De grasmaaier leek stuk zojuist. Nu vond ik het sowieso al een compliment aan mezelf waard dat ik op dit tijdstip mezelf er blijkbaar nog heb toe weten te zetten dat ding uit de schuur te rijden, dus mijn lontje was kort. Hij sloeg niet aan en maakte alleen een zoemend geluid. Nu werk ik bij een technisch bedrijf, maar ben ik verre van een techneut, dus verder dan de kabels een beetje nalopen kwam ik niet.
Photo by Luis Ángel Cardoza Rojas on Unsplash
Nu is het ding een gift, dus ik mag er niet over zeuren. Echter, na ongeveer 17 pogingen met als resultaat alleen een zoemend geluid, was ik er wel zo’n beetje klaar mee. Op dat moment was ongeveer het halve gazonnetje gekortwiekt en dat zou dan maar zo blijven, whatever. Maar, na een laatste poging, begon het mes opeens weer te draaien en kon ik weer verder. Het groene matje is weer netjes bijgeknipt en ik gooi de restanten in de groene container.
Dan zie ik opeens het kaalgepikte landschapje in de kippenren en bedenk me opeens dat er drie dames in dat hok zitten die wel van een grassprietje houden. Ze hebben de postzegel die zich binnen hun domein bevind immers in een week volledig omgetoverd in een dorre bedoeling. Ik loop terug naar de groene container en kieper een paar handjes vol versgemaaid gras het kippendorp in. Nog geen tien seconden later komen de drie parmantige en nieuwsgierige dames, binnensmonds tokkend met hun borst vooruit het trappetje weer af. ‘Even kijken wat er gebeurd’ lees ik aan hun blik af.
Een late night snack, ze lijken er blij mee. Ze beginnen nu al op hun hoeder te lijken.