Categorie: Familie en vrienden

#185 Dubbele espresso

Ik schuif wat later aan. Het is een lastminute plan. Links naast me zit een Deense Chinees. Of nou ja, het is gewoon een Deen, hij woont alleen al lang in China. Rechts naast me zit een Amerikaan. Gewoon een Amerikaan. De gesprekken gaan wederom in het Engels. Er is een flesje wijn en waarempel menukaarten in het Engels.

Photo by Tyler Nix on Unsplash

De Buurvrouw is blijkbaar voorbereid op internationale gasten. Komen er veel internationale toeristen in Tiel? Dit is de eerste keer dat ik tijdens een etentje met mensen die weinig tot geen Nederlands spreken, de menukaart niet grotendeels hoef te vertalen en uit te leggen. De onderwerpen van gesprek zijn China en Amerika en alles wat daar tussenin zit. Nogal veel dus. De serveerster komt tot twee keer toe vragen of we al een keuze hebben gemaakt, terwijl we nog niet eens hebben gekeken. En dat ligt niet aan het feit dat ze haast heeft of ongeduldig is, wij zijn gewoon traag.

De intensheid en het volume van de gesprekken neemt wat af, de fles wijn wordt aangebroken en verdeeld over de vijf glazen en we slaan de menukaarten voor onze neus open. Iedereen zoekt iets naar zijn smaak. Zo ook ik zelf. Het is lang geleden dat ik hier geweest ben, maar ik hoorde slechte verhalen over de kip, die volgens de sous-chef nogal droog was. Die valt dus af. Mijn oog valt op een ‘duet buurman en buurvrouw’. Een stukje varken en een plakje koe. Drie keer is scheepsrecht en de verantwoordelijke voor onze tafel kan eindelijk haar notitieblokje erbij pakken.

Inmiddels vliegen de ervaringen alweer over de tafel, tot de borden met de verschillende gerechten arriveren. Een pauze in de stortvloed aan verhalen. Er wordt afgesloten met vier espresso’s, waarvan twee dubbele en een muntthee. Er is ook een variatie aan chocolaatjes, die links naast me herinneringen oproepen aan een tijd waarin er wat meer kilo’s meegedragen moesten worden. Het klinkt bekend, ook hij heeft hardloopschoenen die hij regelmatig aantrekt. De rekening gaat op zijn Hollands.

#183 Internationale Barbecue

Gisteren had ik het al even kort over marinades. Dit was toen niet bepaald het belangrijkse onderwerp van de dag, maar het heeft invloed gehad op de gebeurtenissen van vandaag, dus ik kom er toch nog even op terug. Nadat ik gisteravond in het donker de groentes in spé in de kas nog even van een slokje water had voorzien, was het toch nog even tijd om een flinke lading kipfilet en een portie chicken wings van wat extra smaak te voorzien. Het was door de fijne omstandigheden al laat, maar dat hinderde niet.

Vandaag stond er namelijk een klein etentje in de agenda. De mannen die ik in het dagelijkse kantoorleven mijn collega’s mag noemen, zouden namelijk komen barbecuen. Aangevuld met mijn vriend uit Japan en onze man uit Amerika. Het had niet veel gescheeld of er was ook nog een Deense Chinees aangeschoven, maar die had net een vlucht te laat te pakken. Maar goed, voor dit bonte gezelschap aan manvolk zou ik vandaag dus een barbecuetje verzorgen. Op mijn voorstel ook nog, dus dan is een kleine effort voor wat betreft het marineren van wat vlees wel op zijn plaats.

De kipfilet, die later de saté zal vormen, of yakitori, wellicht een betere benaming in dit geval, krijgt een Japanse twist mee. Gesnipperde ui, zonnebloemolie, sojasaus, wasafuru (wasabi-tabasco), yuzu, citroen, oestersaus, bruine basterdsuiker en wat peper. De kippenvleugeltjes worden wat Amerikaanser op smaak gebracht. Goed veel geperste knoflook, blikje cola, olijfolie, zwart zeezout, tabasco, worchestersauce, peper en een goede splash Heinz ketchup. Beide varianten hebben vannacht lekker in een afgesloten plastic zak in de koelkast doorgebracht, om de smaken diep te laten doordringen.

