Het was laat vannacht. Terwijl ik met een verstrekeling achterop terug naar huis fiets en onderweg andere mensen die op hetzelfde feestje waren gedag zeg, denk ik eigenlijk aan helemaal niks. Of ik kan me nu niet herinneren wat ik op dat moment dacht, dat kan ook. Daar geef ik dan de cocktails de schuld van. Er was namelijk een cocktailbar gisteravond. Op het feestje ter ere van een ander feestje. Het was fijn.
Photo by Christian Widell on Unsplash
Mensen die hart en ziel leggen in een voetbalclub en een evenement. Vrijwillig welteverstaan. De uren vrije tijd die mensen hierin steken vormen samen één grote berg deze avond. Er wordt gedronken en er wordt gepraat, er is een verwoede poging om te dansen door dees of gene, maar dat lijkt toch niet helemaal de bedoeling van deze avond. De DJ doet hard zijn best het dansvloertje gevuld te houden, maar het lijkt vaak tevergeefs. Ik weet hoe hij zich voelt.
Aan het einde van de avond worden er verwoede pogingen gedaan door een voormalig leider mij weer eens voetbalschoenen aan te laten trekken. Herinneringen aan epische wedstrijden, heroïsche tackles en verdwaalde doelpunten vliegen over de tafel. Het is mooi om te horen hoe slecht voetbal door de jaren dusdanig geromantiseerd kan worden. Het is verleidelijk en wellicht komt het er ooit van. Maar voorlopig blijven ze op zolder liggen.
De passagier op de bagagedrager heb ik inmiddels gelost. Thuis zet ik in een vlaag van verstandsverbijstering nog even een bos bloemen netjes in een vaas. De sous-chef heeft vandaag één van haar cursussen afgerond, dat was een bloemetje waard. De herinneringen aan afgelegen voetbalvelden op de vroege zondagmorgen lijken alweer ver weg. Eerst uitslapen.