Tag: Garden

#259 Wildernis

Mijn diner bestond vanavond uit verschillende restjes uit de koelkast. Eerst een bakje met wat overgebleven bami van vorige week en toen na een klein dutje op de bank ook nog een klein beetje van de left-over chili con carne van eerder deze week. Het moge duidelijk zijn, de sous-chef is niet thuis. Die is uit eten.

Photo by Harshal S. Hirve on Unsplash

Na deze gevarieerde maaltijd begint het malen. Wat zal ik eens gaan doen vanavond. Eigenlijk heb ik drie dingen die allen vechten om de eerste plaats. Mijn brein vindt ze eigenlijk alledrie even belangrijk dus op een gegeven moment lijkt het erop alsof ik besloten heb dat ze allemaal dienen te gebeuren vanavond, hoewel dit schier onmogelijk is. Een wildernis aan gedachten. Op een gegeven moment lijkt de beslissing uit te vallen richting ‘dan maar geen van allen’ en zoek ik een lekkere positie op de bank.

Na zeker twee minuten zie ik echter het licht, zoals zo vaak in dit soort gevallen en loop ik naar boven. Niet om mijn hardloopkleren aan te trekken, deze is afgevallen. Ik trek even een oud t-shirt aan, eerder deze week heb ik namelijk een gloednieuw t-shirt de eerste keer dat ik het aanhad meteen vakkundig vernacheld toen ik iets soortgelijks deed. Ik loop langs de verfspullen in de garage, ook deze blijven netjes op hun plek. Het in de grondverf zetten van een wiegje, kinderstoel, ledikantje en het schuren van een box valt vanavond ook nog even af.

Ik pak de snoeischaar, wat ijzerdraad en een kniptang. Die andere wildernis, die in de kas is vanavond aan de beurt. Ik red wat er te redden valt, oogst twee komkommers, een handje sperziebonen en een bosje radijsjes. Voor de rest is het knippen, snoeien en binden geblazen. Het is nog geen makkelijke opgave, maar wel een goede leerschool voor een volgende ronde. Less is more, is ook hier het devies.

#234 Rode bessen en hortensia’s

Als ik de nieuwsberichten een beetje gevolgd heb, ben ik semi-illegaal bezig. Ik sta namelijk met een oranje gardena-slang in mijn hand, kostbaar drinkwater mijn kas en later ook maar meteen de rest van de tuin in te werken. De regenton is nog niet aangesloten, iets met uitstelgedrag, prioriteiten of tijdgebrek. U mag kiezen. Het laatste is sowieso onzin, dus het zal een combinatie van de eerste twee zijn.

Neemt niet weg dat het oerwoud in mijn kas (volgende sessie iets beter letten op de indeling en de hoeveelheid zaad) met deze temperaturen na twee dagen zo ongeveer levend verbrandt en er niks van over blijft. Dat vind ik zonde, dus dan maar gewoon de tuinslang tevoorschijn halen. Ik zie een buurman verderop in de straat hetzelfde doen dus ik voel me instant minder schuldig. Terwijl ik me via de kas en het grastapijtje naar de eergisteren ingegraven 53ste hortensia in de tuin beweeg, kom ik langs onze bessenstruiken. De bessen zijn rood, rijp en vooral een lekkernij voor de vogels.

Ik stop even ter hoogte van dit fruit, pluk wat trosjes en rits de besjes met mijn tanden van het steeltje af. Een zure smaaksensantie roept meteen verschillende herinneringen op. Herinneringen aan ellenlange fietstochten ’s ochtends om zes uur van Kerk-Avezaath naar Asch. Zo’n beetje rond deze periode, alleen dan een jaar of 18 (!) geleden. Richting de velden van de familie Bloed, alwaar ik per kistje geplukte rode bessen betaald kreeg en de ene week wat meer verdiende dan de andere, afhankelijk van hoeveel zin ik had.