Na wat biertjes op de loungebank, gesprekken in het Engels, Nederlands en een mix daarvan, is het tijd om de yakitori op de barbecue te leggen. Hij valt in de smaak, net als de rest. Het is gezellig, een woord wat steeds internationaler bekend lijkt te worden.

#180 Via Frankrijk naar Indonesië

‘Ga je nu echt nog schrijven?’, vraagt mijn chauffeur wanneer we bijna thuis zijn. ‘Ik weet het nog niet’, is mijn antwoord. Ergens weet ik al dat ik dat inderdaad ga doen ja, maar toch komt dat vertwijfelde antwoord uit mijn mond. Geen idee waarom eigenlijk.

Photo by Bill Williams on Unsplash

Vijf minuten later zit ik dus in het donker aan de keukentafel een eerder gedane belofte van vandaag in te lossen. Wederom uitstellen tot morgen had gevoeld als falen en bij nummer #180 is dat toch jammer, en onnodig. Eén keer verliezen met het einde in zicht is wel genoeg voor deze avond. Eén plekje voor de finishlijn op het 30-seconds bord ingehaald worden, omdat je ‘Candy Dulfer’ niet voordat het laatste druppeltje zand is weggelopen weet uit te brengen als antwoord op; ‘iets met een saxofoon’, is erg genoeg.

Dat potje 30-seconds, en daaropvolgend nog eentje, die wel werd gewonnen en daaropvolgend óók nog een spelletje rummikub, ook gewonnen (jaja, borstklopperij…), volgde weer op een overheerlijke Indische maaltijd. Soto-soep stond er dit keer op het programma bij deze specialisten op het gebied van deze keuken. Een lava-cake met aarbeien en ijs als toetje maakte deze verwennerij compleet en dan neem ik de fijne speciaalbiertjes zomaar voor lief.

Dit culinaire avontuurtje volgde op haar beurt weer op een ander fijn stukje entertainment wat vandaag plaatsvond in ons eigen theater. En dan met name op het nieuw aangelegde terras. Dat het gisteren zomaar opeens af was, mag namelijk geen toeval heten, dit was een onvervalste deadline. Vandaag zat hier namelijk een familie die niet vaak in deze samenstelling te bewonderen is, deels uit Frankrijk, deels uit Tiel, te genieten van de zon, van eigengemaakte lekkernijen en van elkaar.

En van wijn. Dat is fijn aan Franse lunches, daar hoort wijn bij. Ik denk dat we als uitwisselingsprogramma ook daar maar eens moeten gaan lunchen.

#179 Slapen

Het was nog niet eens zo heel erg laat gisteren, maar alle energie en creativiteit was er voor de dag wel zo’n beetje uit. Eigenlijk is dit dus het stukje wat vrijdag had moeten verschijnen, maar door fijne omstandigheden heeft dit enige vertraging opgelopen. De kans is dus groot dat er ergens vandaag nog een verzameling woorden verschijnt om deze achterstand weer in te halen.

Photo by Jason Blackeye on Unsplash

‘De knie’ ten spijt, is het nieuwe terras gisteren zo goed als afgekomen. Met dank aan de nieuwe accuboormachine en de support van de opzichter. Na een kort overleg met deze opzichter werd besloten dat de fundering nog een kleine aanpassing behoefde, nu kon het nog. Goede beslissing, er moeten immers wel feestjes op plaats kunnen vinden. Na het in elkaar zetten van de loungeset, was er nog precies genoeg tijd over om even van de nieuwe creatie te genieten. Na dit korte relaxte intermezzo, waarin ook nog even snel een kroonluchter in elkaar werd gedraaid, was het tijd voor de volgende stop.

