Na een week bivakkeren op een hotelkamer in Shanghai werd ik met de dag wat meer nieuwsgierig naar hoe die stad er nu daadwerkelijk uit zou zien. En vooral, welke sfeer er zou heersen. Tot nu toe bestond ‘mijn’ Shanghai namelijk uit een vliegveld, de hotellift, de ontbijtzaal, de lobby, taxi’s, een beursgebouw en wat restaurants daar in de omgeving.
The Bund
Vandaag zou echt de laatste kans zijn om wat meer van deze enorme stad te kunnen zien. Mijn collega’s hier uit de buurt hadden al verschillende keren aangegeven dat wanneer we in de gelegenheid zouden zijn, we toch echt even richting The Bund moesten om het Shanghai van de plaatjes te ervaren.
Het afbreken van de stand ging wonderbaarlijk vlot, ik had me toch op één of andere manier op wat ergers voorbereid hier in dit chaotische land, maar dat bleek onterecht. Sneller dan dat ik op andere beurzen gewend ben geraakt, arriveerden de lege kisten. Het inpakken is inmiddels gesneden koek, dus we konden snel richting onze bestemming. Kleine tussenstop in onze uitvalsbasis en snel door naar riverside Shanghai. Met de metro deze keer was het idee.
Sardientjes in blik
Mijn Chinese collega gaf aan geen groot fan te zijn van de metro op dit tijdstip, vrijdag begin van de avond. Het kon weleens een sardientjes in blik ervaring worden. Het leek in eerste instantie mee te vallen, maar op het tweede station wat we aandeden stroomden er zoveel mensen de wagon in dat niemand zich meer echt kon bewegen. Alhoewel, iedereen om me heen had nog steeds voldoende ruimte om telefoon van broekzak naar hand te verplaatsen en andersom, en dat dan een keer of zevenendertig achter elkaar. Had ik niet al eerder in zo’n metro gestaan, in Tokyo tijdens spitsuur, waar iedereen ook nog even keurig naar binnen wordt geduwd door een perronmedewerker met witte handschoentjes. Dan had dit aardig claustrofobisch kunnen worden.
The sky is the limit
We ellebogen ons een weg naar buiten op ons station en stappen de neonverlichting in. Het lijkt wel dag, zoveel licht is er overal. We zetten koers naar de rivier. Er is zoveel geluid om je heen dat het weer stil lijkt te worden, iedereen praat door elkaar, haalt vol overgave zijn of haar neus op, politieagenten blazen op hun fluitjes bij ieder kruispunt en megafoons op repeat proberen je de winkels in te lokken. Dan doemt de beroemde skyline op, het fotomoment. Hij stelt niet teleur. De skyline is Shanghai, vertegenwoordiging van het nieuwe China, The New World, zoals hier letterlijk enkele winkelcentra heten. Groot, groter, grootst, schreeuwend om aandacht. Vroeger was aan die kant van de rivier helemaal niks, nu is daar alles. Het kan snel gaan. En waarschijnlijk zal het nog sneller gaan de komende jaren. The sky is the limit, toch?
Dan, nog één laatste keer de explosie van smaken, nog één keer een koude Tsingtao, nog één keer ingrediënten die ik niet allemaal kan plaatsen, nog één keer China. Zondag maar lekker vertrouwd aan onze Babi Pangang denk ik, goed idee…