Mijn zusjes schijnen tijdens hun middelbare school-periode zo nu en dan last te hebben gehad van hun achternaam. Die achternaam heeft tijdens mijn eigen tijd aan het RSG Lingecollege links en rechts  weleens een spoortje achtergelaten bij enkele leerkrachten, afdelingsleiders, conrectoren, mentoren en andersoortig onderwijskundig personeel, dat geef ik toe.

Leraren

Toen wist ik niet beter, nu denk ik weleens ‘dat kon misschien ook wel wat minder…’. Anyway, het was een prima tijd en volgens mij is er niet echt iemand overspannen van geraakt en het blijft altijd een dankbaar gespreksonderwerp tijdens bijvoorbeeld het kerstdiner. Je merkt dat je een dagje ouder wordt als de namen van enkele leraren je niet meer zo vlug te binnen schieten als vroeger. Het is immers ook al een jaar of dertien geleden sinds ik daar tot blijdschap van velen de deur achter me dichttrok.

Er vliegen enkele beroemde en beruchte namen van leraren en leraressen over het gourmetstel, sommige in positieve zin, sommige in wat minder florisante bewoordingen. Het lijkt me een zwaar beroep, leerkracht op een middelbare school. In mijn tijd had je de eikels zoals ik die je het leven zuur maakte, tegenwoordig krijg je ook de ontevreden ouders er gratis bij. Ik snap wel dat er gestaakt wordt, al ging dat geloof ik over de basisscholen. Meer geld naar onderwijs, goede zaak.

Geschiedenis

Ondertussen komt de middelste zus, degene die het meest last heeft gehad van mijn Atheneum-carriere, op de eerste naam van één van de weinige leraren met wie ik wel aardig door een deur kon, meneer Burgers, van geschiedenis. Bijna zelf geschiedenis, aangezien ik met geen mogelijkheid zelf nog op zijn naam was gekomen. Op dat moment, in pakweg 2002, interesseerde me de historie van dit of dat me niet bijster veel, maar ik begin steeds meer in te zien wat die man nu zo interessant vindt aan dit vak. Zonder begrip van de geschiedenis, geen begrip van het heden en geen kijk op de toekomst.

Mijn eigen geschiedenis is inmiddels rijk aan mooie verhalen, sommige wat meer het vertellen waard dan de andere. De kerstgourmet bij pa en ma thuis is altijd een mooi verhaal. Nu eerst de tomaten voor morgen uit de oven halen, want dat is de meest nabije toekomst, een tweede kerstdag vol nog meer oude en nieuwe geschiedenis, wat een luxe.