De andere herinnering is die aan Opa en Oma. Aan de bessen in hun tuin die me voor het eerst kennis lieten maken met de zure smaak en de gezichtsuitdrukkingen die daar bij horen. Herinneringen aan opa, voor hij vergat dat hij opa was. En herinneringen aan de groentesoep van oma, een bindmiddel voor een heel gezin. Het lijkt lang geleden, het is lang geleden.

Ik ga door naar de gehavende hortensia, die heeft dorst.

…..

PS 5KM (waarvan de laatse wandelend…)

#227 Zomerhitte

Het is warm vandaag. Dat hoort in de zomer, dat is fijn. Het is ook droog, hard op weg de droogste juni ooit gemeten te worden. Voor zover de categorie nutteloze historische weetjes. Dit hitte zorgt soms ook voor rare taferelen. Ik fiets recht tegen zo’n raar tafereel aan bij thuiskomst. En nee, het heeft deze keer niets met kippen te maken. Nee, ik zie in de hoek, waar normaliter een mooie bloeiende, recent aangeschafte hortensia te zien is, zie ik nu alleen een zwarte paraplu.

Photo by Yvan Musy on Unsplash

Een paraplu die dienst doet als parasol welteverstaan. Ik was al gewaarschuwd, via Whatsapp, één van de laatste alvorens haar telefoon verdween in de koffer, die volgens Transavia toch het ruim in moest. Ze meldde; ‘je zult wel lachen als je straks thuis komt’. Daar had ze gelijk in. Het zag er bijzonder uit, die zwarte paraplu die een hortensiaplant beschermde tegen de zomerhitte. Links en rechts verbranden er namelijk enkele bloemen en de verkoper had nog zo gezegd dat hij niet in de volle zon kon.

Hoeveel hij nu eigenlijk kostte heeft ze me nooit verteld, maar gezien deze verregaande reddingspoging schat ik in dat ik dat niet per se hoef te weten ook. Op dit moment staat de hortensia-koningin waarschijnlijk te wachten op haar koffer ergens langs een bagageband in Porto. De kleine meid die ze bij zich heeft mag gaan genieten van wat al haar derde vakantie is; nog niet eens geboren en nu al een luxe-poes.

De hortensia zal het wel overleven, ik zal de paraplu er netjes overheen zetten wanneer de zon te fel is de komende dagen. Ik zal ook wat zon naar Porto sturen.

#226 Late night snack

De grasmaaier leek stuk zojuist. Nu vond ik het sowieso al een compliment aan mezelf waard dat ik op dit tijdstip mezelf er blijkbaar nog heb toe weten te zetten dat ding uit de schuur te rijden, dus mijn lontje was kort. Hij sloeg niet aan en maakte alleen een zoemend geluid. Nu werk ik bij een technisch bedrijf, maar ben ik verre van een techneut, dus verder dan de kabels een beetje nalopen kwam ik niet.

Photo by Luis Ángel Cardoza Rojas on Unsplash

Nu is het ding een gift, dus ik mag er niet over zeuren. Echter, na ongeveer 17 pogingen met als resultaat alleen een zoemend geluid, was ik er wel zo’n beetje klaar mee. Op dat moment was ongeveer het halve gazonnetje gekortwiekt en dat zou dan maar zo blijven, whatever. Maar, na een laatste poging, begon het mes opeens weer te draaien en kon ik weer verder. Het groene matje is weer netjes bijgeknipt en ik gooi de restanten in de groene container.

Dan zie ik opeens het kaalgepikte landschapje in de kippenren en bedenk me opeens dat er drie dames in dat hok zitten die wel van een grassprietje houden. Ze hebben de postzegel die zich binnen hun domein bevind immers in een week volledig omgetoverd in een dorre bedoeling. Ik loop terug naar de groene container en kieper een paar handjes vol versgemaaid gras het kippendorp in. Nog geen tien seconden later komen de drie parmantige en nieuwsgierige dames, binnensmonds tokkend met hun borst vooruit het trappetje weer af. ‘Even kijken wat er gebeurd’ lees ik aan hun blik af.

