Categorie: Restaurants

Over restaurants die bezocht worden en de gerechten die daar genuttigd worden.

#260 Taste deel 2

Voor me op tafel ligt de krant van vandaag in verschillende stukken verspreid over de tafel. Het ziet er geleerder uit dan het in feite is, veel meer dan een derde heb ik wederom niet gelezen. En dat is al veel. Er gaan dagen voorbij dat ik alleen de voorpagina even snel scan. Soms te druk, soms geen tijd, soms geen zin, soms geen trek in alweer slecht nieuws, of soms alles.

Photo by Sam Wheeler on Unsplash

Tussen de stukken krant ligt een pyjamapakje nog in de verpakking. Of beter; lag. Terwijl ik dit schrijf heeft de sous-chef het mee naar boven genomen en ingewisseld voor vers gewassen hand- en theedoeken die morgen in de juiste kast terecht zullen komen en een stuk van de stofzuiger wat eerder deze week boven is blijven liggen. Het pyjamapakje is blauw en van een maat wat we nog lang niet nodig hebben, maar dat hindert niet, het mag bij de verzameling verzamelde spullen in het babydomein boven. Het begint steeds meer ergens op te lijken en ik verwonder me iedere keer weer over hoeveel spullen, kleren, doekjes, dingetjes, knuffels, sokjes en aanverwanten daar al liggen terwijl we zelf nog vrijwel niets hebben aangeschaft.

Ze is welkom, laten we het daar op houden en het is fijn te weten dat wij er niet alleen zo over denken. De smaakpapillen van de kleine meid zijn vanavond wederom wat verder ontwikkeld. Een tweede rondje bij het Aziatische fusion restaurant, Taste, gewoon hier in Tiel, viel wederom goed in de smaak. Een vorige week ontstaan idee is hier prima tot uitvoer gebracht en kan bijgeschreven worden in de boeken onder de categorie ‘gezellig’. En lekker was het ook.

#256 Ron Blaauw

Terwijl de chauffeur van dienst vanavond zijn bolide de A2 opstuurt, na een korte omleiding in het centrum van de hoofdstad, schijnt een mega-maan ons tegemoet. Na alle heisa over de bloedmaan van gisteren, die we compleet gemist hebben, moet ik zeggen dat deze bol licht toch best indrukwekkend aandoet. Hij hangt laag boven het landschap en het lijkt alsof we hem zometeen een paar kilometer verderop vast aan kunnen raken.

Amsterdam was de plaats van bestemming dus vanavond. Na een kort oponthoud op de heenweg in de vorm van een file, parkeerden we de auto op de Keizersgracht. Niet voor een feestje in verband met Pride, maar voor een culinaire reis. Een van Ron’s Gastrobars heeft een leuke actie deze zomer, en die konden we niet zomaar aan ons voorbij laten gaan. Na ooit eerder ‘Ron Gastrobar’ te hebben bezocht, samen met niet geheel toevallig één van de personen die vanavond ook aan tafel zit, is het nu de beurt aan ‘Ron Gastrobar Oriental’.

Aziatische keuken met een internationale twist, zoals ze het zelf zeggen. We beginnen met een overheerlijke mix van de beste dim sum. Wagyu sui mai met beenmerg, sui mai met kip, garnalen en waterkastanje en een lamsdumpling. Om het af te maken doen we er ook nog wat varkensoren en tempura-oesters bij. Na deze overheerlijke start is het de beurt aan wat later blijkt de ster van de avond. Een ontzettend langzaam gegaarde shortrib met zwarte peperlak en komkommer. Voeg daaraan toe een bijna perfecte lichtzoete buikspek en een gebakken rijst die ik ook thuis wil leren maken en je hebt een tafeltje vol om je vingers bij af te likken. Een heerlijke pinot noir ernaast maakt het helemaal een feestje.

