Tag: Running

#185 Dubbele espresso

Ik schuif wat later aan. Het is een lastminute plan. Links naast me zit een Deense Chinees. Of nou ja, het is gewoon een Deen, hij woont alleen al lang in China. Rechts naast me zit een Amerikaan. Gewoon een Amerikaan. De gesprekken gaan wederom in het Engels. Er is een flesje wijn en waarempel menukaarten in het Engels.

Photo by Tyler Nix on Unsplash

De Buurvrouw is blijkbaar voorbereid op internationale gasten. Komen er veel internationale toeristen in Tiel? Dit is de eerste keer dat ik tijdens een etentje met mensen die weinig tot geen Nederlands spreken, de menukaart niet grotendeels hoef te vertalen en uit te leggen. De onderwerpen van gesprek zijn China en Amerika en alles wat daar tussenin zit. Nogal veel dus. De serveerster komt tot twee keer toe vragen of we al een keuze hebben gemaakt, terwijl we nog niet eens hebben gekeken. En dat ligt niet aan het feit dat ze haast heeft of ongeduldig is, wij zijn gewoon traag.

De intensheid en het volume van de gesprekken neemt wat af, de fles wijn wordt aangebroken en verdeeld over de vijf glazen en we slaan de menukaarten voor onze neus open. Iedereen zoekt iets naar zijn smaak. Zo ook ik zelf. Het is lang geleden dat ik hier geweest ben, maar ik hoorde slechte verhalen over de kip, die volgens de sous-chef nogal droog was. Die valt dus af. Mijn oog valt op een ‘duet buurman en buurvrouw’. Een stukje varken en een plakje koe. Drie keer is scheepsrecht en de verantwoordelijke voor onze tafel kan eindelijk haar notitieblokje erbij pakken.

Inmiddels vliegen de ervaringen alweer over de tafel, tot de borden met de verschillende gerechten arriveren. Een pauze in de stortvloed aan verhalen. Er wordt afgesloten met vier espresso’s, waarvan twee dubbele en een muntthee. Er is ook een variatie aan chocolaatjes, die links naast me herinneringen oproepen aan een tijd waarin er wat meer kilo’s meegedragen moesten worden. Het klinkt bekend, ook hij heeft hardloopschoenen die hij regelmatig aantrekt. De rekening gaat op zijn Hollands.

#171 Bruine bonen

De sous chef gaf gisteravond aan dat ze vandaag wel weer eens een keertje bruine bonen wilde eten. Het pakje gedroogde bruine bonen van Hak werd dan ook pontificaal voor mijn neus op tafel gezet, zodat ik het wellen niet zou vergeten. ‘Komt goed’ wist ik uit te brengen.

Toen ik mezef, na het schrijven van #170, ook richting de douche, tandenborstel en uiteindelijk het bed bewoog, kwam de vraag ‘staan de bonen in het water?’. Zonder te antwoorden begaf ik mezelf weer naar beneden en zag het pakje van Hak eenzaam in het donker op de keukentafel staan. Alsnog de heft van de inhoud in een bak met water gezet. Waarom doe je dat eigenlijk, wellen? Ik heb het eens opgezocht en er is niet echt een sluitend antwoord op. Het meest voorkomende antwoord waar de bonenprofessors op deze aarde het over eens lijken te zijn, is dat er dan wat processen op gang worden gebracht die er voor zorgen dat je lichaam de voedingsstoffen in die dingen wat sneller opneemt. Bijkomstigheid daarvan weer is dat je wat minder last van winderigheid krijgt.

Want daar staan bonen nog altijd om bekend. Goed, na een nachtje wellen dat hele zwikkie dus in de pan en een uurtje koken. Gebakken aardappels erbij, stukkie vlees erbij en picallily erbij, althans de sous chef. Eigenlijk is het die sous chef alleen om de picalilly te doen, maar alleen zo’n potje van Kesbeke leeglepelen is natuurlijk niet echt een voedzame maaltijd.

Na een trip richting onze minst favoriete, maar in mijn optiek meestbezochte bouwmarkt; de Praxis, trek ik nog even de hardloopschoenen aan. De zon schijnt en niks houdt me tegen. Tot ik ongeveer 2,5 km van huis ben. Dat wellen heeft blijkbaar niet geholpen. Rechtsomkeert, in een nogal gespannen wandeltempootje. ‘Slechtste idee ooit!’ roep ik richting de piccalilly-fan op de bank, wanneer ik met veel pijn en moeite de finishlijn heb gehaald.

Bonen en hardlopen, niet de ideale combinatie. Zo leer je iedere dag wat.

….

PS net geen 5KM, waarvan de helft gewandeld

#170 Kabeljauw en Mo Salah

Vanochtend las ik in de krant, ja dat papieren ding dat door een persoon iedere dag door de brievenbus wordt geduwd, iets over ene Mo Salah. Mohammed Salah Ghaly om precies te zijn. En om eerlijk te zijn, als er geen foto bij had gestaan van deze Mo in een voetbalshirt, dan had ik gedacht dat het een zoveelste bericht was over de oorlog in Syrië, of in Jemen, of een ander conflict in die hoek. Ik schaamde me meteen voor deze stereotyperende gedachte. Maar dat is ook een beetje inherent aan de krant lezen, aan vooral de headlines scannen. Je vult dingen snel in, vaak verkeerd.

Kranten staan vol met naar nieuws, over conflicten, oorlogen en andere misdaden. Al zo lang er kranten bestaan. Het bericht over Mo was een ander soort bericht. Een postief stuk. Over een jongen uit Egypte, die zich in de voetbalwereld als enige lijkt te kunnen meten met Messi en Ronaldo. De speler van Liverpool blijkt ook een filantroop die veel goeds doet voor zijn geboorteplaats. Een bescheiden jongen. Lijkt me een mooie kerel. Dat ik lang geen voetbal meer heb gekeken blijkt wel uit het feit dat ik hem simpelweg niet kende, nog nooit van gehoord zelfs. Toch besluit ik door het verhaal dat ik de wedstrijd van vanavond best weer eens kan bekijken. Eens zien wat Mo allemaal kan.

De wedstrijd gaat tussen de huidige club van Mo en de vorige club van Mo. Liverpool en AS Roma. In de eerste ontmoeting tussen tussen de twee clubs schijnt hij te hebben geschitterd. Na een gebakken kabeljauw met geroerbakte brocolli en notenrijst, is het eerst nog even tijd voor een paar kilometers op de hardloopschoenen. Ik ben precies op tijd voor de voorbeschouwing en die is nog even tenenkrommend als altijd. Ik zie Edgar Davids zitten en hij lijkt te praten, maar ik weet niet wat hij zegt.

De wedstrijd begint, ik pak nog snel even wat fruit in de keuken en mis meteen al een eerste goal. De gelijkmaker mis ik op één of andere manier ook, maar gelukkig zie ik nog wel een landgenoot scoren. Maar waar is Mo? Mo is onzichtbaar. Geen geweldenaar. Geen wereldtopper. Ik zie hem niet. Het is rust. Ik ben de aandacht alweer verloren.

Wat zal er morgen in de krant staan?

….

PS 10,5km