Volgens alle nieuwsbulletins, facebookberichten en instagram-inhakers was het vandaag Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar. Nu vraag ik me dan af, waar meet je dat aan af? Nu kan ik een aantal lugubere en ongezellige indicatoren gaan opsommen om mezelf hier hardop antwoord op te geven, maar dat laat ik denk ik voor wat het is. Laten we het gezellig houden.
Het weer buiten denkt daar overigens anders over, de weergoden hebben de memo’s over Blue Monday blijkbaar wel gehad en doen een aardige duit in het zakje. De inname van vitamine D staat vandaag wel op een heel laag pitje. Het zo goed als dagelijkse wandelrondje over een toch al niet al te inspirerend industrieterrein wordt voortijdig afgekapt door een plaatselijk regenbuitje. En ook het kleurenpallet buiten is vandaag niet al te afwisselend, alhoewel ik niet wist dat er zoveel verschillende tinten grijs bestonden. Ik heb het boek dan ook nooit gelezen.
Nu klagen Nederlanders sowieso graag over het weer, wat voor weer het ook is, er is altijd wel iets te piepen. Dus dat is geen graadmeter voor depressiviteit an sich. Ik krijg vanwege alle commerciële en leuk bedoelde inhakers ook een beetje het idee alsof deze Blue Monday (uiteraard schaamteloos gejat van Blue Tuesday, maar dat terzijde) en nieuw soort valentijnsdag dient te worden, maar dan met een wat pessimistischere insteek. Emotie verkoopt goed. Ik schat zomaar in dat de bol.com’s en amazon’s vandaag verrassend veel mindfullness boekjes in winkelmandjes hebben zien verdwijnen.
Na het ingekorte pauzewandelingetje was ik vooral blij dat ik altijd en overal een dak binnen handbereik heb. En dat er nog een boterham met pindakaas over was in mijn rode broodtrommel. Luxe, soms zit het besef in kleine dingen. En dat is verre van depressief.
Op de achtergrond klinken de geluiden van één of ander nieuw ultradom SBS6-programma. Iets met boomhutten, gepresenteerd door de altijd net iets te enthousiaste Kim-Lian van der Meij. Een aantal teams, bestaande uit stereotype rare koppels van allerlei pluimage, moeten blijkbaar als een soort wedstrijd een boomhut in elkaar knutselen. Fijn, prima, weer een stap dichterbij een leven zonder televisie.
Hoe druk, schreeuwerig en onsamenhangend dit domme programma is, zo rustig en zen was de rest van de dag. Een echte ouderwetse luie zondag. Dit was nogal lang geleden en blijkbaar ook even nodig. December stond in het teken van vliegen en reizen en snel, snel, snel. Gisteren dan eindelijk het laatste restant van de zonnepanelen op het dak gelegd en drie kippen op ons landgoed verwelkomd. Schreef ik eerder deze week dat er vier in aantocht zouden zijn, bleek er last minute eentje besloten te hebben haan te worden. Dat heb je dan te respecteren natuurlijk. Drie zijn er dus uiteindelijk deze kant op verhuisd. Linda, Roos en Jessica scharrelen hier na enige aarzeling rond in hun nieuwe onderkomen.
Twee van de drie vonden het nodig om me eerst maar eens te bijten, gelijk hebben ze, even laten zien dat ze niet zomaar alles over hun kam laten scheren. Vandaag vonden ze echter al hun eigen weg naar buiten en komen ze al nieuwschierig kijken of er wat te eten valt zodra er mensen bij hun voordeur verschijnen. Alle beesten zijn hetzelfde, zolang er maar wat te eten valt is het goed. De rode tijger en de zwarte panter die hier ook wonen, verplaatsen zichzelf ook vrijwel alleen wanneer er iets te eten valt. Op een dag dat je zelf ook vrij weinig van plaats verandert, omdat de nieuwe Murakami uit is en deze het liefst in één keer uitleest, merk je pas hoe weinig die huiskatten doen.
Ze liggen, ze draaien een keer, ze wisselen een keer van spot, ze komen heel even op je buik liggen, eentje knabbelt een beetje aan een tulp, ze gaan even buiten kakken en ze drinken een keer wat. Vandaag leek ik een beetje op een kat. Een kat met een boek, dat wel. Opgeladen voor een nieuwe week. Soms voelt dat letterlijk zo, opladen. Zondag, oplaaddag.
In televisieprogramma’s over eten en in bladen die schrijven over restaurants en dineren, lees je vaak over het meest bekende gerecht van een chef. Het gerecht wat een kok in de loop der jaren heeft geperfectioneerd en waar andere chefs inmiddels van kunnen leren, of soms zelfs schaamteloos namaken. Niet altijd met hetzelfde succes als het origineel, soms wel, zodat het gerecht een nieuwe ‘eigenaar’ krijgt.
Nu ben ik geen chef, zelfs geen kok en al helemaal niet iemand waarvan de gerechten in bladen verschijnen of worden nagemaakt door anderen. Toch heb ik een gerecht wat ik in de afgelopen jaren mezelf zo eigen heb gemaakt dat ik het blind kan maken. Het is een klassiek Italiaans gerecht. Bij Italiaanse bordjes denk je al snel aan pasta of pizza, maar het gaat hier om wat anders.