Er wachtte een barbecue, een spelletje een aantal lieve mensen op ons om de avond verder mee door te brengen. De barbecue werd bij aankomst net aangestoken door de vader en één van zijn minimannen, die daarna zijn broertje afwisselde aan de eettafel. Er werd gevoetbald met de kleine mannen en om de beurt werd er een portie aandacht gevraagd. Uiteraard waren deze helden nog lang niet moe toen de klok hun bedtijd aanwees en beide deden een goede duit in het zakje om dit te laten merken.

Ik kan me ergens vaag een tijd herinneren dat ik ook niet naar bed wilde, en zo vroeg mogelijk mijn bed weer uit in het weekend, om telekids te kijken. Ergens in mijn tijdslijn is dit omgedraaid. Ik ben vaak maar wat blij als ik naar bed mag, en doe er soms alles aan om maar een minuut of vijf langer te kunnen blijven liggen. De kleine mannen zullen hier niks van snappen, die hebben alles nog te ontdekken. Wacht eens even, heb ik dat niet meer dan?

#178 Accuboormachine

Het hout wat me deze week bij thuiskomst iedere keer al lag aan te staren en ik inmiddels al twee keer in mijn handen heb gehad, verdiende het om vandaag verder verwerkt te worden. Niet ik alleen, er was hulp. De hulp die zelf ook als één van de eerste klussen even de stapel hout naar een andere plaats versjouwde. Het lag wederom in de weg.

Photo by Steve Johnson on Unsplash

De initiator en bedenker van vele klussen hier in huis, hield zich daarna bezig met het boren van enkele gaten, wisselen van accu’s in de schroef- en boormachines, tot er boortjes begonnen af te breken en accu’s niet snel genoeg meer oplaadden. Enige irritatie ten gevolge, aangezien ikzelf op dat moment inmiddels ook wel een volle accuboormachine kon gebruiken om de eerste van de 613 schroeven vast te zetten, nadat deze netjes voorgeboord waren met jawel, een accuboormachine. Een tussenoplossing leek het voorboren dan maar met de boorhamer met snoer te doen, een tikkeltje te zwaar voor deze klus, maar het werkte.

Na een schroef of vier diende de volgende accuwissel zich echter al weer aan, dus het leek tijd voor een echte oplossing. Na nog wat irritaties over en weer tussen mijn medeklusser en ik, werd de knoop doorgehakt. Er moest een nieuwe komen. Een goeie. Op naar de Gamma, mijn voorkeurswinkel wanneer het over bouwmarkten gaat. Toevallig stond er één als aanbieding in het krantje deze week, die moest ik hebben. Toeval? Natuurlijk is dit geen toeval, de marketeers bij Gamma weten ook prima dat dagen als deze bijna tot nationale klusdag zijn verheven. Ik ben ze dankbaar deze keer.

Dit is dan ook goed te zien op het parkeerterrein van de kluskeet. Zoeken naar een plekje, nog nooit vertoond. Al snel vinden we het schap vol met de bewuste aanbieding. Toch een lichte twijfel of ik niet toch diegene eronder moet hebben. Nee, ik blijf bij de initiële keuze, het wordt de Makita, altijd al zo’n ding willen hebben. Er wordt nog een extra houten balk uit een schap gegrist, alsmede een nieuw setje houtboren, er zijn er inmiddels wat teveel afgebroken.

De tweede helft van de klusdag gaat beduidend beter. Minder irritatie, betere samenwerking, betere communicatie. Morgen is het vernieuwde terras af. Zaterdag gaan we er van genieten, voor we door gaan naar de volgende klus.

#176 Leenfietsen en kernwapens

Terwijl ik de laatste hand heb gelegd aan mijn tweede artikel voor Tokyo.nl, dit keer over het wonderschone Shirakawa-go, gebeurt er elders in de wereld ook weer het één en ander. Vriendje Donald doet wat eigenlijk al lang en breed verwacht werd, na een dagje golfen begaat hij waarschijnlijk één van de, zo niet de grootste blunder uit zijn politieke carriëre. Alhoewel hij nog wel even tijd heeft om deze te toppen.

