Mijn zusjes schijnen tijdens hun middelbare school-periode zo nu en dan last te hebben gehad van hun achternaam. Die achternaam heeft tijdens mijn eigen tijd aan het RSG Lingecollege links en rechts  weleens een spoortje achtergelaten bij enkele leerkrachten, afdelingsleiders, conrectoren, mentoren en andersoortig onderwijskundig personeel, dat geef ik toe.

Leraren

Toen wist ik niet beter, nu denk ik weleens ‘dat kon misschien ook wel wat minder…’. Anyway, het was een prima tijd en volgens mij is er niet echt iemand overspannen van geraakt en het blijft altijd een dankbaar gespreksonderwerp tijdens bijvoorbeeld het kerstdiner. Je merkt dat je een dagje ouder wordt als de namen van enkele leraren je niet meer zo vlug te binnen schieten als vroeger. Het is immers ook al een jaar of dertien geleden sinds ik daar tot blijdschap van velen de deur achter me dichttrok.

Er vliegen enkele beroemde en beruchte namen van leraren en leraressen over het gourmetstel, sommige in positieve zin, sommige in wat minder florisante bewoordingen. Het lijkt me een zwaar beroep, leerkracht op een middelbare school. In mijn tijd had je de eikels zoals ik die je het leven zuur maakte, tegenwoordig krijg je ook de ontevreden ouders er gratis bij. Ik snap wel dat er gestaakt wordt, al ging dat geloof ik over de basisscholen. Meer geld naar onderwijs, goede zaak.

Geschiedenis

Ondertussen komt de middelste zus, degene die het meest last heeft gehad van mijn Atheneum-carriere, op de eerste naam van één van de weinige leraren met wie ik wel aardig door een deur kon, meneer Burgers, van geschiedenis. Bijna zelf geschiedenis, aangezien ik met geen mogelijkheid zelf nog op zijn naam was gekomen. Op dat moment, in pakweg 2002, interesseerde me de historie van dit of dat me niet bijster veel, maar ik begin steeds meer in te zien wat die man nu zo interessant vindt aan dit vak. Zonder begrip van de geschiedenis, geen begrip van het heden en geen kijk op de toekomst.

Mijn eigen geschiedenis is inmiddels rijk aan mooie verhalen, sommige wat meer het vertellen waard dan de andere. De kerstgourmet bij pa en ma thuis is altijd een mooi verhaal. Nu eerst de tomaten voor morgen uit de oven halen, want dat is de meest nabije toekomst, een tweede kerstdag vol nog meer oude en nieuwe geschiedenis, wat een luxe.

De poes wil op schoot, dat gaat nu even niet. De poes is van slag, want het huis is verbouwd. De bank staat op een andere plaats, haar stoel staat ergens om de hoek verstopt en het kleed waar ze stiekem af en toe op zeikt is ook de kamer uit. De andere kat boeit het weinig, die heeft een schuilplaats achter de kerstboom en wil zo weinig mogelijk met haar zwarte pleegzusje te maken hebben. Zolang er maar eten is, ze lijkt op haar baasjes.

Chocolademousse

Het huis is dus verbouwd. Noodzakelijk wanneer je een kerstdiner organiseerd voor elf personen. Een lange tafel, vrolijk versierd, te wachten op alle gerechten en gesprekken die komen gaan. Aan gerechten geen gebrek, vandaag was de tweede dag van de kookmarathon. Chocolademousse werd professioneel in elkaar gezet door de chef-toetjes, terwijl ik mijn gehavende middelvinger even opnieuw inpakte.

Verder vandaag op de checklist, een aantal humussen en andersoortige smeerseltjes. Twee rollades, vannacht nog in een helder moment uit de vriezer gehaald, voorzien van bijbehorende glanzende saus, een arabiata voor de arancini en de voorbereiding voor één van de pronkstukken. De kerstvogel bij uitstek, de kalkoen. Het maken van de vulling zorgde gister nog bijna voor blijvend letsel bij de chef, de ui als achilleshiel, maar het bleef gelukkig bij een snijwondje.

Roomboter

De bak met bloed, zweet en tranen bereidde vulling de koelkast uit en linea recta de kalkoen in. Heerlijk tafereeltje blijft dat, zo’n vogel, op de plaats waar ooit de kop zat, volstoppen met een paar soorten fruit, wat kruiden en overblijfselen van een ander dier. Een volledig pak roomboter wegduwen net onder het vel, het moet immers geen droge hap worden en gezond is toch maar relatief rond deze dagen en met een theedoek erover terug de koelkast in. Die koelkast, vol bakjes met halve gerechten die over twee dagen één menu moeten gaan vormen.