Dit smaakt naar meer; er volgen nog krokant gebakken stukjes lamshart, Ron’s beroemde spareribs zonder bot en gewokte knoflook bimi, met genoeg knoflook om dat aanstaande woensdag nog te proeven. Iedereen raakt lichtelijk verzadigd en we besluiten dat het tijd is voor het toetje. Twee keer het signature-verrassingsei en twee keer krokante varkenshuid met chocolade en gember alstublieft. De laatste mocht ik verorberen en het was een bijzondere combi. Na een hapje van het ei van de sous-chef denk ik dat die smaken toch beter bij de zomerse temperaturen hadden gepast. Het doet echter niks af aan de complete smaaksensatie deze avond.

Na een kleine toegift in de vorm van een mini-ijshoorntje met zwarte thee ijs en een dubbele espresso is de reis compleet. Voor iedereen die deze zomer nog een culinair reisje wil plannen, deze is aan te raden. En je hoeft er het vliegtuig niet voor in.

#246 Plein 51

De sous-chef heeft een ‘ping-en-klaar’ maaltijd gegeten en weet hierover te melden dat een roerbakpannetje dan toch een stuk lekkerder is. En passant heeft ze de mini-chef maar vast verteld dat dit de schuld was van papa, deze minder gezonde en minder lekkere maaltijd. Papa was er immers niet, dus dan wordt er niet gekookt. Dat kan maar vast duidelijk zijn.

Het schuldgevoel blijft achterwege en ik ga er vanuit dat één keer in de zoveel tijd een culinair magnetron hoogstandje geen kwaad kan. Dat het niet echt in de smaak viel is een tweede, maar dat neem ik dan maar voor lief. Koken wordt er sowieso weinig gedaan deze week, dus ik ben benieuwd wat er morgen het huis in gesleept wordt. Ik zal vanwege activiteiten elders wederom niet meegenieten van wat dit ook gaat zijn.

Vandaag was het voor mij in ieder geval meer genieten. Ergens op een terras in Tiel. Naast me zat een Amerikaan, daar weer naast een Deen, schuin tegenover me een Chinees en naast hem een Singaporees. Het gezelschap werd verder aangevuld met een paar Hollanders. Dit bonte gezelschap, waarin een Japanse vriend deze keer helaas ontbreekt, was neergestreken aan een tafel van een voor mij nieuw restaurant.

Via een Facebook-bericht wist ik me eerder vandaag opeens te herinneren dat aan het horecaplein in Tiel een nieuwe tent te vinden is. Een eettent met de duidelijke naam ‘Plein 51’. Gevestigd in de oude scheepssmederij, wat een leuke link is aangezien wij ook iets doen met bootjes en staal. We hebben een tafel gereserveerd voor acht personen, en zonder eerdere ervaringen met dit etablissement ben ik vooraf toch een klein beetje zenuwachtig. Mijn gasten verwachten toch wat, en als ze hier het niveau snackbar niet overstijgen dan gaat dit toch meteen weer de hele wereld over.

Iedereen gaat voor het voordelige driegangen-menu en na wat vertaalwerk links en rechts komen alle bestelling goed door. Iedereen krijgt de gerechten die besteld zijn, en alles valt in de smaak. Er zijn lege borden en continu volle glazen. De bediening is vriendelijk en oplettend, en er is een bonbonnetje bij de koffie. Het is een leuke aanwinst voor het Plein in Tiel, dat weten ze alvast in Amerika, Singapore, China en Denemarken. Of ze daar iets aan hebben weet ik niet, maar misschien kunnen ze er mee leven dat ik in ieder geval zelf waarschijnlijk wel een keertje terug kom.

Misschien neem ik de sous-chef wel mee. Vindt ze vast lekkerder dan een ‘ping-en-klaar’ bordje.

#217 Koude bitterballen

Gisteren was het na een forse kater en wat opruimwerkzaamheden tijd voor een evenement omtrent eten. En vooruit, drinken, maar daar moest ik in het begin niet echt aan denken. Aangezien ik de gastheer was de avond ervoor, betekent dit dat ik het eerste biertje op heb, en het laatste. En daartussenin zaten er geloof ik nogal wat. Op de weg richting Nijmegen, waar het foodtruckfestival ‘Trek’ deze keer is neergestreken, hebben we zicht op een wat ondefineerbaar uitziend soort weer.

