Direct rood is het zeker niet, maar een gele kaart is toch op zijn plek vandaag. De uitdaging is namelijk om dagelijks een stukje te schrijven. Dagelijks betekent iedere dag. Gisteren was ook een dag, zondag, een dag om voor het grootste gedeelte snel te vergeten en daar zullen twee kleine nichtjes het waarschijnlijk met me over eens zijn.

Lasagnette

De twee kleintjes waar we gisteravond eigenlijk op zouden passen zodat papa en mama konden gaan dansen waren allebei nogal ziekjes. In de tijd dat wij daar waren werd dit niet bepaald minder, zodat het hele oppasspektakel begrijpelijk werd afgeblazen. Kleine wezentjes worden aandoenlijke zielige hoopjes als ze ziek zijn of ziek beginnen te worden en dan is het voor papa en mama niet over hun hart te verkrijgen die alleen te laten met oom en tante. Oom, die in het geval van één van de twee ukkies ook nog eens een enge man is, die spontane huilbuien opwekt, er is nog wat werk aan de winkel hier. Wel en passant een lekkere lasagnette meegepikt en een stuk taart gescoord.

Werk aan de winkel is er ook voor wat betreft mijn tel- en meetkunsten. Voor wat betreft bezigheden met duimstokken, rolmaten, linialen en andersoortige meetapparatuur heb ik mezelf inmiddels aangeleerd alles op zijn minst drie keer na te meten en dan nog zeker twee keer te dubbelchecken. Alle ervaringen met te kort afgezaagde planken, verkeerd geboorde gaten en vergelijkbare miskleunen zijn hierin een aardige leerschool geweest.

Telraam

Dat dit ook voor tellen geldt, is op deze zonnige winterzondag ook op een overduidelijke manier naar boven gekomen. Of nou ja, naar beneden in dit geval. Ik kon namelijk voor dat alle zonnepalen bevestigd waren (zonnepanelen leggen deel 2 vandaag, lees hier deel 1) het dak af. Vier liggen er nu nog te wachten in de schuur, maar door enig tijdgebrek, iets met feestdagen en een korte vakantie naar New York zal het 2018 worden eer deze laatste panelen ook het dak op mogen. Oorzaak; telraam stuk. Vooraf alle pakbonnen van de bestelde bevestigingsmaterialen netjes gecontroleerd. Niks aan de hand, alles geleverd. Dat was ook zo, maar als je te weinig besteld heb je alsnog een probleem.

Zes montageklemmen te weinig. Zes nikszeggende rare klemmetjes die ze zelfs bij Ikea niet hebben. Zes klemmetjes die uiteindelijk uitmonden in verhitte discussies over het leven, de zin en onzin hier van, het chagrijn hierover en onbegrip naar elkaar en naar mezelf. Zes klemmetjes, dat ging mijn brein te boven. Zes klemmetjes met zoveel macht. Alles was kut. Niet echt natuurlijk, maar dat leek zo en daar gaat het om.

De klemmetjes zijn onderweg, tien stuks, want misschien heb ik wel verkeerd geteld…

Minions op tv, rare stemmetjes op de achtergrond terwijl ik op de bank vast een voorschot lijk te nemen op de slaap van vannacht. De zak chips is al op, daar was niet echt een kunst aan. Een paar stukken bonbon bloc combineren goed met de rode wijn.

Photo by Mike Dorner on Unsplash

Op het menu van vanavond stond een pizza. BBQ Chicken, een Big Americans. Het vult, althans voor even en zorgt voor een aparte nasmaak de hele avond. Energie om een hele maaltijd op tafel te toveren was er echter niet. Vandaag tussen alle buien door een flinke tijd op het dak van de garage vertoeft. Het plan is om een partij zonnepanelen te bevestigen en uiteindelijk ook te zorgen dat deze zorgen voor wat electriciteitswinning.

Het dak op

Goed, voor ik het dak op ga, eerst even de kruipruimte in. Een goede voorbereiding is het halve werk laten we maar zeggen. Op het dak gaat het redelijk voorspoedig, afgezien dan van het feit dat er ongeveer 23 buien over Tiel trekken. Gisteren voorspelde de weergoden van het KNMI en Buienradar nog een mooie dag, vanochtend was de kans op neerslag 8%. Om 16:47, toen het buiten donker begon te worden en dus een tikkeltje gevaarlijk op het dak, was ik toch echt tot op mijn boxershort natgeregend.

