Vandaag is me opnieuw opgevallen hoe vaak de doorsnee Amerikaan (die bestaat natuurlijk niet, maar toch) de woorden ‘It’s like’ gebruikt. Vaak zelfs meerdere keren in één zin. Als buitenlander die Engels praat mag ik hier misschien niet over oordelen, maar op de één of andere manier stoor ik me hier ontzettend aan.
De woorden verliezen door dit veelvuldige gebruik compleet hun betekenis en geven de gesprekken die gevoerd worden iets kinderlijks, iets incompetents. Als ik als Nederlander Engels praat met iemand van een andere nationaliteit die net als ik Engels niet als moedertaal heeft, is dit vreemd genoeg nooit aan de hand.
Het lijkt erop alsof de gemiddelde Amerikaan op deze manier een bepaalde situatie wil schetsen, maar nooit echt helemaal zeker is van zijn of haar zaak, terwijl je diezelfde gemiddelde Amerikaan toch nooit echt kunt beschuldigen van gebrek aan zelfvertrouwen. Als je wilt zeggen dat iets ‘green’ is, zeg dan dat het green is, in plaats van ‘It’s like green’, wat impliceert dat het ook weleens bruinig of gelig had kunnen zijn.
Als iets ‘amazing’ is, zeg dan dat het amazing is, in plaats van ‘It’s like amazing’, wat in mijn optiek ook kan betekenen dat het misschien toch ergens ietsjes tegenviel. Anyway, het is hier amazing, ondanks nog steeds enige kou. We hebben ons hier tegen gewapend bij de Uniqlo schuin tegenover de Trump Tower. De Japanse tegenhanger van H&M heeft hier uiteraard ook enkele koopfabrieken geopend. Wat daar als warme broodjes over de toonbank ging, waren de heattech thermoshirts en thermobroeken. Het mag voor zichzelf spreken dat wij er hier ook enkele van in hebben geslagen.
We hebben nog enkele dagen te gaan hier in die city die never sleeps, maar slapen is juist iets waar je van moet genieten. Zeker als de kou in een warm Ambassador theather tijdens de 7.678ste voorstelling van Chicago omslaat in een klein verlangen naar een bed.
De acteurs hebben ons vakkundig wakker gehouden, de show was like amazing, sorry, amazing.