Direct rood is het zeker niet, maar een gele kaart is toch op zijn plek vandaag. De uitdaging is namelijk om dagelijks een stukje te schrijven. Dagelijks betekent iedere dag. Gisteren was ook een dag, zondag, een dag om voor het grootste gedeelte snel te vergeten en daar zullen twee kleine nichtjes het waarschijnlijk met me over eens zijn.

Lasagnette

De twee kleintjes waar we gisteravond eigenlijk op zouden passen zodat papa en mama konden gaan dansen waren allebei nogal ziekjes. In de tijd dat wij daar waren werd dit niet bepaald minder, zodat het hele oppasspektakel begrijpelijk werd afgeblazen. Kleine wezentjes worden aandoenlijke zielige hoopjes als ze ziek zijn of ziek beginnen te worden en dan is het voor papa en mama niet over hun hart te verkrijgen die alleen te laten met oom en tante. Oom, die in het geval van één van de twee ukkies ook nog eens een enge man is, die spontane huilbuien opwekt, er is nog wat werk aan de winkel hier. Wel en passant een lekkere lasagnette meegepikt en een stuk taart gescoord.

Werk aan de winkel is er ook voor wat betreft mijn tel- en meetkunsten. Voor wat betreft bezigheden met duimstokken, rolmaten, linialen en andersoortige meetapparatuur heb ik mezelf inmiddels aangeleerd alles op zijn minst drie keer na te meten en dan nog zeker twee keer te dubbelchecken. Alle ervaringen met te kort afgezaagde planken, verkeerd geboorde gaten en vergelijkbare miskleunen zijn hierin een aardige leerschool geweest.

Telraam

Dat dit ook voor tellen geldt, is op deze zonnige winterzondag ook op een overduidelijke manier naar boven gekomen. Of nou ja, naar beneden in dit geval. Ik kon namelijk voor dat alle zonnepalen bevestigd waren (zonnepanelen leggen deel 2 vandaag, lees hier deel 1) het dak af. Vier liggen er nu nog te wachten in de schuur, maar door enig tijdgebrek, iets met feestdagen en een korte vakantie naar New York zal het 2018 worden eer deze laatste panelen ook het dak op mogen. Oorzaak; telraam stuk. Vooraf alle pakbonnen van de bestelde bevestigingsmaterialen netjes gecontroleerd. Niks aan de hand, alles geleverd. Dat was ook zo, maar als je te weinig besteld heb je alsnog een probleem.

Zes montageklemmen te weinig. Zes nikszeggende rare klemmetjes die ze zelfs bij Ikea niet hebben. Zes klemmetjes die uiteindelijk uitmonden in verhitte discussies over het leven, de zin en onzin hier van, het chagrijn hierover en onbegrip naar elkaar en naar mezelf. Zes klemmetjes, dat ging mijn brein te boven. Zes klemmetjes met zoveel macht. Alles was kut. Niet echt natuurlijk, maar dat leek zo en daar gaat het om.

De klemmetjes zijn onderweg, tien stuks, want misschien heb ik wel verkeerd geteld…