Photo by Andrew Gook on Unsplash

Meneer heeft besloten dat het goed is voor zijn land om zich terug te trekken uit het nucleaire akkoord met Iran. Nu ben ik geen Iran kenner, volgens mij lopen er daar ook een aantal redelijk enge figuren rond, maar toch, er waren enige vormen van herstel te bespeuren. Waar het land van Trump de komende jaren economisch keihard voorbijgestreefd en bijgehaald gaat worden door huidige en nieuwe Aziatische tijgers, stuurt hij volledig aan op isolatie. Way to go! Het duurt niet lang meer of andere landen zullen de VS economische sancties op gaan leggen, omdat men vindt dat ze teveel kernwapens hebben. Ok, dat is een eigen verzinsel, maar nu ik het zo hardop zeg, klinkt het niet eens meer zo vreemd.

De wereld zal er over een jaar of twintig in ieder geval heel anders uitzien dan de wereld van vandaag. Maar het mooie aan de toekomst, is dat hij gelukkig dag voor dag komt. En morgen zal niet veel verschillen van vandaag, zoals vandaag niet heel veel verschilde van gisteren. Gisteren was ik nog met de auto naar mijn werk, vandaag alweer op de fiets, weliswaar een leenfiets. En dat was ook meteen het grootste verschil tussen de twee dagen.

En dat er vandaag een klein wezentje via een scherm druk naar ons lag te zwaaien en gisteren niet. Waar ging het eerste deel van dit stukje ook alweer over?

Familiebier

Vrijdag is, zoals al eerder beschreven dus de borreldag. Afgelopen vrijdag was het dat heel letterlijk. Een biertje in de stad. Vaders, zonen, zwagers, een avondje pilsjes drinken. Een tijd geleden al afgesproken middels de groepsapp ‘ff naar van Geffen’. Plaats van handeling dus; Stadskroeg van Geffen.

Plaats aan de bar

Ik arriveer zelf als eerste, de beste plaatsen direct aan de bar zijn blijkbaar nog vrij en bieden zelfs nog plaats aan de overige drie die nog moeten komen. De grote mannen worden gechauffeurd door zuslief deze avond, die daarna richting mijn bank gaat. De zwager achter de bar geeft aan dat er vanavond een klein verjaardagsfeestje is ook, dus het kon nog weleens druk worden.

 

Woordenchef-familiebier.jpg

 

Essentiële levenszaken

Wanneer zwager twee, vader van zwager en m’n eigen pa ook arriveren kan de vrijdagavond beginnen. Over biervoorkeuren, concerten, reisjes naar Ierland en Schotland, een klein beetje werk en nog allerlei essentiële zaken van het leven passeren de revue. Pilsjes worden na de laatste slok vakkundig vrijwel direct vervangen door een versgetapte nieuwe. Er worden uitstapjes gemaakt naar bokbier, een speciaalbiertje en zelfs wat whiskey.

De kroeg loopt vol, het volume gaat omhoog, de muziekkeuze wordt wat bedenkelijker, maar ach het is iemands verjaardag en hun lol werkt aanstekelijk. De gesprekken vinden inmiddels plaats op standje oorschreeuwen en er gaan schalen met bittergarnituur langs. Een mooie bijkomstigheid van zo’n verjaardagsfeestje. De kastelein-zwager vraagt of ik even het luik naar de bierkelder wil bewaken, zodat niemand per ongeluk zijn nek breekt.

De avond vliegt voorbij, afrekenen, afscheid nemen en op de fiets naar huis. Thuis een eierkoek met Hazelnootpasta naar binnen werken (bij gebrek aan wat beters), in slaap vallen en de dag er na een kater. Het was een goeie avond.