Een enkel hagelbuitje deed zelfs een aardige duit in het zakje om die 8% eens lekker te laten gelden. Geen energie meer na een dagje energievoorziening aanleggen, geen pizza of chocola die daar nog wat aan kunnen veranderen. De minions evenmin. Een bed staat te roepen.

Morgen de rest van de zonnepanelen erop, rise and shine. Voorspelling; zonnige dag. Of was het nu zondag? Whatever, morgen is het anders, sneeuw wellicht?

Je zou denken dat na een tripje door Japan en China er wel even genoeg van de Aziatische keuken geproeft is. Mwah niet helemaal. Volgens mij krijg ik daar nooit meer genoeg van. En nu blijkt er afgelopen weekend een nieuw Aziatisch restaurant te zijn geopend in mijn eigen woonplaats.

Eigenlijk hadden we er afgelopen maandag al heen willen gaan, want toen zat ik toch al zeker een hele dag zonder de smaken van Azië. Maar op maandag is alles dicht in Tiel. Nou ja niet alles, mijn zwager verwelkomt u graag in zijn gezellige kroeg, maar we hebben het nu over eten, niet over alleen drinken.

Rond een uur of twee vandaag kwam één van de belangrijkste dagelijkse vraagstukken om de hoek kijken ‘wat eten we vandaag?’. ’18:00 uur Taste Fusion!’ was mijn appje terug. Zo gaat dat wanneer je allebei van lekker eten houdt, dan worden er verder geen vragen meer gesteld en hoeft er alleen nog even gereserveerd te worden.

We kunnen gewoon op de fiets, op één fiets weliswaar. Plan is om op de terugweg een achtergebleven stationsfiets uit zijn lijden te verlossen. Het restaurant zit in de Weerstraat, in een pandje waarvan we met geen mogelijkheid meer kunnen herinneren wat er eerst zat. Later horen dat dit ook de plaats is waar de familie Ip ooit is begonnen met hun eerste restaurant. Althans, dat denken we te horen, want het wordt verteld aan een tafel achter ons.

Het restaurant is dus van de familie Ip. Ook vooral bekend van Ip’s garden, de afhaalchinees in een winkelcentrum verderop. In dit nieuwe concept, Taste Fusion, de naam zeg het al, een mengelmoes van prominente Aziatische keukens. Geen plaats voor babi pangang of foe yong hai, maar een kaart met verfijndere Oosterse gerechten uit Japan, China, Indonesië en een kleine zijstraat naar India. Vooraf Gyoaza en Chili wonton, beide lekker, China wint nipt.

Als hoofdgerecht Szechuan Eendenborst en de Unagi varkensnek. Uiteraard halverwege delen en het blijkt deze keer een gelijkspel tussen Japan en China. Goede smaakvolle gerechten, iets meer pit had gemogen, maar eerlijk is eerlijk, we zijn niet echt in Azië. De tafel naast ons krijgt twee Iron pot’s geserveerd, iets wat ik de voglende keer zou bestellen. Een volgende keer komt er dus waarschijnlijk wel. Lekker eten, lekker wijntje, leuke sfeer en voor een eerlijke prijs.

Aanwinst voor Tiel. Azië om de hoek, ik vind het lekker!

De ochtend is een moment van rituelen. Vaak wordt het opstaan op iedere keer dezelfde manier een aantal maal uitgesteld. Soms een keertje extra, soms ook helemaal niet. De dagen waarop er geen uitstel is geweest zijn vaak de beste. Toch wordt het direct opstaan, zonder snoozen nog geen ritueel op zich. Zoveel slechter zijn de dagen die iets later beginnen blijkbaar niet.

Photo by Jakub Kapusnak on Unsplash

Kledingkamer

Mijn hersenen staan tot ik op de fiets stap, of deze week in verband met het weer en de beschikbaarheid van het ding, in de auto, nog in een soort standby-modus. Douchen, aankleden, alles wat er bij hoort. Iedere dag exact in dezelfde volgorde, het zou in theorie zelfs in het donker kunnen. Al wordt dit een klein beetje in de weg gestaan door random rondslingerende objecten in de verschillende kamers die op de route van de slaapkamer naar de badkamer en van de badkamer naar de kleedkamer liggen. Ja, een kleedkamer, een speciale kamer met kledingkasten, alleen daarvoor bestemd. Luxe went snel.

