Het is een bijzondere dag vandaag. Het is een mix van een aantal werelden. Een onverwachte mix, die ik echter wel had kunnen verwachten. Dingen lopen door elkaar en het kost me bij de overgang moeite te schakelen. Beide werelden zijn inmiddels onderdeel van mij, van mijn leven, van mijn historie. De ene is me niet minder waard dan de andere en dat is wellicht confronterend in zo’n directe overgang.
Photo by Oliver Roos on Unsplash
Ongeveer vier dagen heb ik er aan besteed. Aan een presentatie die ik zelf niet geef. Maar waarvan ik vanaf het begin een onderliggend belang heb gevoeld wat nooit is uitgesproken, maar toch waarheid is gebleken. Vier keer is hij één op één doorgenomen, vier keer is hij gefinetuned. Tot het laatste moment was er een klein stukje twijfel. Een stukje twijfel of we niet te eerlijk zouden zijn. We zakten af naar de plaats van bestemming, de zekerheid was nog steeds niet helemaal aanwezig.
Aangekomen verdween de twijfel gestaag. Naarmate anderen hun verhaal tentoonspreiden, leek ons verhaal steeds meer hout te snijden en misschien zelfs niet eerlijk genoeg. Het ging over schepen en hoe we de bouw hier van in ons land zouden kunnen houden. Er was applaus, er was een lach, een was oprechte interesse en er was een stilte, die hoorbaar was te vertalen naar besef. Besef dat we de juiste snaar hadden geraakt.
Van dit besef was het een abrupte stap naar een ander besef. Het feit dat ik al veel te lang ergens niet ben geweest. De plaats en de mensen die ooit als tweede familie beschouwde, voelt nu bijna vreemd aan. Er is haring en er is bier. Na drie haringen voelt het alweer als vertouwd. Er wordt gelachen, er wordt geïncasseeerd, er wordt uitgedeeld er worden rondjes gegeven en er wordt gedronken. Veel gedronken. Toch is er ook besef dat er te weinig uur in een dag, en te weinig dagen in een week zitten om dit gevoel te kunnen behouden. Ik vraag me af wanneer ik me echt ergens een vreemdeling begin te voelen. En waar…