Morgen begint het eetfestijn, vergeet niet te genieten.

Vandaag is de vakantie inderdaad begonnen, het goede been uit bed, lieve woorden, een paar glimlachen en een kerstpakket om uit te pakken. Ook liggen er een paar pakjes onder de boom die voor de nodige sfeerverhoging.

Kippenhok

Vandaag zijn er twee plannen, buiten wordt er een kippenhok op de plaats gezet en tevens voorzien van een verlengde ren. Die krielkippen moeten immers wel de ruimte hebben om een beetje te kunnen scharrelen. Beter leven drie sterren, voor minder doen we het niet. De oude klusmeester is weer van stal gehaald en die gaat na een bakkie koffie met zijn dochter buiten aan de slag.

Binnen gaat er vandaag vooral gesneden, gemengt, gemixt, gepureerd, geroerd, gebakken en gestoomd worden. Koken dus. De eerste van de twee dagen in de keuken. Voorbereidingen voor het kerstdiner op tweede vreetdag, sorry, tweede kerstdag. Alle ingrediënten zijn al in huis, koelkasten, vriezers en kasten puilen uit. Wat als eerste? Iets wat zonder recept kan inmiddels, Belgisch stoofvlees. Dit staat zonder enige moeite vrij snel in de oven, dat kan mooi een uurtje of veertien garen zo.

Kalkoenvulling

Maar dan, tijdens het voorbereiden van de kalkoenvulling gaat er iets niet volgens plan. In plaats van in de ui zie ik het mes mijn middelvinger ingaan. Te laat, mes zit al op de snijplank en het stukje vinger ligt ergens tussen de uien. Ik voel weinig, het mes is eerst goed geslepen vanochtend dus het is een mooie snee. Bloeden doet het wel. Het klusteam buiten kan vast wat hulp bieden. ‘Ziekenhuis’ zeggen ze buiten. Ik ben daar niet zo van overtuigd.

Klein belletje naar de huisartsenpost biedt uitsluitstel. Na ongeveer tien minuten in de wacht is het bloeden ook al een stuk minder en volgens de dame aan de andere kant van de lijn mag ik thuis blijven. ‘Goed verbinden’ is het advies. Dat doen we dan ook. Gaasje erop, verbandje erom, geregeld.

Plastic zakje eromheen, afdichten met wat plakband, spatwaterdicht. Er moet immers gekookt worden.

Mijn laatste werkdag van dit jaar. Vanochtend erg luxe met de auto naar mijn werk gebracht, omdat er door de chauffeur busladingen boodschappen gedaan dienden te worden bij kruidenier Albert.

Photo by freestocks.org on Unsplash

Vandaag was het een aaneenschakeling van kleine klusjes die nog even snel gedaan moesten worden. Veel kleine klusjes maakt ook een hele dag, en heel veel kleine klusjes maakt zelfs dat nog steeds niet alles gedaan is. Na de klusdag, stond de jaarlijkse kerstborrel op het programma. Toasten met collega’s op afgelopen jaar, napraten over bijzondere dingen die gebeurd zijn en vooruitkijken op dingen die eventueel komen gaan.

Start

Speech, een aantal mensen in het zonnetje, buffet is geopend, een aantal drankjes, loterij, kerstpakket helpen opruimen en op naar huis. Start vakantie. Valse start. Morgen een herkansing. Voorbereiding is iets waar het deze maand vaak op stukloopt. Voorbereiding. Morgen staat eigenlijk in zijn geheel in het teken van voorbereiding. Er moet namelijk een kerstdiner op tafel komen, als dat maar goed komt.

Mars

Voorbereiding dus, iets waar ik niet op voorbereid was, is het eind van deze avond. Soms gaan dingen niet zoals je ze in gedachten hebt en soms kun je daar beter mee omgaan dan de andere keer. Vanavond is de koek op, er is nog wel ergens een Mars. Ook maar voor morgen bewaren.  Kerstpakket onuitgepakt in de hoek, tv onaangesloten (iets met voorbereiding), dus dat is ook geen optie. Op Facebook en Instagram al 57 keer langs hetzelfde gescrolled, hersenloos.

Het is tijd voor vakantie. Gelukkig begint die morgen, ik ben er op voorbereid.

