoorbeschadeging ligt op de loer en naast je oren, ook de rest van je organen die letterlijk het dreunen van de zware en snelle bassen voelen en het soms zelfs lijkt alsof je even een centimeter of vijf van je plaats wordt geblazen.

Het vuurwerk gaat de lucht in, ik zie dit samen met nog een paar afgehaakte strijders van achteraan op een heuvel. Degene naast me vraagt of ze nu in mijn verhaaltje komt morgen. ‘Dat weet ik nog niet’, antwoord ik. Drie kwartier voor het einde is alle energie vergeven. Het was het waard, een dagje bijkomen was vooraf al ingepland.

Woordenchef-hardcore-2.jpg

…..

Fotocredits headerfoto: Denise Verkerk