Maar goed, struikelgevaar dus, plus het binnensmonds schelden daarop, niet te hard, want er slaapt nog iemand. Als deze hordes allemaal genomen zijn en ik mezelf iets van matchende kleren heb aangemeten (soms ga ik hier de mist in, dit hoor ik dan helaas pas aan het einde van de dag), volgt de tweede acte van deze voorstelling. De trap af, naar beneden, tegen beter weten in hopen dat de krant er vandaag wel om 06:17 al is, in plaats van om stipt 7:00 uur. Uiteraard is hij er gewoon netjes om 7:00 uur pas, zoals dat pas drie jaar het geval is. Maar toch, je weet nooit, hopen mag.

Vitaminepil

Vitaminepil naar binnen met een glaasje melk, vaatwasser uitruimen, fruit inpakken, assortiment nootjes inpakken, brood smeren, thee zetten voor degene die nog boven ligt, koffie zetten, water opzetten voor de eitjes. Allemaal zonder na te denken. Op dit moment is dat wel een kleine uitdaging, aangezien de routing in de keuken is veranderd toen ik aan de andere kant van de wereld zat. Hersens van slag.

Rituelen, zo lang het duurt om ze eigen te maken, zo snel ben je er weer vanaf. Maar een ei, een ei hoort erbij.

Vandaag was zo’n dag waar de ‘donkere dagen voor kerst’ hun naam aan danken. Om een uur of 9:00 vanochtend was het nog donker en veel verder dan 32 tinten grijs zijn we de rest van de dag ook niet gekomen. De sneeuw is zo goed als weg, er is regen voor in de plaats gekomen, awesome.

Photo by reza shayestehpour on Unsplash

Vitamine D

Wanneer het tijd is om naar huis te gaan na een dag puinruimen en achterstallig onderhoud op kantoor is het dus ook alweer donker. Of nog steeds. Of een combinatie van die twee. Hoe dan ook, veel vitamine D is er vandaag niet binnen gekomen. Gelukkig is er de kerstboom, toch een lichtpuntje in deze grauwe week. Gaat de zon zich überhaupt nog laten zien deze week?

Als vervanger van de vitamine D in deze donkere periode zijn er allerlei speciale lekkernijen in het leven geroepen rondom de verschillende feestdagen. Het zal niet echt ter vervanging van zijn, maar voor kortstondig geluk zorgen ze over het algemeen wel. De laatste restanten chocoladepepernoten op kantoor waren de afgelopen dagen geen match voor mijn vitamine D-gebrek en tot mijn vreugde lag er in de vriezer een verdieping lager nog een banketletter op me te wachten.

Sinterklaas

Vanwege de China-perikelen is Sinterklaas volledig aan mij voorbij gegaan. De  banketletter als jaarlijks cadeautje rond dit feest had ik dus ook niet op mijn netvlies. Een echte verrassing dus, des te leuker. En des te lekkerder. Vakkundig is de gehele letter binnen iets meer dan een dag naar binnen gewerkt. Niet alleen door mij, er is een gedeelte naar een andere bestemming gegaan, maar toch, als dat niet was gebeurd ga ik er vanuit dat hij alsnog op was geweest. Een klein beejte zelfbescherming dus ook, dat uitdelen.

Misschien dat deze vraatzuchtigheid ook de reden is dat ik zojuist chips heb afgeslagen. Rare gewaarwording die donkere dagen. Chips afslaan, het voelde onwennig. Doe mij maar de zomer.

Het huis ruikt naar gestoofde rode kool. Mijn broek ook, al de hele dag denk ik. Vanochtend rook ik het niet, je went blijkbaar snel aan geuren. Maar net, toen we het huis binnenstapten was het alsof je door een klein muurtje van geur heen moest.

Photo by Stephanie McCabe on Unsplash

Die broek zullen mensen dus al wel de hele dag geroken hebben. Kleine herinnering aan mezelf; als je ’s avonds laat nog aan de kook slaat, trek dan de dag erna niet nog een keer dezelfde broek aan. Detail.

