De koffers staan nog onaangeroerd in de woonkamer. Eén van de twee hoofdbewoners van dit huis miauwt enthousiast rond mijn benen in de hoop een snoepje te ontfutselen. De andere hoofdbewoner ligt stilletjes opgerold in de hoek van de bank. Een korte blik bij binnenkomst vanmiddag was voldoende om er zeker van te zijn dat we weer thuis zijn.
Het is bijna 21:30 en ik mis een paar uur van deze dag. Voor mijn gevoel zijn we rond 14:00 uur binnengestapt, na een ritje van ongeveer anderhalf uur vanuit Düsseldorf. Deze tocht had ook geen half uurtje langer moeten duren, want bij afslag Tiel moet ik mijn best doen het knikkebollen tegen te gaan. Degene naast me wordt op diezelfde afrit weer wakker. 21:30 uur dus inmiddels, op zoek naar M&M’s die we van de laatste dollars hebben gekocht op JFK.
Tussen 14:00 uur en 21:30 hebben we naar mijn idee geslapen, ik heb gedoucht volgens mij en hebben we ergens een erwtensoep gemist. Alle andere zaken zullen wel dromen zijn geweest. De M&M’s zijn op, een paar pakjes droge crackers, een restant van de kerstvoorraad, doen de wellicht toch aanwezige kleine trek voorlopig even uitbannen. Op dit tijdstip nog aan een maaltijd beginnen is natuurlijk een beetje raar, we zijn hier niet in New York, we zijn hier in Tiel.
New York lijkt alweer lichtjaren ver weg en een klein compilatiefilmpje van afgelopen week doet zelfs een tikkeltje surrealistisch aan. Gelukkig zijn herinneringen eeuwig en komen die op het juiste moment vanzelf weer omhoog. New York, een stad waar je volgens mij nooit op uitgegeken kunt raken, wanneer gaan we weer?
Na een laatste ontbijt in de kelder en koffers die ongeveer 10 kilo per stuk zwaarder zijn dan op de heenweg, beginnen we aan de reis terug naar Nederland.
Nog één keer uitstappen op station Times Square – 42nd Street en daar overstappen op de E train richting Jamaica. Niet het land, maar een centrum in de buurt van John F. Kennedy International Airport, vanwaar onze eerste vlucht vertrekt. We zijn ruim van tevoren op dit tikkeltje verouderde vliegveld en de incheckbalie’s zijn dan ook nog niet open. Een half uurtje gratis Wi-Fi biedt wat vermaak tot de balie’s opengaan en we de koffers kwijt kunnen.
Na inchecken dan toch nog een pizza toegevoegd aan het lijstje met ‘Amerikaanse’ culinaire hoogstandjes. Op zoek naar de juiste gate. Een chaotische manier van boarden gaat vooraf aan een chaotische vlucht. Stewardessen gaan zo snel door de gangpaden, soms zelfs tegen elkaar in, zodat iets vragen redelijk onmogelijk wordt. De maaltijd van vandaag is ‘chicken’ of ‘pasta’. De lasagne die onder het aluminium verstopt zit blijkt koud en gaat nog een keer de magnetron in.
Na nog een soort verrassingsbox als ontbijt met fruitsnoepjes als culinair hoogtepunt landen we in een mistig Madrid. Zo langzamerhand beginnen de rijen met mensen en het wachten in deze rijen wel reden van kleine irritaties te worden, thuis komt in zicht. Thuis dus, eerst nog naar Düsseldorf, espressootje erin maar dan.
New York kan natuurlijk niet verlaten worden zonder een onvervalste shopping day. Wat in eerdere soortgelijke gevallen al vaker is gebeurd, gebeurde vandaag weer, let op. Met enige frisse tegenzin wordt er een groot warenhuis opgezocht, vlak tegenover het nieuwe World Trade Center. Gelukkig word ik vooraf goed gewaarschuwd en voorbereid op enige mogelijke drukte in dit koopjeswalhalla.