Het lijkt precies allemaal net niks. De zon lijkt ook een kater te hebben en laat zich liever niet helemaal zien. De wolken hebben er echter ook niet bepaald zin in, en op dat moment lijkt de regen het drinkmaatje van de zon te zijn geweest en houdt zich tot dan toe ook liever koest. Onderweg krijgen we te horen dat onze medefestivalgangers iets later vertrekken vanwege een diep slapende minimens. Geen probleem, wij zoeken vast een plekje op. Dit lukt wonderwel vrij snel, het is wat minder druk dan de editie in Utrecht van een maandje terug, en we weten een leuk tafeltje te bemachtigen. Dit leidt tot kinderlijke vreugte bij de sous-chef, die breed stralend plaatsneemt op haar houten klapstoel. De kater zakt al iets door deze aanblik.

Als we er toch zitten, doe dan maar wat te drinken. Een ijsthee alsjeblieft. We hebben uitzicht op twee jongens van Captain Joe, wat later een visrestaurant in de buurt blijkt te zijn en die dus ook een foodtruck hebben. Één van de jongens maakte leuke assorti’s met rauwe stukken vis en oesters, voorlopig niet voor ons weggelegd wanneer we samen zijn. De andere zeeman bedient de frituur. Waarschijnlijk niet zijn dagelijkse job, want de portie garnalenkroketten die ik bestel is tot twee keer toe in het midden nog bevroren. De derde keer heeft hij iedere bitterbal afzonderlijk met zijn kernthermometertje nagemeten en is zeker van zijn zaak. ‘Als ze nu niet goed zijn, dan mag je mijn tent overnemen’, meldt hij met een knipoog.

Ze zijn goed, ik brand mijn gehemelte en mijn duim gaat omhoog.

#209 Zwaardvis

The Donald en Kimmie zijn aangekomen in Singapore voor hun circus. Eerder deze week stond de grote vriend met het slechtste kapsel ter wereld (al doet Kim ook een gooi naar deze titel) al op de bühne tijdens de G7 show, alwaar hij schijnbaar uiteindelijk niet mee wilde spelen met de andere wereldleiders. Ze deden maar gemeen tegen hem. Maar daar ga ik het nu allemaal niet over hebben. Ik ben op vakantie en al die ongein kan me eerlijk gezegd gestolen worden.

Ik vraag me überhaupt af of ze hier weten wie Donald Trump en Kim Jong-Un zijn, laat staan dat het ze interesseert dat deze twee leeghoofden ergens in Singapore met elkaar op de foto gaan deze week. Ik vraag me op dit moment af hoe ik deze zijstraat nu ga koppelen aan de titel van dit stukje. De titel is namelijk altijd hetgene waarmee ik begin en het komt maar zelden voor dat het stuk een dusdanige wending neemt, dat ik achteraf de titel moet wijzigen. Ok, het komt weleens voor, maar niet vaak. En nu ben ik dat zeker niet van plan, dat is teveel eer voor de randdebiel-in-chief.

Het zou dus gaan over zwaardvis. ‘Zwaardvis?!’ hoor ik jullie nu denken. Ja, dat dachten wij ook een maandje of twee geleden, toen het opeens wat vaker ging over wat er wel en niet gegeten mag worden tijdens een zwangerschap. We deden er toen lacherig over, op het lijstje met vissen die een tijdje off limits zouden zijn, stond tussen de wat bekendere varianten namelijk ook; zwaardvis.

‘Wanneer eet je dat nu?’, vroegen wij onszelf af. Daar hoefden we ons in ieder geval niet druk over te maken. Dachten we. Inmiddels is dit van de zes dagen dat we hier nu zijn, volgens mij de vijfde dag dat ik iets met zwaardvis op mijn bord heb zien verschijnen. De karakteristieke vis is hier namelijk de plaatselijke specialiteit en iedere taverne, trattoria of osteria serveert hier minstens een gerecht of vijf met deze zeebewoner.

Ik ben benieuwd wat er in Singapore op het menu staat deze week. Zwaardvis zal wel te licht bevonden zijn, maar ik betwijfel of er zoiets bestaat als raketvis.