Zussie

Vandaag hoeft er niet gekookt te worden. Mijn kleine zussie is jarig. En dat betekent natuurlijk dat er iets lekkers gegeten wordt. Zoals dat hoort op een verjaardag, kiest de jarige het gerecht en dat is hier vaak het oerhollandse frietje, met de bijbehorende snacks. Kroketje, berenklauw, frikandelletje speciaal, een paar kipnuggets en de ondergewaardeerde sitostick.

Zeventien personen friet

Zakken friet voor zeven personen waar ook met gemak zeventien personen van hadden kunnen eten, satésaus, mayonaise en appelmoes erbij. Veel Nederlandser wordt het niet. Na al dat Aziatische smaakgeweld van de afgelopen weken was dat zeer welkom. Als klap op de vuurpijl een paar van de wereldberoemde toetjes van Mona, zelfs de bitterkoekjes variant!

Na dit feestmaal is het al snel tijd voor koffie en thee, en daar hoort natuurlijk een taartje bij. En dan zijn er twee opties die altijd zorgen voor een klein beetje instant geluk. De zelfgemaakte appeltaart en de zelf gemaakte monchoutaart. Het is de laatste deze keer. Het geheel aangevuld met flauwe grapjes links en rechts en de avond is compleet.

Ik ben weer thuis, heerlijk. China? Japan? Dat is zo ver weg!

Het is koud vandaag, het sneeuwt vandaag, er rijden wat weinig treinen vandaag en het schijnt een ramp te worden op de weg vandaag. Toch gaat de reis naar Utrecht, living on the edge. Iets met een bistro, al zal deze nooit een Michelen-ster verdienen.

Bandenfabrikant

Wie deze wel krijgen, wordt vandaag in Amsterdam bekend. Een spannende dag voor de cheffies in Nederland. Hoe een bandenfabrikant ooit toonaangevend is geworden in de haute cuisine is mij niet helemaal bekend. Dat lijkt me een mooi verhaal, daar moet ik mij eens een keer in verdiepen.

Maar Utrecht dus, waar de Ikea een nikszeggende pop-up store in kerstsferen heeft geopend. Nu hoor je mij geen slechte dingen over Ikea zeggen, geniale winkel, geniaal concept. Maar dit tijdelijke winkeltje in het centrum voegt niks toe aan die genialiteit. Dat er een goed doel aan gekoppeld is (volgens mij dan…) kwam ook niet helemaal lekker uit de verf, dus nogal een gemiste kans.

Zweedse winkel

Ons huis staat vol met eerste levensbehoeften uit de Zweedse winkel, de ene komt vaker tevoorschijn dan de ander. Vandaag was het de beurt aan een iets minder veelgebruikt item. De römertopf. De wat? Ja de römertopf. Ooit als aanbieding op de kop getikt zonder er een doel mee te hebben. Het ding, het lijkt een beetje op een terra cotta plantenbak, schijnt al uit de Romeinse tijd te stammen en is bedoelt om gerechten in te stoven.

Het is eigenlijk de bedoeling dit stukje keukengereedschap heel vaak te gebruiken, zodat de smaken van al je stoofpotjes in de poreuze bak trekken. Nu is dit voorlopig mislukt, want het is vandaag de tweede keer dat hij op tafel komt. De eerste en laatste keer was tijdens een bier- en stoofvlees avond. Nu is het de beurt aan een mega-rode kool. Een kerstkadootje, zelfs voorzien van een kaartje.

Tien uur stoven

Nu is de veredelde bloembak niet klein te noemen, maar de fijngesneden rode kool past er nagenoeg in. Eerst uiteraard wat aanfruiten met ui, knoflook en een klein beetje balsamico. In de topf liggen al wat laurierblaadjes, kruidnagels, jeneverbessen en een paar scheppen bruine bastersuiker te wachten. Een pannetje bouillon staat ook al op. Twee appels in kleine blokjes mogen ook in de bruinrode bak en vooruit ook een beetje kaneel en wat nootmuskaat. Keer roeren, bouillon erover, deksel erop en in de oven. Een graat of 120 en stoven maar.

’s Nachts stoven, past wel bij al die sneeuw.