Een late night snack, ze lijken er blij mee. Ze beginnen nu al op hun hoeder te lijken.

#218 Mini boerderij

Vandaag vind ik voor de tweede keer een ei. Niet omdat het pasen is en er een verdwaalde haas in onze tuin heeft gelopen. Nee, omdat er sinds zondagavond weer drie gevederde vriendinnen in onze tuin rondscharrelen. De hennetjes, volwassen deze keer, zijn uit de tuin geplukt van een collega van de mede-eigenaar van de hernieuwde legbatterij.

De collega was het allemaal wel zat met die kakelbeesten en wilde er graag vanaf. Hij probeerde ons eerst een oude getraumatiseerde en redelijk bewegingsloze hen, een arrogante haan en een aantal kuikens te slijten. Aangezien onze laatste ervaring met kuikens niet om over naar huis te schrijven was, en van deze ook nog niet met zekerheid het geslacht te bepalen was, hebben we hier netjes voor bedankt. De collega, zijn vrouw en hun eigen jongste kuiken hebben daarna op aanvraag vakkundig drie mooie hennen voor ons gevangen. Het was een fraai schouwspel.

Na een autorit in twee kattenmandjes, de kip alleen schoof nogal heen en weer in de bochten en tokte wat onwennig, kwamen ze aan in hun nieuwe onderkomen. Na een onverhoopte poging ze op stok te zetten, heb ik na een hoop geklapwiek met vleugels en een mijn haar vol rondvliegend zaagsel, dat maar gelaten voor wat het is. Dat vinden ze vanzelf wel uit. Twee van het nieuwe drietal zijn iets ouder en leggen niet iedere dag een ei. De derde zou er iedere dag eentje moeten leggen. En waarempel, maandag bij thuiskomst vond ik er eentje. Fantastisch. Vanochtend meteen gekookt en op een Knäckebrodje gesneden.

Linda, Roos en Jessica 2.0, nu al succesvoller dan het eerste trio.

#202 Sfeerbeheer

Na een nacht diepe slaap en bijzondere dromen, een stevig ontbijt en drie bakjes espresso is het tijd voor de zondag. Die zondag begint buiten, het is warmer dan het er uit ziet en binnen de kortste keren verschijnen de eerste zweetdruppeltjes al op mijn rug en voorhoofd. Ik ben namelijk niet zomaar naar buiten gegaan. Er is een duidelijk doel. Dit doel hing al even in de lucht, maar eerdere verzoeken heb ik handig uit de weg weten te gaan omdat de materialen nog niet op orde waren.

Dat zijn ze nu wel en ook de benodigde stroomvoorziening is gisteren professioneel aangelegd door de huisklusser annex aanstaande opa en de opzichter. Diezelfde opzichter stond vandaag onderaan de ladder welke vanuit de garage kwam en de boom in ging. Bovenaan die ladder stond ik zelf met een prikkabel voorzien van nieuwe lampjes. Die lampjes zouden onze tuin moeten gaan voorzien van nog wat meer sfeer. Volgens de postbode gisteren zag het er allemaal al gezellig uit, maar het kan altijd beter. Het bleek een klusjes van niks en na wat bevestigingswerk met ijzerdraad in de boom en een klein gaatje in de buitenmuur van de garage, hing de kabel op zijn plaats.

Bij de eerste test bleek één van de lampjes het niet te doen, maar gelukkig had ik de ladder nog niet opgeruimd. Even aandraaien bleek genoeg en alles werkte naar behoren. Nu was het op dat moment een uurtje of twaalf in de middag, dus het deed verder nog niet heel veel voor de sfeer. Tijdens een verjaardag van een driejarige jonge held, die overigens verzandde in een onvervalste poolparty met de opa van dienst als volleerde badmeester, ontstond het spontane idee thuis even de barbecue aan te steken.