#204 Scampi’s

Wanneer we onze koffers te pakken hebben, kiezen we de uitgang waarboven staat ‘nothing to declare’, as usual. Ik vraag me af of ik ooit nog een keer die andere optie moet verzilveren. Dat ik zoveel exotisch servies in mijn koffer heb gepropt dat ik toch even aan de douane wil vragen of dat allemaal wel zo het land in mag. Maar goed, vanuit Nederland hebben we niets bijzonders meegenomen, dus dat is niet aan de orde nu. De zakken aardappels, potten pindakaas en doosjes hagelslag zijn nog lang geen vast onderdeel van onze vakantiebagage, dus we kunnen doorlopen.

Eenmaal de schuifdeuren door lopen we pal aan tegen iemand die een bordje ‘Voerman’ omhoog houdt en ik ga er dan ook maar vanuit dat ze voor ons komt. Dit blijkt zo te zijn en we volgen haar en haar collega richting het parkeerterrein. De koffers verdwijnen achterin en een van de twee is even het parkeergeld betalen. Ik zet nog snel even mijn nieuwe zonnebril van Charlie Temple op mijn neus om de laatste zonnestralen te blokkeren, maar dit blijkt al vrij snel overbodig, of beter, overmoedig. We draaien de snelweg langs de kust op en zetten koers richting Avola, onze eindbestemming.

De dame achter het stuur, Maria heette ze als ik het goed verstaan heb, jakkert in een vaartje van zo ongeveer 130 km/u langs een politieauto op de weg waar vrij duidelijk aangegeven staat dat de limiet op 80 km/u ligt. Ze verblikt of verbloosd niet en zingt zachtjes mee met wat volgens mij een nummer van Laura Pausini is, geen grapje. Eenmaal aangekomen in Avola, waar ons Bed & Breakfast waarin we deze week verblijven staat, klikt ze haar gordel vast los. Als we in de laatste straat voor aankomst opeens langs een stilstaande auto van de carabinieri rijden, wordt ze opeens wel heel zenuwachtig. Het is meteen duidelijk hoe de verhoudingen hier liggen.

Na de koffers gedropt te hebben in onze kamer en onze ontbijwensen voor morgen te hebben doorgegeven, wandelen we terug richting de boulevard waar we zojuist langsreden. We kiezen één van de tratoria’s uit en het is meteen raak. Risotto met scampi’s en mosselen, ravioli met ricotta en pistache, insalata mista, vino bianco en vooraf een broodje met olijfolie, peper, zout en oregano. We zijn in Italië. Van de scampi’s blijft weinig meer over dan alleen vette vingers.

#189 De lekkere trek

De dag begon vandaag op het terras. Eén van de collega’s van de sous-chef rende samen met nog wat anderen van Hamburg naar Rotterdam. Oftewel de Roparun. Dat staat eigenlijk voor Rotterdam-Parijs, waarmee bedoeld wordt dat men van Parijs naar Rotterdam holt, dus eigenlijk staat het verkeerd om en Parijs is de afgelopen jaren zo populair geworden dat er een extra startplaats aan toegevoegd is.

Ik weet niet of ik het goed helemaal goed verwoord zo, maar ik ga er vanuit dat het een beetje in de buurt van de werkelijkheid komt. Er komt nog een team met bekenden door Tiel, maar die hebben een iets strakker tijdschema aangehouden en een wat vroegere doorkomsttijd. Verder verwachten we voor deze runners wat meer support, is ons extra ochtendje uitslapen ons ook wel waardevol, dus besluiten we het bij de collega te houden. Wat verder niets af doet aan de prestaties van alle andere teams. Petje af. Om ongeveer 9:30, maandagochtend zit ik dus wat verdwaasd op een terras in Tiel. Doe maar een colaatje. Klappen voor de hardlopers. De sous-chef knuffelt de collega en we kunnen door.

Er wordt koers gezet naar Utrecht. Eerste stop is een nieuwe aanwinst voor deze wereld. Een miniman van vier weken oud. Deze toekomstige wereldreiziger krijgt zijn eerste zwembroek van ons en dat komt blijkbaar al snel goed van pas. De zon schijnt fel en de beschuit met muisjes smaakt goed. Via Ikea, Baby-Dump en Prénatal, het scheurijzer inmiddels volgeppropt tikken we op de navigatie het adres van de aanbevolen parkeergarage van de laatste stop van deze dag in; ‘Festival Trek’. Een bonte verzameling aan oude trucks, aanhangers, busjes en alles wat er voor door kan, omgebouwd tot mobiele keukens met exotische namen.