Wanneer we er naar binnen stappen blijkt het mee te vallen met de drukte, maar groot is het wel. We maken een aanvalsplan. Boven beginnen, en dan per verdieping naar beneden. Eenmaal terug beneden aangekomen, met een kleine detour terug naar de tweede verdieping, omdat de schoenen zich wat verstopt hadden opgesteld is het dus weer gebeurd. Verreweg de meeste items in het rollende winkelmandje zijn niet van de initiator van dit kooptourtje, maar van de schrijver van dit stuk.
Tijd voor een late lunch, via de Oculus, het megalomane, tikkeltje duur uitgevallen, nieuwe metrostation aan de voet van het WTC, zoeken we de dichtsbijzijnde Shake Shack op. Een begrip in de US qua burgers. Het is druk, een poging om vooraf te bestellen via hun app mislukt, dus ouderwets de rij in. Valt mee qua tijd. ‘Sender!’ ‘Number 58!’ wordt er al vrij snel geroepen aan de pick-up counter.
Het woord fastfood is hier denk ik uitgevonden, want alle ingrediënten zitten wel in hetzelfde wikkeltje, maar je moet er zelf een burger van boetseren, al is de Chick ’n Shack van de tourguide van vandaag er nog erger aan toe. Smaken doet het wel, maar dat doet een burgertje van de Mac ook prima.
Er worden nog wat winkels aangedaan, de tassen met aanwinsten worden gedropt in Harlem en via een sample sale in Chinatown, waar nog wat broeken op de kop worden getikt, eindigen we bij de Kantonees van eerder deze week. Budweiser uit de fles, een halve roasted duck ernaast, heerlijk. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn, het hoeft niet fancy te zijn, het hoeft niet hip te zijn. Een in partjes gesneden sinaasappel en een fortune cookie als toetje, de rekening er meteen bij, lang genoeg gezeten. Bye bye! Nog één keer over Times Square dan.
Een geïrriteerde schoonmaakster vraagt deze ochtend tot drie keer toe of ze echt onze kamer niet schoont hoeft te maken. Dat hoeft van ons niet zozeer, aangezien we net wakker zijn en nog in bed liggen. Het lijkt ons wat raar als ze om dat bed heen op haar gemak gaat schoonmaken. En van plan om uit bed te komen zijn we op dat tijdstip, volgens mij 10:53 op nieuwjaarsdag, nog niet echt.
Verbaasd gaat ze verder en ik draai me nog een keer om. Er is geen plan vandaag, of althans geen dagvullend plan. We besluiten vast een restaurant te reserveren voor vanavond, want dat is dus geen overbodige luxe hier. Voor iedereen die van plan is New York te bezoeken, of andere plaatsen in Amerika, de app OpenTable werkt uitstekend. Makkelijk en snel, gebaseerd op je locatie, of type keuken waar je op dat moment zin in hebt, meteen even de menukaart of recencies checken, handig.
Martin Luther King
We struinen voor de zoveelste keer 125th street af, die later is omgedoopt tot de Martin Luther King Boulevard. We zitten namelijk in hartje Harlem en lopen binnen bij Harlem Shake voor een lunch, of brunch, net wat je wilt. Het is hier overal brunch all day, blijkt later ’s avonds nog een keer. De Harlem Shake, die oogt als een ouderwetse American diner, is toch pas sinds 2013 open blijkt na een rondje op Google, hetzelde jaar als de wereldwijde megahit van Baauer, vast geen toeval. De Hamburger is lekker, zeker met de Jalapenos afkomstig van de net iets te hotte ‘Hot honey chicken’ van degene tegenover me.
Er is toch een klein plan voor vandaag, we gaan met de metro helemaal richting zuiden, om met de Staten Island Ferry langs het vrijheidsbeeld te varen. De eerste overtocht levert alleen wat foto’s door een vieze ruit op, je kunt op deze boot niet naar buiten. De terugtocht bevalt beter, vanaf het dek buiten hebben we een mooi zicht op dit cadeautje van Frankrijk. Er wordt opgemerkt dat het bijzonder is dat een presentje van een ander land zo symbolisch geworden is voor de stad en zelfs het hele land. Land of the free, tenminste, als je dat kunt betalen.
