Vandaag vind ik voor de tweede keer een ei. Niet omdat het pasen is en er een verdwaalde haas in onze tuin heeft gelopen. Nee, omdat er sinds zondagavond weer drie gevederde vriendinnen in onze tuin rondscharrelen. De hennetjes, volwassen deze keer, zijn uit de tuin geplukt van een collega van de mede-eigenaar van de hernieuwde legbatterij.
De collega was het allemaal wel zat met die kakelbeesten en wilde er graag vanaf. Hij probeerde ons eerst een oude getraumatiseerde en redelijk bewegingsloze hen, een arrogante haan en een aantal kuikens te slijten. Aangezien onze laatste ervaring met kuikens niet om over naar huis te schrijven was, en van deze ook nog niet met zekerheid het geslacht te bepalen was, hebben we hier netjes voor bedankt. De collega, zijn vrouw en hun eigen jongste kuiken hebben daarna op aanvraag vakkundig drie mooie hennen voor ons gevangen. Het was een fraai schouwspel.
Na een autorit in twee kattenmandjes, de kip alleen schoof nogal heen en weer in de bochten en tokte wat onwennig, kwamen ze aan in hun nieuwe onderkomen. Na een onverhoopte poging ze op stok te zetten, heb ik na een hoop geklapwiek met vleugels en een mijn haar vol rondvliegend zaagsel, dat maar gelaten voor wat het is. Dat vinden ze vanzelf wel uit. Twee van het nieuwe drietal zijn iets ouder en leggen niet iedere dag een ei. De derde zou er iedere dag eentje moeten leggen. En waarempel, maandag bij thuiskomst vond ik er eentje. Fantastisch. Vanochtend meteen gekookt en op een Knäckebrodje gesneden.
Linda, Roos en Jessica 2.0, nu al succesvoller dan het eerste trio.