Gisteren was het na een forse kater en wat opruimwerkzaamheden tijd voor een evenement omtrent eten. En vooruit, drinken, maar daar moest ik in het begin niet echt aan denken. Aangezien ik de gastheer was de avond ervoor, betekent dit dat ik het eerste biertje op heb, en het laatste. En daartussenin zaten er geloof ik nogal wat. Op de weg richting Nijmegen, waar het foodtruckfestival ‘Trek’ deze keer is neergestreken, hebben we zicht op een wat ondefineerbaar uitziend soort weer.
Het lijkt precies allemaal net niks. De zon lijkt ook een kater te hebben en laat zich liever niet helemaal zien. De wolken hebben er echter ook niet bepaald zin in, en op dat moment lijkt de regen het drinkmaatje van de zon te zijn geweest en houdt zich tot dan toe ook liever koest. Onderweg krijgen we te horen dat onze medefestivalgangers iets later vertrekken vanwege een diep slapende minimens. Geen probleem, wij zoeken vast een plekje op. Dit lukt wonderwel vrij snel, het is wat minder druk dan de editie in Utrecht van een maandje terug, en we weten een leuk tafeltje te bemachtigen. Dit leidt tot kinderlijke vreugte bij de sous-chef, die breed stralend plaatsneemt op haar houten klapstoel. De kater zakt al iets door deze aanblik.
Als we er toch zitten, doe dan maar wat te drinken. Een ijsthee alsjeblieft. We hebben uitzicht op twee jongens van Captain Joe, wat later een visrestaurant in de buurt blijkt te zijn en die dus ook een foodtruck hebben. Één van de jongens maakte leuke assorti’s met rauwe stukken vis en oesters, voorlopig niet voor ons weggelegd wanneer we samen zijn. De andere zeeman bedient de frituur. Waarschijnlijk niet zijn dagelijkse job, want de portie garnalenkroketten die ik bestel is tot twee keer toe in het midden nog bevroren. De derde keer heeft hij iedere bitterbal afzonderlijk met zijn kernthermometertje nagemeten en is zeker van zijn zaak. ‘Als ze nu niet goed zijn, dan mag je mijn tent overnemen’, meldt hij met een knipoog.
Ze zijn goed, ik brand mijn gehemelte en mijn duim gaat omhoog.