Obama
Genoeg vertier voor vandaag. Met het harde werken van de dagen ervoor nog in de benen gaan we terug naar Harlem. Kleine tussenstop in onze uitvalsbasis deze week en dan door naar de tweede soul food bestemming van deze dag. Red Rooster. Eén van de restaurants van de bekende chef Marcus Samuelsson, een vriend van Antony Bourdain. En ooit de plaats van een fundraiser diner voor de Obama-campagne, die zelf ook een vorkje meeprikte. Samuelsson zette ook het eerste door de Obama’s gegeven staatsdiner in elkaar.
Vanavond is er een klein nieuwjaarsfeestje in de Red Rooster, een DJ wordt bijgestaan door muzikanten en een zangeres. Een trompetist loopt langs onze tafel alsof hij zo door een karikaturist tot leven is geroepen. Het is ons kent ons hier lijkt het. Zomerzorg, maar dan anders. De Yard bird en corn bread zijn heerlijk, de porties zijn enorm. De service is gehaast, maar dat zijn we inmiddels een beetje gewend. Soul Food zoals de Obama’s het lekker vinden, ik snap ze wel. Een groot contrast met de doorbakken steak met ketchup die nu op het menu staat in het spierwitte huis.
Op de laatste dag van het jaar komt er vrij automatisch een stortvloed aan terugblikken, overwegingen en herinneringen op je af. Bewust en onbewust. Deze herinneringen en gedachtes bepalen voor een groot deel hoe je de toekomst tegemoet ziet en resulteert zo nu en dan zelfs in een goed voornemen of een doelstelling.
De dag stond achteraf gezien geheel in het teken van het verleden, de verwerking hier van in het heden en daarna automatisch de vertaalslag naar de toekomst. Soms moet je ver weg om dichterbij te komen. Dichter bij de kern, dichter bij elkaar en dichter bij de toekomst. De toekomst is vandaag heel dichtbij. Vandaag gaat 2017 over in 2018. Zondag wordt maandag, net als altijd, maar dan wel de eerste maandag van een nieuw jaar.
Op de laatste zondag van 2017 gaan we op zoek naar een vlooienmarkt in Hell’s Kitchen, die vanwege de kou gereduceerd is tot twee kraampjes. De drukte valt op dit tijdstip nog mee, wat de rest van de dag overigens zo zou blijven. In Grand Central station een kleine reality check. De zwervers van deze stad zoeken hier de warmte op en het lijken er op deze oudejaarsdag nog net even iets meer te zijn dan ‘normaal’.
Wat is ‘normaal’? Volgens onze wat hees pratende buurman, die net zijn hamburger op heeft terwijl wij beginnen aan een pita chicken shawarma komt dit allemaal door ‘brutal capitalism’ en wordt dit onder vriend Trump de komende jaren alleen maar erger. Ik voel me niet geroepen om dit gezellige gespreksonderwerp eens fijn uit te diepen hier aan dit tafeltje, alhoewel ik het met hem eens ben, maar werk ondertussen net zo hard mee aan dit systeem, nog een reality-check. ‘Happy new year anyway’ zegt hij terwijl hij opstaat en verdergaat.
Een paar uur later banen we ons een weg langs en door de politie-afzettingen rondom Times-square. Onze entreekaartjes voor Rosie O’Grady’s New Years Eve party geven het recht om door deze afzettingen te mogen. We bewegen ons, na een tassencontrole uiteraard, dan op een gegeven moment ook tussen verlaten stille straatblokken, die normaal zwart zien van de toeristen. Het is surrealistisch. Aangekomen bij het juiste blok vragen twee politieagenten waar we moeten zijn. We wijzen naar het restaurant achter hem. Ok, loop maar door.
We mogen er nog niet in, ze zijn nog niet klaar. Er zit een koffietent om de hoek. In de koffietent mag je bij een minimale besteding van 30 dollar, maximaal 30 minuten aan een tafeltje zitten. We redden het zeker 40 minuten met een bestelling van nog geen tien dollar. Mensen na ons die alleen koffie bestellen hebben minder geluk, die worden zonder pardon de tent uitgepraat. ‘Happy new year anyway’ lijkt het ook hier.