Een frequente tafelgenoot plofte samen met ons neer op de loungeset en de barbecue kon aan. Pinot Grigio in de koeler, Ekdom’s bbq-box op de achtergrond en de laatste uurtjes zondag verstrijken in alle rust. Wanneer de avond valt kunnen de kaarjes in de kroonluchter aan, een vuurtje in het buitenkacheltje zorgt voor wat warmte en de verse lampjes vanuit de boom maken het vakantiegevoel aan huis compleet.

Het leven is een feest, maar je moet zelf de lampjes ophangen.

#198 Sperziebonen en verse tomatensoep

Het was vandaag volgens mij nationale maaidag. De hovenier die de tuinen rondom het pand waarvanuit ik iedere dag opgeteld zeker een klein half uurtje naar buiten zit of sta te kijken bijhoudt, was de eerste die ik bezig zag vanochtend. De spandoeken die de bouw van een nog groter pand dan het huidige aankondigen, waren door een groenexplosie al enige tijd niet heel goed meer te lezen. Daar mijn werk redelijk veel bestaat uit zaken die voor iedereen zichtbaar zijn, zo ook deze spandoeken, komt me dat nog weleens op een opmerking links of rechts te staan.

Photo by Obed Hernández on Unsplash

De jongens met de groene vingers kwamen dus als geroepen en na een klein belletje naar een andere regelneef beneden, waren de doeken ’s middags weer zichtbaar. Iedereen blij. Op de weg terug naar huis fietste ik langs strak gemaaide bermen en grasvelden. Blijkbaar waren er meer maaiers op pad vandaag. Bijna thuis, fietsend langs wederom een glad grasmatje, zag ik een wat zieliger resultaat. Papa en mama ekster zaten beide een beetje beteuterd te kijken naar een jong ekstertje wat het niet bepaald meer leek te doen. Nu bouwen eksters volgens mij geen nesten op de grond, dus hoe het jong daar terecht is gekomen werd me niet helemaal duidelijk, maar dat hij niet aan de maaiarm heeft weten te ontkomen was wel vrij goed te zien.

Eenmaal thuis begin ik aan de sperziebonen die eigenlijk gisteren op het menu stonden. De worst is dus al op, dus ik ga deze keer voor een speklap. De favoriet van de sous-chef. Ik ben redelijk vroeg, dus tegelijkertijd wordt er ook een verse tomatensoep in elkaar geflanst. Zes pannen tegelijk op het vuur, plus een steamer die op volle toeren draait, het levert een lekkere temperatuur op. Zweten, eten en dan naar buiten, tijd om te maaien. Ook hier.

#196 Reislustig

Terwijl ik de laatste nectarine opsnijd voor de sous-chef, die nog even terug naar beneden komt om iets te pakken, kleurt de lucht buiten in verschillende tinten roze, oranje en geel. Het heeft iets weg van een rustgevend vakantiegevoel. Dat vakantiegevoel moet nog heel even terug een lade in, want zover is het nog net niet. Een klein vakantiegevoel was er net buiten ook al eventjes.

Er viel net namelijk al een heel klein beetje te genieten van het nu toch echt bijna helemaal gereed zijnde nieuwe terras. Viel gisteren één en ander nog letterlijk in het water, is alles op deze maandagavond stukken beter. De zon schijnt en er is geen spatje regen te bekennen. Alle spullen die gisteren met enig chagrijn de garage ingewerkt zijn, worden weer met goede moed tevoorschijn getoverd. De kwasten worden uit het aluminiumfolie gehaald en het blik beits kan ook weer naar buiten.

Met de restanten van de net iets te zompige nasi van gisteren achter de kiezen (vandaag overigens niet minder drassig), wordt het houten bouwsel plank voor plank weer een stukje meer ‘reislustig’. Het gaat hard met het blik, dus de co-klusser gaat op pad om vast nog maar een blik van die kleurcode in te slaan. Vandaag valt er gelukkig ook weer ergens wat korting te pakken, dus de stemming blijft er prima in. Het resultaat glanst in de laatste restjes avondzon en als het morgen wederom zo’n dag wordt als vandaag, kan de loungebank alweer terug om zijn plek. Precies op tijd voor het aanbreken van de zomer.