Via nacho’s, een broodje biefstuk, buikspek en een maiskolf naar een portie vis en een garnalenkroket. We besluiten dat er nog ruimte is voor een toetje. De route naar huis wordt daarom afgelegd via een ijssalon in Buren. ‘Cookie-Witte Chocolade en Cookie-Hazelnoot alstublieft’. Tweede pinksterdag zoals tweede pinksterdag hoort te zijn.

Woordenchef-trek-2.jpg

#185 Dubbele espresso

Ik schuif wat later aan. Het is een lastminute plan. Links naast me zit een Deense Chinees. Of nou ja, het is gewoon een Deen, hij woont alleen al lang in China. Rechts naast me zit een Amerikaan. Gewoon een Amerikaan. De gesprekken gaan wederom in het Engels. Er is een flesje wijn en waarempel menukaarten in het Engels.

Photo by Tyler Nix on Unsplash

De Buurvrouw is blijkbaar voorbereid op internationale gasten. Komen er veel internationale toeristen in Tiel? Dit is de eerste keer dat ik tijdens een etentje met mensen die weinig tot geen Nederlands spreken, de menukaart niet grotendeels hoef te vertalen en uit te leggen. De onderwerpen van gesprek zijn China en Amerika en alles wat daar tussenin zit. Nogal veel dus. De serveerster komt tot twee keer toe vragen of we al een keuze hebben gemaakt, terwijl we nog niet eens hebben gekeken. En dat ligt niet aan het feit dat ze haast heeft of ongeduldig is, wij zijn gewoon traag.

De intensheid en het volume van de gesprekken neemt wat af, de fles wijn wordt aangebroken en verdeeld over de vijf glazen en we slaan de menukaarten voor onze neus open. Iedereen zoekt iets naar zijn smaak. Zo ook ik zelf. Het is lang geleden dat ik hier geweest ben, maar ik hoorde slechte verhalen over de kip, die volgens de sous-chef nogal droog was. Die valt dus af. Mijn oog valt op een ‘duet buurman en buurvrouw’. Een stukje varken en een plakje koe. Drie keer is scheepsrecht en de verantwoordelijke voor onze tafel kan eindelijk haar notitieblokje erbij pakken.

Inmiddels vliegen de ervaringen alweer over de tafel, tot de borden met de verschillende gerechten arriveren. Een pauze in de stortvloed aan verhalen. Er wordt afgesloten met vier espresso’s, waarvan twee dubbele en een muntthee. Er is ook een variatie aan chocolaatjes, die links naast me herinneringen oproepen aan een tijd waarin er wat meer kilo’s meegedragen moesten worden. Het klinkt bekend, ook hij heeft hardloopschoenen die hij regelmatig aantrekt. De rekening gaat op zijn Hollands.

#177 Juffrouw Tok

De sous-chef is uit eten. Ergens anders kennis op doen. Ik verneem dat de menukaart al uitvoerig is bestudeerd en ik word er een tikkeltje jaloers van als ik de uitverkoren gerechten opgesomd op mijn schermpje voorbij zie komen. Ik lig dan inmiddels al zo ongeveer een klein uurtje gedachteloos door verschillende tijdlijnen te scrollen, dus een kleine chat over eten is meer dan welkom.

Het is het begin van een heel lang weekend en ik heb onbewust besloten dat dit heel lui begint. Mijn kant van de chat meldt dat ik een kippetje besteld heb. Omdat dit zonder verdere uitleg nogal gek overkomt op een avond waarop ik alleen thuis ben, krijg ik lachend de vraag terug ‘wat voor kippetje?!’. ‘Eentje met friet, van Juffrouw Tok’ schrijf ik terug.

Zonder wederom een duidelijke reden hiertoe, had ik hier opeens zin in. Een kippetje van Juffrouw Tok. Iets wat ik in mijn herinnering nog nooit gegeten heb. De sterrentent is laatst verhuisd van het Kalverbos, naar een meer passende locatie voor een inmiddels grotendeels op afhalen gericht restaurant. Afhalen doe ik niet, daar ben ik te lui te voor, daar hebben we tegenwoordig de thuisbezorgd-app voor.

