Het was nog niet eens zo heel erg laat gisteren, maar alle energie en creativiteit was er voor de dag wel zo’n beetje uit. Eigenlijk is dit dus het stukje wat vrijdag had moeten verschijnen, maar door fijne omstandigheden heeft dit enige vertraging opgelopen. De kans is dus groot dat er ergens vandaag nog een verzameling woorden verschijnt om deze achterstand weer in te halen.
Photo by Jason Blackeye on Unsplash
‘De knie’ ten spijt, is het nieuwe terras gisteren zo goed als afgekomen. Met dank aan de nieuwe accuboormachine en de support van de opzichter. Na een kort overleg met deze opzichter werd besloten dat de fundering nog een kleine aanpassing behoefde, nu kon het nog. Goede beslissing, er moeten immers wel feestjes op plaats kunnen vinden. Na het in elkaar zetten van de loungeset, was er nog precies genoeg tijd over om even van de nieuwe creatie te genieten. Na dit korte relaxte intermezzo, waarin ook nog even snel een kroonluchter in elkaar werd gedraaid, was het tijd voor de volgende stop.
Er wachtte een barbecue, een spelletje een aantal lieve mensen op ons om de avond verder mee door te brengen. De barbecue werd bij aankomst net aangestoken door de vader en één van zijn minimannen, die daarna zijn broertje afwisselde aan de eettafel. Er werd gevoetbald met de kleine mannen en om de beurt werd er een portie aandacht gevraagd. Uiteraard waren deze helden nog lang niet moe toen de klok hun bedtijd aanwees en beide deden een goede duit in het zakje om dit te laten merken.
Ik kan me ergens vaag een tijd herinneren dat ik ook niet naar bed wilde, en zo vroeg mogelijk mijn bed weer uit in het weekend, om telekids te kijken. Ergens in mijn tijdslijn is dit omgedraaid. Ik ben vaak maar wat blij als ik naar bed mag, en doe er soms alles aan om maar een minuut of vijf langer te kunnen blijven liggen. De kleine mannen zullen hier niks van snappen, die hebben alles nog te ontdekken. Wacht eens even, heb ik dat niet meer dan?