Maar eerst volgende week nog even naar Sicilië, het kan ook geen toeval zijn die kleur; reislustig.

#195 Natte nasi

Deel twee van vandaag, de laatste zondag van mei. De laatste zaterdag van deze maand is door een fijne barbecue in Kerk-Avezaath te snel voorbij gegeaan alvorens ik een stukje kon tikken. Het bananenverhaal maakt dit uiteraard alleszins goed. Na een warme nacht zou het vandaag wederom een mooie dag worden. Althans, volgens de buienradars en weeronlines van deze wereld.

Photo by JanFillem on Unsplash

Er lag nog een verbouwd en inmiddels afgetimmerd terras te wachten op een nieuw likkie beits. Na wat laatste zaag- en schroefwerkzaamheden, werd een laatste restantje tuinbeits en bijbehorende kwasten uit de schuur getoverd en was het schilderen geblazen. Dit was echter van korte duur, het laagje uit de emmer was verre van toereikend om het hele ding van het kleurtje ‘reislustig’ te voorzien. Inmiddels werden de wolken steeds donkerder en dreigender en volgens dezelfde buienradar zou het best eens flink kunnen gaan regenen vanmiddag. Nu gaan beits en regen niet zo goed samen, maar dat deerde even niet. Het was immers nog droog en we moesten verder.

De korting was ver te zoeken vandaag, dus de beits werd duur betaald. Bij thuiskomst kon er nog net één laagje opgekliederd worden, voor er inderdaad een tijdlang een zooitje water uit de hemel kwam vallen. Chagrijn ten gevolg, klus niet geklaard. Bittere beits. Via een boodschappenronde dan maar richting het diner. Nasi moest het worden. Ingrediënten allemaal aanwezig. Hakken, snijden, fruiten, bakken. Rijst aan de kook. Pindasaus in elkaar flanzen. Af en toe beetje bijkruiden en roeren. Rijst erbij, eitje er door. Tempo maken. Weinig geduld en daardoor; natte nasi, het paste bij deze dag.

 

#186 Aubergines

Het zorgt voor een glimlach op mijn gezicht. Ik rijd de straat in op mijn leenfiets en zodra ik zicht krijg op ons landgoed, zie ik de sous-chef precies nog richting de achterdeur lopen. Ze draait haar hoofd en ziet mij ook. Een lach verschijnt, ook daar, en ik klingel wat met het lullige belletje op het stuur van dat tijdelijke rijwiel.

Na een lekkere van hot-naar-her dag, met een groep Japanners, filmcamera’s, een bouwvergadering, afscheid van een paar internationale collega’s en een verdwaalde brandoefening, zou ik mijn best doen om voor vijf uur thuis te zijn. Dit lukte glansrijk en er was nog precies even tijd om een kleine blik te werpen in het glazen huis hier naast de garage. Of nou ja, het aluminium huis met plastic ramen. Afgelopen weekend heb ik het stuk overdekte grond ingezaaid en voorzien van de eerste opgekomen stekjes. De sous-chef is nieuwsgierig en kijkt aandachtig mee naar wat er al te ontdekken valt.

De courgettes en komkommers zijn al miniplantjes, de radijsjes komen ook al in grote getalen boven de grond kijken en met onze neuzen wat dichter op de aarde zien we ook wat rode kool, rucola, pluksla en spinazie hun best doen groter te worden. Als laatste denken we een verdwaalde auberginespruit op te zien komen, maar dit kan ook onkruid zijn. Het geeft een licht euforisch gevoel, al dit nieuwe leven te zien groeien op een bedje van grond, midden in een woonwijk.

Naast degene groeiend in de kas, liggen binnen volgroeide en geoogste aubergines te wachten, alvorens ze in de oven geroosterd kunnen worden. Maar er wacht eerst nog een andere missie; een bedje, ook voor nieuw leven, niet van grond, maar van hout. ‘Past dat wel in onze auto?’, merkt mijn bijrijder op. Eerst maar even langs opa, die heeft een grotere auto.