De rij buiten beweegt inmiddels en we sluiten aan. Op onze tafel binnen liggen hoedjes en toeters en ligt het menu klaar. Vijf gangen. De ober van dienst doet uitermate zijn best om te zorgen dat we niks tekort komen. Soms staat er drie glazen Budweiser en een glas champagne tegelijk voor mijn neus. Het portie vlees van het hoofdgerecht zou in Nederland kunnen dienen als vier porties.
Rond kwart voor twaalf mogen we naar buiten. We zien de megavideoschermen aftellen, de bal naar beneden gaan, vuurwerk voor ons, vuurwerk achter ons, politiehelicopters, confetti, heel veel blije mensen. En, we zien elkaar. Er is veel te zien, maar we zien vooral elkaar.
Anyway, Happy New Year! 2018, nu al een mooi jaar.
Als twee dode vogeltjes hingen we net voldaan in een taxi. Het lukte nog net het adres uit te kramen en bij aankomst twintig dollar door het luik, in de handen van de chauffeur te duwen. Achter ons werd er al voor de derde keer getoeterd, we stonden immers ook al zeker 23 seconden stil.
Over de top was het vandaag. Na wat opstartproblemen vanwege een klein weerstandprobleempje, wat behulp van enkele dozen flu-medicijnen bij de plaatselijke pharmacy netjes onderdrukt blijft. Na een thee bij de Starbucks aan de overkant, zonder honing, maar met griepcapsules, rijdt het ondergrondse treintje ons naar één van de vele hippe vogel wijken hier in deze stad. De meatpacking district en alles wat er een beetje omheen ligt. We lopen de Chelsea market in, waar weinig hippe vogels zijn, maar wel veel toeristen zoals wij.
We zoeken en vinden er de eerste taco’s van de dag. In de rij voor één van de vele eettentjes in deze met de Foodhallen in Amsterdam, of de Markthal in Rotterdam te vergelijken overdekte markt, zie ik iets op de muur geschreven. Het lijkt de naam van een andere tacotent, en wat blijkt, wat gangetjes door zit een gezellig, grappig, Mexicaans vistacobarretje, met luide Mexicaanse muziek. Even de andere tacohapper uit de rij halen van de vleestaco’s zonder muziek.
Maag gevuld, omhoog, via de High-line, besneeuwd, ja het sneeuwt vandaag, richting een museum. Dat wisten we echter vooraf niet, maar het schijnt een aardig museum te zijn volgens een kenner werkend bij een museum in Amsterdam. Dus, naar binnen en ons verwonderen over de verschillende soorten kunst. Ik doe mijn best, maar snap er vaak niet veel van. Soms doe ik alsof, soms zie ik echt wat, soms vind ik het ronduit belachelijk, vaak vind ik het ingewikkeld en nog vaker vind ik de mensen eromheen veel te serieus. Dat effect heeft kunst op mij, dus het heeft effect, zal wel goed zijn dan denk ik zo.
Museum uit, metro in, rivier over, op zoek naar kerstlichtjes. Kerstlichtjes? Kerst is toch voorbij? Ja, maar hier nog even niet. Ergens in het Zuidelijke puntje van Brooklyn bevinden zich de Dyker Heights, waar mensen hun straten één keer per jaar omtoveren in een toeristische attractie. Alle huizen zijn voorzien van een lichtshow, waar menig festival in Nederland een puntje aan kan zuigen. Ok, dat is overdreven, maar je mond valt er echt van open.
Duizenden lampjes, opblaaskerstmannen, complete draaimolens, kerstbomen en weet ik veel wat allemaal nog meer. Het is bizar. Het is Amerikaans en het is een traditie. Tradities moet je zelf maken en dat kunnen ze hier goed. De jongens van de ‘Christmas Decorations’ hebben hun busje aan het begin van de straat geparkeerd en vegen even het pad van één van hun klanten. Want nee, zoiets doe je natuurlijk niet zelf, daar huur je pro’s voor in.
Pro’s heb je ook in taco’s. Zaten we vanochtend in een bijzonder verstopt fastfoodtentje, zoeken we na het kerstgeweld deel 1 nog een taqueria op. Vanmiddag vast gereserveerd, want het is altijd druk hier, overal. Na een plaspauze bij een willekeurige Chinees onderweg, het wordt traditie, komen we aan bij onze reservering. Het blijkt een tacotent nieuwe stijl, haute cuisine op zijn Mexicaans. Heerlijk, maar veel te veel. Het laatste hapje krijg ik niet meer weg, eens moet de eerste keer zijn.