Kippetje selecteren, smaak kiezen; piri piri wordt het en betalen. 55 minuten duurt het voor mijn kippetje arriveert, krijg ik middels een pushbericht te zien. Wat ik aan de lange kant vind, maar ik heb geen haast. En de honger is inmidels ook wel gestild, na die halve zak Doritos. Na ongeveer 20 minuten krijg ik nogmaals een bericht, de bezorger is onderweg en ik mag het gegrilde stuk gevogelte binnen een half uur verwachten. Nu vind ik een half uur wederom wat lang lijken, terwijl ik in mijn hoofd de route afleg die de bezorger ook zal afleggen.

En ja, na nog geen kwartier zie ik een fiets met een thuisbezorgd-krat achterop voor ons huis stoppen. ‘Eet smakelijk’ wenst de bezorger me toe. Wat er volgt is van medium kwaliteit. Het vult, het is een kippetje, met een zak friet. De aanloop er naartoe en het zin hebben in, was fijner dan het uiteindelijke resultaat. Soms kun je het beter bij fantaseren houden.

#169 Pannenkoeken en nobelprijzen

Het was een historisch moment. En dan bedoel ik echt een historisch moment. Zo’n moment wat mijn kind misschien ooit wel terugvindt in een geschiedenisboek. Zo’n moment dat je over tien jaar in een tv-programma terugziet (als tv-programma’s dan nog bestaan) en denkt ‘ja dat weet ik nog wel ja’. Het was een bijzondere handreiking die twee mannen naar elkaar deden. Een blijk van wat misschien wel een goede vriendschap kan worden, na een periode van lange stilte en vijandigheden. Een grens die werd overgestoken.

Ik heb het hier natuurlijk over Donald Trump en Kanye West. Nieuwe matties for life. Geintje natuurlijk, dit gaat over de leiders van de beide Korea’s. Noord-Korea en Zuid-Korea, zoals het hier heet. Kim en Moon die elkaar de hand schudden, een romantische wandeling over een blauwe brug maken, gezellig met elkaar keuvelen, boompjes planten (waar heb ik dat eerder gezien afgelopen week?), van een dinertje genieten en een handtekening zetten onder een gezamenlijke verklaring. Geen enkele moeite leek het te kosten.

Eerlijk is eerlijk, ik vond het mooi om te zien. De man met de slechtse kapper van heel Azië, die de raketten inruilt voor de pen. Het is hoopvol. Maar voorlopig ook niet meer dat. Opeens lijken we collectief vergeten dat little rocket man uit het Noorden nog niet zo lang geleden zijn eigen oom met luchtafweergeschut aan flarden heeft geknald en zo nu en dan wat van zijn raketjes over Japan heen liet suizen.

Nu ben ik zelf altijd een openlijk voorstander van positivisme en het feit dat liefde de voorkeur behoeft boven haat, dus ik ben ook hoopvol. Meneer Moon neemt vast een voorschot op het onmogelijke, door mijn grote vriend The Donald voor de Nobelprijs te nomineren, wat ik een geniale politieke zet vind. Kameraad Kim zet ondertussen de propaganda-pompende speakers aan de grens vast uit.

Wereldvrede, het lijkt een stapje dichterbij, maar dat zal misschien wel ijdele hoop zijn. Trumpster zoekt nog een locatie voor zijn ontmoeting met de laatste echte dictator en ik raad ze de pannekoekenbakker aan. Niet te ingewikkeld, je weet wat je krijgt, kunt je niet drukmaken over de prijs en er is de mogelijkheid om eventuele ontstane irritaties te botvieren op iets te traag personeel in plaats van op elkaar.

De lijst met internationale pannenkoeken op het menu is al aardig, maar ik mis nog de Texas-bbq en de Korean-kimchi. Misschien volgend jaar? Doe mij nu nog maar gewoon de boerenpannekoek met rundvleesragout.

Hoe zouden ze in Iran pannekoeken bakken?