De broodjes kaas en chocoladekerstkransjes lagen netjes klaar op een tafel bij de tijdelijke bloedbank in Tiel. Ook flesjes water en koffie waren er voldoende. Wat moest ik daar? Nou, wat mensen daar doen, bloed geven. Of nou ja, in mijn geval laten testen of ze mijn bloed kunnen gebruiken. Na een lange vragenlijst blijkt dat mijn reisgedrag nog weleens roet in het eten zou kunnen gooien voor wat betreft regulier doneren. Japan, China en Amerika, allemaal betekenen ze vier weken uitsluitsel van donatie. We gaan het zien.

Photo by Andrea Reiman on Unsplash

Naald

Een naald in mijn arm was lang geleden, maar is eigenlijk niet veel bijzonders. Het betrof nu natuurlijk pas een paar buisjes, een halve liter zal vast andere koek zijn. Goed eten en drinken vooraf is het advies. Een advies wat aan mij op zich goed besteed zal zijn. Een kans om goed te eten en te drinken laat ik niet liggen. Het was overigens rustig in de bloedbus, zal wel door alle kerstfestiviteiten komen dachten de behulpzame zusters.

Boodschappenlijst

Kerst, nog zo’n hele goede reden om goed te eten en te drinken. De afgelopen jaren hebben we dat heel letterlijk genomen hier en eigenlijk een nieuwe traditie gecreëerd. Begonnen met een 11-gangen diner voor drie personen, in pyama, is inmiddels een iets minder gangen diner voor 11 personen geworden. Een stuk of acht kookboeken met bladwijzer ertussen, lijstjes met bijgerechten, bestellingen bij de poelier en de visboer en een appie-boodschappenlijst met 103 item is het gevolg.

De wijn staat al te wachten en vanaf zaterdag is het koken geblazen. Kerst, eigenlijk is dat gewoon een 23-gangen diner verspreid over twee dagen.

Op de één of andere manier lijkt mijn effect op kleine kinderen een andere wending te hebben genomen deze maand. Eerst leek het over het algemeen alsof de kleine wereldontdekkers mijn hoofd redelijk interessant vonden, want ze konden er vaak hun doordringende ogen niet vanaf houden. Voor kinderen in de leeftijdscategorie ‘ik kan nog weinig tot niks zelf’ is ongeneerd aanstaren nog geoorloofd en dat deden ze dan ook vaak.

Photo by juan pablo rodriguez on Unsplash

Rambo

Echter barsten de kleine mensjes nu vaak spontaan in huilen uit als ik dezelfde kamer binnenstap als waar zij zich in bevinden. Zo ook vanavond, waar de jongere helft van twee broeders het meteen op een huilen zet zodra zijn oog op mij valt. De andere helft van het duo ligt op de bank tv te kijken en vind het allemaal prima. De kleine rambo ontdooit vrij snel en zijn monthoeken gaan uiteindelijk van beneden naar boven. Er kan blijkbaar goed gelachen worden. En vooral ook goed gegeten, en gesloopt. Hoort erbij. Net als enkele oerkreten. Let boys be boys is hier het motto, net zoals in de reclame. Of die reclame nu geëmancipeert is of niet, dat doet er even niet toe.

Soepstengels

Het is een mooie chaos en een aardige kakafonie, maar het voelt alsof dit zo hoort. Alsof er enige structuur inzit. De jongens eten, de jongens spelen en de jongens willen naar bed, maar toch ook weer niet. Het hoort zo. Enige vertraging voor het diner levert het wel op, maar dat kan ook aan de trage oven liggen, laten we het daar maar op houden. De eerste fles wijn is al op, het tweede pakje soepstengels is ook al bijna leeg, maar geduld is een schone zaak. Een paddenstoelentaartje, salade met Italiaanse dressing, een tweede fles wijn die niet open hoeft, maar dat toch gaat en als uitsmijter twee mona-toetjes. Eén mona-toetje is van het AH huismerk, maar dat is hetzelfde. Eentje smaakt naar vloeibare bounty, doe nog maar een beetje. Na de chocolade met glühwein als amüse is de cirkel weer rond.

Let boys be boys, stiekem een stuk tweede chocolade, of met autootjes over de tv rijden. Het hoort zo.

Schrijver durf ik mezelf nog bij lange na niet te noemen. Zeker niet nu blijkt dat ik na 39 stukjes van ongeveer 250 woorden, aardig moeite begin te krijgen met het vinden van nieuwe onderwerpen om over te schrijven.

Photo by Noah Usry on Unsplash

Er valt zeker iedere dag over genoeg zaken heel veel op papier te zetten, maar in veel gevallen durf ik dit nog niet vol overgave, of kan ik het simpelweg nog niet op de juiste manier onder woorden brengen. Vandaag stond er verse pasta uit een plastic pakje van de Albert Heijn op het menu. Een snel in elkaar gedraaid sausje van ui, knoflook, tomaat en pesto maakte er een simpel en snel gerecht van. Het vulde ook goed. Als inspiratie voor een goed verhaal diende dit alleen niet echt vanavond.