Het klapstuk van de avond moet dan nog komen. Om de hoek persen we ons in de rij voor de Radio City Music Hall, waar The Rockettes hun ‘Christmas Spectacular’ een maand lang drie keer per dag van het podium af laten spetteren. Je weet niet waar je moet kijken. In een licht- en dansspektakel wordt het kerstverhaal op de Amerikaanse feel-good manier je hersens in geblazen. Tijd om bij te komen is er niet, anderhalf uur strakke choreografie, dansende kerstmannen, 3D animaties, glitters, drones en zelfs schapen, een ezel en een kameel zorgen ervoor dat het laatste beetje energie uit ons wordt gezogen.
Het theaterpersoneel roept dat we eruit moeten, de metro blijkt na een half uur niet te komen, tijd voor een taxi. Morgen moeten we weer aan de bak. Het is hard werken hier.
Vandaag is me opnieuw opgevallen hoe vaak de doorsnee Amerikaan (die bestaat natuurlijk niet, maar toch) de woorden ‘It’s like’ gebruikt. Vaak zelfs meerdere keren in één zin. Als buitenlander die Engels praat mag ik hier misschien niet over oordelen, maar op de één of andere manier stoor ik me hier ontzettend aan.
De woorden verliezen door dit veelvuldige gebruik compleet hun betekenis en geven de gesprekken die gevoerd worden iets kinderlijks, iets incompetents. Als ik als Nederlander Engels praat met iemand van een andere nationaliteit die net als ik Engels niet als moedertaal heeft, is dit vreemd genoeg nooit aan de hand.
Het lijkt erop alsof de gemiddelde Amerikaan op deze manier een bepaalde situatie wil schetsen, maar nooit echt helemaal zeker is van zijn of haar zaak, terwijl je diezelfde gemiddelde Amerikaan toch nooit echt kunt beschuldigen van gebrek aan zelfvertrouwen. Als je wilt zeggen dat iets ‘green’ is, zeg dan dat het green is, in plaats van ‘It’s like green’, wat impliceert dat het ook weleens bruinig of gelig had kunnen zijn.
Als iets ‘amazing’ is, zeg dan dat het amazing is, in plaats van ‘It’s like amazing’, wat in mijn optiek ook kan betekenen dat het misschien toch ergens ietsjes tegenviel. Anyway, het is hier amazing, ondanks nog steeds enige kou. We hebben ons hier tegen gewapend bij de Uniqlo schuin tegenover de Trump Tower. De Japanse tegenhanger van H&M heeft hier uiteraard ook enkele koopfabrieken geopend. Wat daar als warme broodjes over de toonbank ging, waren de heattech thermoshirts en thermobroeken. Het mag voor zichzelf spreken dat wij er hier ook enkele van in hebben geslagen.
We hebben nog enkele dagen te gaan hier in die city die never sleeps, maar slapen is juist iets waar je van moet genieten. Zeker als de kou in een warm Ambassador theather tijdens de 7.678ste voorstelling van Chicago omslaat in een klein verlangen naar een bed.
De acteurs hebben ons vakkundig wakker gehouden, de show was like amazing, sorry, amazing.
Na een ontbijt in de kelder van ons Bed & Breakfast in Harlem stappen we vandaag voor het eerst de kou in die New York heet. Dat het geen bikiniweer zou zijn dat wisten we, maar dat -10 zo snerpend koud zou aanvoelen, daar zijn we wat minder op voorbereid.
Natuurlijk, muts, handschoenen, sjaals en dikke winterjas zijn mee naar deze kant van de wereld, maar een leuk skipak had hier niet bepaald misstaan. Hoe dan ook, in de metro is het wat aangenamer, maar zodra we eruit moeten bij de 9/11 memorial is het toch al meteen koukleumen geblazen. De rij voor dit herinneringsmuseum op de plaats waar ooit de Twin Towers stonden, heeft namelijk de vorm van een doorsnee Efteling-attractie. Zigzaggen dus.