Nu is anderhalve week niet ontzettend veel. Van een heel jaar is dat 2.9% en in een gemiddeld mensenleven niet meer dan één van de vele verre herinneringen. Dat is althans hoe de geest het ziet.

Photo by Lionello DelPiccolo on Unsplash

Sneeuw

Mijn lichaam denkt er op dit moment volgens mij even anders over. Dat doet nu net alsof ik in een compleet nieuwe wereld terecht ben gekomen, vol met rare gewoonten en gebruiken. Dingen als sneeuw, kerstbomen, huiskatten en gek voedsel als een afhaalkipschotel met aardappelschijfjes en erwtensoep uit de vriezer.

Mijn maag is blijkbaar in een hoog tempo gewend geraakt aan zaken als magen en bergen pepers en is nu een tikkeltje in de war. Na het ophalen van een natte kerstboom, in het begin van een middag vol flinke sneeuw, worden ook de laatste restanten pepernoten aangesproken. Even een tussendoortje. De lampjes zitten inmiddels in de boom en daarna volgen meteen de eerste verschijnselen van een kleine jetlag.

Aanpassingsvermogen

Liggend op de bank, steekt ook een lichte allergie voor de twee muizenvangers hier in huis weer even de kop op. Kan dit zo snel, of is dit aanstellerij (zal het laatst wel zijn)? Kortom, zo’n klein reisje zorgt voor nogal wat veranderingen in mijn lichaam. Aanpassingsvermogen aan de omgeving is dus blijkbaar sterk aanwezig en dat is maar goed ook.

Na een kopje snert en het aanzicht van een volledig opgetuigde kerstboom begint het allemaal alweer wat vertrouwder te voelen. De zondagse woonprogramma’s als achtergrondmuziek en discussievoer maken het alweer bijna helemaal als vanouds.

Aanpassen dus, lijkt me handig. Twee weken heeft mijn lichaam er voor, moet genoeg zijn. Daarna staat de volgende aanpassingsronde alweer op het programma. The Big Apple awaits!

Het is een beetje traditie geworden om zo’n beetje vanaf ieder vliegveld vanwaar weer richting Nederland wordt vertrokken een fles drank mee te nemen voor in onze drankkast. Deze kast raakt echter al redelijk vol en in alle winkels die ik binnenloop zie ik vooral veel buitenlandse dranken en een blauwe fles onbekende ‘chinese spirit’ die ik de vorige keer dat ik hier was al mee het vliegtuig heb ingesleept.

Boekwinkel

Ik besluit de drank deze keer te laten voor wat het is. Aangezien ik het boek dat ik op de heenweg heb gekocht op Schiphol al uit heb, en ik toch echt weer een vlucht van ongeveer twaalf uur voor de boeg heb, besluit ik op zoek te gaan naar een boekwinkel. Misschien heb ik geluk, en hebben ze wat Engelse boeken. Vlak bij mijn gate, die overigens aangeeft dat de vlucht richting Amsterdam een half uur vertraging heeft, vind ik een boekwinkeltje. Mét een Engelse sectie.

Het is een beperkte selectie, waaronder ‘The art of war’, die ik al gelezen heb en enkele boeken over hoe zaken te doen in China. Daarvan staan ook al twee varianten te wachten thuis in de kast, dus die worden het ook niet. Verder een uiteenzetting van Xi Jinping over hoe hij China leidt. Na wat bladeren lijkt dit een nogal saaie uiteenzetting, voor nu niet heel interessant. Dan valt mijn oog op een stapel rode boekjes. Het blijkt de Engelse vertaling van het beroemde, of beruchte, rode boekje met quotes van Mao Zedong, de bekendste voorganger van voorzitter Xi en grondlegger van het huidige China.

Mao

Het China van Mao stond centraal in het boek over de Nederlandse Selma, die hier in deze periode als één van de weinige buitenlanders leefde onder twijfelachtige omstandigheden. Die omstandigheden leidden er uiteindelijk ook toe dat ze het, net als haar Chinese echtgenoot, niet overleefde. Dit boekje wordt mijn souvenir besluit ik, benieuwd naar hetgeen zoveel levens zo diepgaand heeft beïnvloed en dit nog steeds doet. Mao is niet meer, maar de partij nog wel, de ideëen zijn weliswaar gemoderniseerd, maar communisme is nog steeds de basis.