Teen mom

De eerste poging tot het schrijven van een stukje strandde in volledige frustratie. Dr. Drew die enkele ’teen moms’ interviewde op de achtergrond, zorgde namelijk voor net iets teveel afleiding en net iets teveel doemdenkene gedachtes over de mensen op deze wereld. Zoveel stupiditeit en onkunde kan ik soms simpelweg niet helemaal aan. Alsof het allemaal nogal oneerlijk verdeeld is op de wereld. En dat is ook zo, want alles is nu eenmaal oneerlijk, er bestaat geen kosmische wet van eerlijkheid of iets dergelijks.

Serious request

3FM’s serious request bevestigt dit beeld van oneerlijkheid in de wereld nog eens. Tijdens de tweede fase van deze avond komt het achtergrondgeluid en -beeld namelijk van deze jaarlijkse collectieve goede-doelen actie. Mensen geven op verschillende manier vorm aan hun geluk en hun ongeluk. En vooral van hoe mensen omgaan met hun ongeluk valt veel te leren en doet soms zelfs verbazen. Respect is het woord wat in deze gevallen een extra dimensie krijgt. De TV staat in een huiskamer van mensen die wel hoop geven en wel inspireren.

Proost op geluk, en proost op ongeluk. Het één gaat niet zonder het ander. Blijkbaar toch inspiratie gevonden, net als geluk.

 

Direct rood is het zeker niet, maar een gele kaart is toch op zijn plek vandaag. De uitdaging is namelijk om dagelijks een stukje te schrijven. Dagelijks betekent iedere dag. Gisteren was ook een dag, zondag, een dag om voor het grootste gedeelte snel te vergeten en daar zullen twee kleine nichtjes het waarschijnlijk met me over eens zijn.

Lasagnette

De twee kleintjes waar we gisteravond eigenlijk op zouden passen zodat papa en mama konden gaan dansen waren allebei nogal ziekjes. In de tijd dat wij daar waren werd dit niet bepaald minder, zodat het hele oppasspektakel begrijpelijk werd afgeblazen. Kleine wezentjes worden aandoenlijke zielige hoopjes als ze ziek zijn of ziek beginnen te worden en dan is het voor papa en mama niet over hun hart te verkrijgen die alleen te laten met oom en tante. Oom, die in het geval van één van de twee ukkies ook nog eens een enge man is, die spontane huilbuien opwekt, er is nog wat werk aan de winkel hier. Wel en passant een lekkere lasagnette meegepikt en een stuk taart gescoord.

Werk aan de winkel is er ook voor wat betreft mijn tel- en meetkunsten. Voor wat betreft bezigheden met duimstokken, rolmaten, linialen en andersoortige meetapparatuur heb ik mezelf inmiddels aangeleerd alles op zijn minst drie keer na te meten en dan nog zeker twee keer te dubbelchecken. Alle ervaringen met te kort afgezaagde planken, verkeerd geboorde gaten en vergelijkbare miskleunen zijn hierin een aardige leerschool geweest.

Telraam

Dat dit ook voor tellen geldt, is op deze zonnige winterzondag ook op een overduidelijke manier naar boven gekomen. Of nou ja, naar beneden in dit geval. Ik kon namelijk voor dat alle zonnepalen bevestigd waren (zonnepanelen leggen deel 2 vandaag, lees hier deel 1) het dak af. Vier liggen er nu nog te wachten in de schuur, maar door enig tijdgebrek, iets met feestdagen en een korte vakantie naar New York zal het 2018 worden eer deze laatste panelen ook het dak op mogen. Oorzaak; telraam stuk. Vooraf alle pakbonnen van de bestelde bevestigingsmaterialen netjes gecontroleerd. Niks aan de hand, alles geleverd. Dat was ook zo, maar als je te weinig besteld heb je alsnog een probleem.

Zes montageklemmen te weinig. Zes nikszeggende rare klemmetjes die ze zelfs bij Ikea niet hebben. Zes klemmetjes die uiteindelijk uitmonden in verhitte discussies over het leven, de zin en onzin hier van, het chagrijn hierover en onbegrip naar elkaar en naar mezelf. Zes klemmetjes, dat ging mijn brein te boven. Zes klemmetjes met zoveel macht. Alles was kut. Niet echt natuurlijk, maar dat leek zo en daar gaat het om.

