Eén van mijn pakken stond al sinds terugkomst uit Japan op de nominatie om naar de stomerij te gaan. Eerst heeft het na het uitpakken van de koffer een tijdje over de schommelstoel in de woonkamer lopen te hangen, alvorens het verplaatst werd naar de bureaustoel op het kantoortje. Daar zag ik het op een gegeven moment in de zon hangen en omdat ik ooit al een keer een goed pak heb verpest door het te lang in diezelfde zon te laten hangen, in dat geval op zolder, werd de laatste hangplaats de kapstok in de gang. Waar normaliter alleen jassen hangen.
Photo by Didier Weemaels on Unsplash
Daar heeft het dus zeker een aantal weken prima volledig uit de zon gehangen, tot er een moment kwam waarop het richting de stomerij zou kunnen. Vanavond was dat moment. Op een dag waar het weer niet echt weet of het nu de regen of de zon een leidende rol moet geven, vind ik mezelf opeens terug in de winkelstraten van Tiel. Het is donderdag, koopavond. De restanten Mexicaans, aangevuld met de laatste inhoud van de aardappelemmer achter de kiezen, worden er een aantal winkels aangedaan.
De eerste is dus de stomerij. Pak ingeleverd, de winterjas ook maar meteen, bonnetje in ontvangst nemen en afrekenen, waarschijnlijk één van de redenen waarom dit zo lang is uitgesteld. Door een uiterst drukbezochte winkelstraat lopen we richting de twee tegenover elkaar gelegen drogisterijen. Er zijn wat dingen in de aanbieding bij de ene, en wat zaken bij de ander. En bij de ander krijgen we ook nog wat gratis producten voor de minimens in aantocht. Dit gaat allemaal volautomatisch, hier hoef ik niets aan te doen. De sous-chef heeft er een zesde zintuig voor.
Horen, ruiken, proeven, voelen, zien, korting.
Een gedachte over “#192 Zesde zintuig”