Littekens
Indrukwekkend geheel is het geworden, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ik tijdens het hele bezoek aan deze rampplek een dubbel gevoel heb gehad. Als je dergelijke gebeurtenissen afzet tegen een wat bredere tijdsspiegel, wisselt de rol van dader en slachtoffer nogal vaak, of lopen deze in elkaar over. En ik ben bang dat dit zo zal blijven zolang er mensen op deze aarde rondlopen. Iedere natie heeft zo zijn eigen littekens en vergeten daarbij vaak de littekens die ze anderen hebben aangebracht. Het één praat het ander niet goed en het één rechtvaardigt het ander zeer zeker niet. Het is echter wel zo, en dat is lastig te verteren, voor iedereen.
Na deze realitycheck, tijd voor wat luchtiger vertier. Letterlijk. In een helicopter vliegen we over de Hudson, om Brooklyn, Manhattan en The Bronx vanuit de lucht bekijken. Ondanks de ijzige kou, of juist dankzij, is het een heldere zonnige dag, dus het zicht is ronduit spectaculair. Veel indrukken dus op de eerste dag hier in the big city. Door de kou is het verder verplaatsen van Starbucks naar Starbucks voor de broodnodige warme versnaperingen. Na een snelle burger in de Staten Island ferry terminal, staat er vanavond iets van de zogeheten Bucket-list op het menu.
Verwarming
Na een klein voorgerechtje bij een willekeurig Kantonees restaurant in Chinatown, niet in de laatste plaats omdat ik nodig moest piesen, lopen we richting Nobu Downtown. Het dit jaar geopende nieuwe vlaggenschip van sterrenchef Nobu Matsuhisha. Ja, een Japanner. Ja, sushi dus. Ja lekker. Maar nee, geen mindblowing ervaring. Na enkele drankjes aan de bar in de tof ingerichte lounge verplaatsen we ons naar beneden, waar het grote eetgedeelte zich bevindt. Het sfeertje van exclusiviteit wat boven goed uit de verf kwam is beneden eigenlijk totaal afwezig. Afgezien dan van de grote open keuken met reteveel personeel.
Na lekkere sashimitaco’s vooraf, smaken de assorted sushi en assorted sashimi eigenlijk gewoon goed, tikkeltje uitgeschoten met de wasabi wellicht. Het bedienende personeel doet echt uitermate hun best om ons zo snel mogelijk weer de tent uit te werken en de tafelindeling is aardig te vergelijken met de Chinees van eerder op de avond. Hier doet de verwarming het echter wel gewoon goed, maar dat zou niet echt als pluspunt genoemd hoeven worden. Misschien waren de verwachtingen wat hoog, misschien niet. We hebben in ieder geval lekker in kunnen kakken na een dagje slenteren in de kou. Inkakken bij Nobu dus, best aangenaam, maar dat lijkt me niet wat hij bedoeld heeft met zijn restaurants.
De kerstdagen zitten erop. De diners lijken alweer lichtjaren geleden. Vanochtend de laatste restanten van een geslaagde avond opgeruimd. Tafels uit elkaar gehaald en terug de schuur in, bank weer terug op zijn plaats, de ondergezeken kleden weer naar beneden, het laatste beetje vaat van het aanrecht en met twee stofzuigers door het huis.
Deadline
Er zat een redelijk strakke deadline op dit taffereeltje, rond een uur of twaalf ’s middags zouden we toch echt wel klaar moeten zijn. Waarom? Om 16:15 vertrok ons vliegtuig richting London vanuit Düsseldorf, om vanuit London dan weer door te vliegen naar New York. Enkele uren later zitten we volgens mij ergens boven Canada en is de verveling keihard toegeslagen.
Voor iemand die redelijk vaak in een vliegtuig zit, het afgelopen jaar een kleine tien keer volgens mij, vind ik het toch iedere keer opnieuw verbazingwekkend hoe saai zo’n tochtje is. Alles bij elkaar zitten we vandaag ongeveer negen uur op zo’n comfortabel stoeltje. Onszelf in houdingen te werken die we na een keer of vierendertig ook wel zat zijn en de moed maar opgeven. Ik ben namelijk iemand die niet kan slapen in vliegtuigen, of mezelf daar zo heilig van overtuigd heb dat ik het als waarheid ben gaan zien.