Niet altijd zichtbaar, maar zeker merkbaar, Whatsapp, Facebook, Instagram, Google, allemaal grotendeels geblokkeerd. Mijn stukjes geschreven in de afgelopen week zijn ook via een omweg gepubliceerd (bedankt schatje!) omdat de normale manier niet mogelijk was. De hand van Xi reikt ver, heel ver. Is dit nu positief, of negatief? Dat ligt eraan aan wie je het vraagt. Anders dan in het ‘Westen’ is het in ieder geval wel? Dat zeker.

Goed, doe er ook nog maar een boekje over TED-presentatietechnieken bij, heel veel beters kan ik niet vinden. Donald Trump’s ‘The art of the deal’ gaat me nu even wat te ver. Maar het feit dat dit boek hier naast het rode boekje ligt, is op zich bijzonder te noemen.

Terug naar het Westen, maar eerst een dubbele espresso.

Na een week bivakkeren op een hotelkamer in Shanghai werd ik met de dag wat meer nieuwsgierig naar hoe die stad er nu daadwerkelijk uit zou zien. En vooral, welke sfeer er zou heersen. Tot nu toe bestond ‘mijn’ Shanghai namelijk uit een vliegveld, de hotellift, de ontbijtzaal, de lobby, taxi’s, een beursgebouw en wat restaurants daar in de omgeving.

The Bund

Vandaag zou echt de laatste kans zijn om wat meer van deze enorme stad te kunnen zien. Mijn collega’s hier uit de buurt hadden al verschillende keren aangegeven dat wanneer we in de gelegenheid zouden zijn, we toch echt even richting The Bund moesten om het Shanghai van de plaatjes te ervaren.

Het afbreken van de stand ging wonderbaarlijk vlot, ik had me toch op één of andere manier op wat ergers voorbereid hier in dit chaotische land, maar dat bleek onterecht. Sneller dan dat ik op andere beurzen gewend ben geraakt, arriveerden de lege kisten. Het inpakken is inmiddels gesneden koek, dus we konden snel richting onze bestemming. Kleine tussenstop in onze uitvalsbasis en snel door naar riverside Shanghai. Met de metro deze keer was het idee.

Sardientjes in blik

Mijn Chinese collega gaf aan geen groot fan te zijn van de metro op dit tijdstip, vrijdag begin van de avond. Het kon weleens een sardientjes in blik ervaring worden. Het leek in eerste instantie mee te vallen, maar op het tweede station wat we aandeden stroomden er zoveel mensen de wagon in dat niemand zich meer echt kon bewegen. Alhoewel, iedereen om me heen had nog steeds voldoende ruimte om telefoon van broekzak naar hand te verplaatsen en andersom, en dat dan een keer of zevenendertig achter elkaar. Had ik niet al eerder in zo’n metro gestaan, in Tokyo tijdens spitsuur, waar iedereen ook nog even keurig naar binnen wordt geduwd door een perronmedewerker met witte handschoentjes. Dan had dit aardig claustrofobisch kunnen worden.

The sky is the limit

We ellebogen ons een weg naar buiten op ons station en stappen de neonverlichting in. Het lijkt wel dag, zoveel licht is er overal. We zetten koers naar de rivier. Er is zoveel geluid om je heen dat het weer stil lijkt te worden, iedereen praat door elkaar, haalt vol overgave zijn of haar neus op, politieagenten blazen op hun fluitjes bij ieder kruispunt en megafoons op repeat proberen je de winkels in te lokken. Dan doemt de beroemde skyline op, het fotomoment. Hij stelt niet teleur. De skyline is Shanghai, vertegenwoordiging van het nieuwe China, The New World, zoals hier letterlijk enkele winkelcentra heten. Groot, groter, grootst, schreeuwend om aandacht. Vroeger was aan die kant van de rivier helemaal niks, nu is daar alles. Het kan snel gaan. En waarschijnlijk zal het nog sneller gaan de komende jaren. The sky is the limit, toch?

Dan, nog één laatste keer de explosie van smaken, nog één keer een koude Tsingtao, nog één keer ingrediënten die ik niet allemaal kan plaatsen, nog één keer China. Zondag maar lekker vertrouwd aan onze Babi Pangang denk ik, goed idee…