De sous chef gaf gisteravond aan dat ze vandaag wel weer eens een keertje bruine bonen wilde eten. Het pakje gedroogde bruine bonen van Hak werd dan ook pontificaal voor mijn neus op tafel gezet, zodat ik het wellen niet zou vergeten. ‘Komt goed’ wist ik uit te brengen.
Toen ik mezef, na het schrijven van #170, ook richting de douche, tandenborstel en uiteindelijk het bed bewoog, kwam de vraag ‘staan de bonen in het water?’. Zonder te antwoorden begaf ik mezelf weer naar beneden en zag het pakje van Hak eenzaam in het donker op de keukentafel staan. Alsnog de heft van de inhoud in een bak met water gezet. Waarom doe je dat eigenlijk, wellen? Ik heb het eens opgezocht en er is niet echt een sluitend antwoord op. Het meest voorkomende antwoord waar de bonenprofessors op deze aarde het over eens lijken te zijn, is dat er dan wat processen op gang worden gebracht die er voor zorgen dat je lichaam de voedingsstoffen in die dingen wat sneller opneemt. Bijkomstigheid daarvan weer is dat je wat minder last van winderigheid krijgt.
Want daar staan bonen nog altijd om bekend. Goed, na een nachtje wellen dat hele zwikkie dus in de pan en een uurtje koken. Gebakken aardappels erbij, stukkie vlees erbij en picallily erbij, althans de sous chef. Eigenlijk is het die sous chef alleen om de picalilly te doen, maar alleen zo’n potje van Kesbeke leeglepelen is natuurlijk niet echt een voedzame maaltijd.
Na een trip richting onze minst favoriete, maar in mijn optiek meestbezochte bouwmarkt; de Praxis, trek ik nog even de hardloopschoenen aan. De zon schijnt en niks houdt me tegen. Tot ik ongeveer 2,5 km van huis ben. Dat wellen heeft blijkbaar niet geholpen. Rechtsomkeert, in een nogal gespannen wandeltempootje. ‘Slechtste idee ooit!’ roep ik richting de piccalilly-fan op de bank, wanneer ik met veel pijn en moeite de finishlijn heb gehaald.
Bonen en hardlopen, niet de ideale combinatie. Zo leer je iedere dag wat.
….
PS net geen 5KM, waarvan de helft gewandeld