De koffers staan nog onaangeroerd in de woonkamer. Eén van de twee hoofdbewoners van dit huis miauwt enthousiast rond mijn benen in de hoop een snoepje te ontfutselen. De andere hoofdbewoner ligt stilletjes opgerold in de hoek van de bank. Een korte blik bij binnenkomst vanmiddag was voldoende om er zeker van te zijn dat we weer thuis zijn.
Photo by Jakub Dziubak on Unsplash
Het is bijna 21:30 en ik mis een paar uur van deze dag. Voor mijn gevoel zijn we rond 14:00 uur binnengestapt, na een ritje van ongeveer anderhalf uur vanuit Düsseldorf. Deze tocht had ook geen half uurtje langer moeten duren, want bij afslag Tiel moet ik mijn best doen het knikkebollen tegen te gaan. Degene naast me wordt op diezelfde afrit weer wakker. 21:30 uur dus inmiddels, op zoek naar M&M’s die we van de laatste dollars hebben gekocht op JFK.
Tussen 14:00 uur en 21:30 hebben we naar mijn idee geslapen, ik heb gedoucht volgens mij en hebben we ergens een erwtensoep gemist. Alle andere zaken zullen wel dromen zijn geweest. De M&M’s zijn op, een paar pakjes droge crackers, een restant van de kerstvoorraad, doen de wellicht toch aanwezige kleine trek voorlopig even uitbannen. Op dit tijdstip nog aan een maaltijd beginnen is natuurlijk een beetje raar, we zijn hier niet in New York, we zijn hier in Tiel.
New York lijkt alweer lichtjaren ver weg en een klein compilatiefilmpje van afgelopen week doet zelfs een tikkeltje surrealistisch aan. Gelukkig zijn herinneringen eeuwig en komen die op het juiste moment vanzelf weer omhoog. New York, een stad waar je volgens mij nooit op uitgegeken kunt raken, wanneer gaan we weer?