De klemmetjes zijn onderweg, tien stuks, want misschien heb ik wel verkeerd geteld…

Minions op tv, rare stemmetjes op de achtergrond terwijl ik op de bank vast een voorschot lijk te nemen op de slaap van vannacht. De zak chips is al op, daar was niet echt een kunst aan. Een paar stukken bonbon bloc combineren goed met de rode wijn.

Photo by Mike Dorner on Unsplash

Op het menu van vanavond stond een pizza. BBQ Chicken, een Big Americans. Het vult, althans voor even en zorgt voor een aparte nasmaak de hele avond. Energie om een hele maaltijd op tafel te toveren was er echter niet. Vandaag tussen alle buien door een flinke tijd op het dak van de garage vertoeft. Het plan is om een partij zonnepanelen te bevestigen en uiteindelijk ook te zorgen dat deze zorgen voor wat electriciteitswinning.

Het dak op

Goed, voor ik het dak op ga, eerst even de kruipruimte in. Een goede voorbereiding is het halve werk laten we maar zeggen. Op het dak gaat het redelijk voorspoedig, afgezien dan van het feit dat er ongeveer 23 buien over Tiel trekken. Gisteren voorspelde de weergoden van het KNMI en Buienradar nog een mooie dag, vanochtend was de kans op neerslag 8%. Om 16:47, toen het buiten donker begon te worden en dus een tikkeltje gevaarlijk op het dak, was ik toch echt tot op mijn boxershort natgeregend.

Een enkel hagelbuitje deed zelfs een aardige duit in het zakje om die 8% eens lekker te laten gelden. Geen energie meer na een dagje energievoorziening aanleggen, geen pizza of chocola die daar nog wat aan kunnen veranderen. De minions evenmin. Een bed staat te roepen.

Morgen de rest van de zonnepanelen erop, rise and shine. Voorspelling; zonnige dag. Of was het nu zondag? Whatever, morgen is het anders, sneeuw wellicht?

Je zou denken dat na een tripje door Japan en China er wel even genoeg van de Aziatische keuken geproeft is. Mwah niet helemaal. Volgens mij krijg ik daar nooit meer genoeg van. En nu blijkt er afgelopen weekend een nieuw Aziatisch restaurant te zijn geopend in mijn eigen woonplaats.

Eigenlijk hadden we er afgelopen maandag al heen willen gaan, want toen zat ik toch al zeker een hele dag zonder de smaken van Azië. Maar op maandag is alles dicht in Tiel. Nou ja niet alles, mijn zwager verwelkomt u graag in zijn gezellige kroeg, maar we hebben het nu over eten, niet over alleen drinken.

Rond een uur of twee vandaag kwam één van de belangrijkste dagelijkse vraagstukken om de hoek kijken ‘wat eten we vandaag?’. ’18:00 uur Taste Fusion!’ was mijn appje terug. Zo gaat dat wanneer je allebei van lekker eten houdt, dan worden er verder geen vragen meer gesteld en hoeft er alleen nog even gereserveerd te worden.

We kunnen gewoon op de fiets, op één fiets weliswaar. Plan is om op de terugweg een achtergebleven stationsfiets uit zijn lijden te verlossen. Het restaurant zit in de Weerstraat, in een pandje waarvan we met geen mogelijkheid meer kunnen herinneren wat er eerst zat. Later horen dat dit ook de plaats is waar de familie Ip ooit is begonnen met hun eerste restaurant. Althans, dat denken we te horen, want het wordt verteld aan een tafel achter ons.

Het restaurant is dus van de familie Ip. Ook vooral bekend van Ip’s garden, de afhaalchinees in een winkelcentrum verderop. In dit nieuwe concept, Taste Fusion, de naam zeg het al, een mengelmoes van prominente Aziatische keukens. Geen plaats voor babi pangang of foe yong hai, maar een kaart met verfijndere Oosterse gerechten uit Japan, China, Indonesië en een kleine zijstraat naar India. Vooraf Gyoaza en Chili wonton, beide lekker, China wint nipt.

Als hoofdgerecht Szechuan Eendenborst en de Unagi varkensnek. Uiteraard halverwege delen en het blijkt deze keer een gelijkspel tussen Japan en China. Goede smaakvolle gerechten, iets meer pit had gemogen, maar eerlijk is eerlijk, we zijn niet echt in Azië. De tafel naast ons krijgt twee Iron pot’s geserveerd, iets wat ik de voglende keer zou bestellen. Een volgende keer komt er dus waarschijnlijk wel. Lekker eten, lekker wijntje, leuke sfeer en voor een eerlijke prijs.

Aanwinst voor Tiel. Azië om de hoek, ik vind het lekker!