Souvenir uit China

Het is een beetje traditie geworden om zo’n beetje vanaf ieder vliegveld vanwaar weer richting Nederland wordt vertrokken een fles drank mee te nemen voor in onze drankkast. Deze kast raakt echter al redelijk vol en in alle winkels die ik binnenloop zie ik vooral veel buitenlandse dranken en een blauwe fles onbekende ‘chinese spirit’ die ik de vorige keer dat ik hier was al mee het vliegtuig heb ingesleept.

Boekwinkel

Ik besluit de drank deze keer te laten voor wat het is. Aangezien ik het boek dat ik op de heenweg heb gekocht op Schiphol al uit heb, en ik toch echt weer een vlucht van ongeveer twaalf uur voor de boeg heb, besluit ik op zoek te gaan naar een boekwinkel. Misschien heb ik geluk, en hebben ze wat Engelse boeken. Vlak bij mijn gate, die overigens aangeeft dat de vlucht richting Amsterdam een half uur vertraging heeft, vind ik een boekwinkeltje. Mét een Engelse sectie.

Het is een beperkte selectie, waaronder ‘The art of war’, die ik al gelezen heb en enkele boeken over hoe zaken te doen in China. Daarvan staan ook al twee varianten te wachten thuis in de kast, dus die worden het ook niet. Verder een uiteenzetting van Xi Jinping over hoe hij China leidt. Na wat bladeren lijkt dit een nogal saaie uiteenzetting, voor nu niet heel interessant. Dan valt mijn oog op een stapel rode boekjes. Het blijkt de Engelse vertaling van het beroemde, of beruchte, rode boekje met quotes van Mao Zedong, de bekendste voorganger van voorzitter Xi en grondlegger van het huidige China.

Mao

Het China van Mao stond centraal in het boek over de Nederlandse Selma, die hier in deze periode als één van de weinige buitenlanders leefde onder twijfelachtige omstandigheden. Die omstandigheden leidden er uiteindelijk ook toe dat ze het, net als haar Chinese echtgenoot, niet overleefde. Dit boekje wordt mijn souvenir besluit ik, benieuwd naar hetgeen zoveel levens zo diepgaand heeft beïnvloed en dit nog steeds doet. Mao is niet meer, maar de partij nog wel, de ideëen zijn weliswaar gemoderniseerd, maar communisme is nog steeds de basis.

Niet altijd zichtbaar, maar zeker merkbaar, Whatsapp, Facebook, Instagram, Google, allemaal grotendeels geblokkeerd. Mijn stukjes geschreven in de afgelopen week zijn ook via een omweg gepubliceerd (bedankt schatje!) omdat de normale manier niet mogelijk was. De hand van Xi reikt ver, heel ver. Is dit nu positief, of negatief? Dat ligt eraan aan wie je het vraagt. Anders dan in het ‘Westen’ is het in ieder geval wel? Dat zeker.

Goed, doe er ook nog maar een boekje over TED-presentatietechnieken bij, heel veel beters kan ik niet vinden. Donald Trump’s ‘The art of the deal’ gaat me nu even wat te ver. Maar het feit dat dit boek hier naast het rode boekje ligt, is op zich bijzonder te noemen.

Terug naar het Westen, maar eerst een dubbele espresso.

Geef een reactie