Nu is anderhalve week niet ontzettend veel. Van een heel jaar is dat 2.9% en in een gemiddeld mensenleven niet meer dan één van de vele verre herinneringen. Dat is althans hoe de geest het ziet.

Photo by Lionello DelPiccolo on Unsplash

Sneeuw

Mijn lichaam denkt er op dit moment volgens mij even anders over. Dat doet nu net alsof ik in een compleet nieuwe wereld terecht ben gekomen, vol met rare gewoonten en gebruiken. Dingen als sneeuw, kerstbomen, huiskatten en gek voedsel als een afhaalkipschotel met aardappelschijfjes en erwtensoep uit de vriezer.

Mijn maag is blijkbaar in een hoog tempo gewend geraakt aan zaken als magen en bergen pepers en is nu een tikkeltje in de war. Na het ophalen van een natte kerstboom, in het begin van een middag vol flinke sneeuw, worden ook de laatste restanten pepernoten aangesproken. Even een tussendoortje. De lampjes zitten inmiddels in de boom en daarna volgen meteen de eerste verschijnselen van een kleine jetlag.

Aanpassingsvermogen

Liggend op de bank, steekt ook een lichte allergie voor de twee muizenvangers hier in huis weer even de kop op. Kan dit zo snel, of is dit aanstellerij (zal het laatst wel zijn)? Kortom, zo’n klein reisje zorgt voor nogal wat veranderingen in mijn lichaam. Aanpassingsvermogen aan de omgeving is dus blijkbaar sterk aanwezig en dat is maar goed ook.

Na een kopje snert en het aanzicht van een volledig opgetuigde kerstboom begint het allemaal alweer wat vertrouwder te voelen. De zondagse woonprogramma’s als achtergrondmuziek en discussievoer maken het alweer bijna helemaal als vanouds.

Aanpassen dus, lijkt me handig. Twee weken heeft mijn lichaam er voor, moet genoeg zijn. Daarna staat de volgende aanpassingsronde alweer op het programma. The Big Apple awaits!