Mad max
Wat doe je als je je verveelt in een vliegtuig? Filmpje kijken, meestal een film die je anders nooit zou uitkiezen. In mijn geval Mad Max, wat nogal verbazing opwekte van mijn reisgenoot. ‘Raar filmpje heb jij gekeken’, dat klopt, een raar filmpje. Poging om wat te lezen in de nieuwe Murakami, wat door zijn zachtsgezegd nogal bijzondere schrijfstijl niet bepaald wil lukken gelijktijdig met de inspanning om ontspanning te vinden.
Gelukkig is daar dan de laatste afleiding, eten en drinken. Al vroeg komt de eerste culinair hoogstaande vliegtuigmaaltijd aangevlogen. Letterlijk, purser van dienst heeft waarschijnlijk geen fijne kerst gehad en gooit de traytjes met ‘pasta or beef!’ woest van zich af. Veel meer woorden kunnen er ook niet af en bij sommige mensen missen er wat ingrediënten, zodat ik netjes mijn sladressing afsta. Ik heb mezelf ooit voorgenomen nooit meer dergelijk voedsel te nuttigen na een uitvoerig pleidooi hiertegen van reis- en eetgoeroe Antony Bourdain. Zijn mening; ‘in vliegtuigen eten mensen alleen uit verveling’, nou Anthony, dat klopt, uit pure verveling, zo zijn we weer een half uurtje verder.
‘Icecream!’ roept een wat vrolijkere stewardess vanuit het gangpad. Yes, weer een kwartiertje verder.
Zadenbrood, Sinaasappelsoepstengels en Dadelcrakers met:
Kaassoppot
Bieten- walnotenhummus
Zongedroogde tomatenhummus
Pindakaashummus
Tijm-sesam hummus
Zalmpaté
Paprikaspread
Vier kruidenboters
Gezoet spek
Sander’s ballen
Ovengedroogde tomaat
Arancini Arabiata
#2
Sardines uit de oven met citroen, salsa en groene salade
Prosecco citroen spoom
#3
Geglaceerde rollade met gember-wortelpuree
#4.1
Gevulde Kalkoen met stoofpeertjes en honingworteltjes
#4.2
Belgisch stoofvlees met zoete aardappel-pinda gratin en mosterd-coleslaw
#5.1
Appel en peer kruimel
#5.2
Chocolademousse
#6
Kaasplankje
Dit is bij elkaar al 63 woorden, zo voelt het ook een klein beetje. Alsof ik vanavond ongeveer 63 verschillende gerechten op heb. Eten, daar draait het om deze dagen. Eten alsof je leven er vanaf hangt. Eten met vrienden, eten met familie, eten met elkaar. Eten om het leven te vieren.
Goed eten, feestelijk eten, dit staat blijkbaar sybool voor luxe. En luxe was het vanaviond zeker, zo luxe dat we zelf af en toe vergaten te genieten, ik had nog zo gewaarschuwd. Belangrijk is dat de gasten genieten, belangrijk is dat anderen genieten, belangrijk is dat niemand iets te kort komt. Zelf gaan we komende dagen wel genieten.
Er zijn zijn een stuk of dertien, veertien flessen wijn leeg, er is een jaarvoorraad aan boter opgegaan, voor een klein weeshuis uiten en knoflook. Bijna iedereen heeft een lunchpakketje mee naar huis, met nogmaals bijna het volledige menu vandaag, of in ieder geval een groot gedeelte daarvan.
Beter teveel dan te weinig is het devies standaard geworden. Dit geldt voor eten, maar ook voor liefde, respect en begrip zou deze denkwijze de wereld veel goeds doen. Misschien is het een kerstgedachte, misschien is het de hoeveelheid wijntjes, misschien allebei, maar als we over eten zouden denken als over veel andere zaken, dan zou het een stuk gezelliger zijn in de wereld.
Gezellig, een mooi Nederlands woord, wat moeilijk uit te leggen is aan niet-Nederlanders, al zou een situatieschets van vanavond aardig in de buurt komen.