Het oorspronkelijke recept is van Jamie, maar ik ga er zomaar vanuit dat hij het ook van één of andere Italiaan heeft gejat, zijn bejubelde Genarro Contaldo bijvoorbeeld. Maar, eerlijk is eerlijk, Jamie heeft mij geleerd risotto te maken. Risotto, het Italiaanse rijstgerecht wat enige oefening vereist. Mijn versie kent inmiddels de ingrediënten; ui, bleekselderij, knoflook, courgette, kastanjechampignons, goede witte wijn, gerookte kip, parmezaanse kaas en peterselie. En ja ok, uiteraard ook een bouillonnetje, zout en peper, boter en olijfolie.
Risotto, vanavond bereid voor mijn schoonouders, die voor deze avond nog nooit van het gerecht, zelfs niet het woord hadden gehoord. Dat maakt niet uit, eens moet de eerste keer zijn. Soms betekent een eerste keer direct een eeuwigheid. Ooit heb ik dit gerecht ook voor de eerste keer gemaakt voor de dochter van mijn schoonouders. Dit pakte goed uit. Vanavond ook, oefening brengt resultaten…
Vandaag, tijdens een veelvoorkomende zoektocht op één van de vele stockphoto-websites van deze wereld kwam ik de bovenstaande foto tegen. Ik was blij verrast dit beeld zomaar voorgeschoteld te krijgen. Eén van de gebruikte zoektermen was namelijk ‘robot’, om wellicht wat interessante nieuwe afbeeldingen te vinden van robot-gerelateerde zaken, die dan later weer op één of andere manier als inspiratie te gebruiken zijn voor mijn eigen werk.
Ik werk namelijk, voor de degene die dat niet weten, voor een bedrijf wat supercoole dingen doet met industriële robots, al dan niet dé coolste. Voor mij en mijn collega’s is dit de normaalste zaak van de wereld, maar toch is het zo. Onder dit stuk even een schaamteloze korte impressie van deze dingen. Gewoon in Tiel dus, alsof het niks is. Maar goed, ‘robot’ daar zocht ik dus op, met het idee iets van herkenning met ons eigen product te vinden.
Maar, opeens, tussen de andere foto’s zag ik het glorieuze, wereldberoemde, met niks anders te vergelijken ‘Robot restaurant’. Nu is dit eigenlijk niet echt een restaurant, maar dat is een detail. Bij het zien van deze foto was ik direct terug in Tokyo. Front row bij één van de meest bizarre dingen die ik ooit gezien heb in mijn leven. Een dinner show zoals dat alleen in Japan kan. Lasers, lampen, dansers, dinosaurussen, weet ik veel wat allemaal. Kijk het filmpje hieronder maar, dan kun je het zelf zien.
Japan dus, een land waar ik stiekem een klein beetje verliefd op ben geworden. Op de sushi, die bij het robot restaurant echter van tankstation-kwaliteit was, op de treinen, op de bento’s, op de tempels, op de mensen, op de historie, op de cultuur (en vele subculturen) en op de rust. De ongelooflijke drukte die toch rust betekent. Als eerste op mijn pad gekomen door robots, degene die we in Tiel maken. Nu mede voor altijd in mijn herinnering door de bizarre ‘robots’ uit dit ‘restaurant’.
En hieronder de echte robots, niet geheel toevallig staat deze machine in…..Japan!
Eerder deze week blikte ik vast vooruit op vandaag. Het ging toen over kippen. En dat er vandaag twee varianten van deze dieren zouden arriveren. Eén variant voor in de diepvries en één variant die op den duur zou moeten gaan zorgen voor de dagelijke eierproductie. Voorlopig zal het dagelijkse gekookte eitje bij het ontbijt nog steeds uit een kartonnen doosjes van de supermarkt moeten komen.
Door omstandigheden is de adoptie van niet drie, maar maarliefst vier krielkippen die waarschijnlijk hun oorsprong in India kennen, want Cochin geheten, even uitgesteld. Als er iemand is die denkt dat die India-veronderstelling niet klopt, hoor ik het graag, ik heb de almachtige Google niet geraadpleegt vanavond en heb dit grotendeels zelf bedacht. Toevallig heb ik ooit onthouden dat Cochin een plaats is in India, dus één en één is twee dacht ik zo. Die kippen zullen dan ooit daar wel voor een eerste keer aan een spit zijn geregen.
Onze gevederde Cochin vriendjes zijn echter niet bedoelt voor het spit, maar voor zoals gezegd de eieren. En wellicht voor de gezelligheid. Voor het spit zijn er vandaag wat verre familieleden van onze vier krieltjes bezorgt. Netjes binnen het vooraf per sms afgestemde tijdsvak. Met gekoeld transport, in een makkelijke doos. De wings van eerder deze week waren namelijk zo goed als de laatsten van een eerdere leverantie. Ik heb het hier over het in dit huis inmiddels goed ingeburgerde concept van koopeenkip.nl. Eerlijk, biologisch, lekker en gemakkelijk. Het zorgt automatisch voor meer variatie in de vleeskeuze, zeker als er in de vriezer ook stukjes koe en varken volgens hetzelfde concept te vinden zijn.
Bewuster van wat je eet, soms ook een dagje bewust geen stuk dier op het bord. Het kost je een extra vriezer dat wel, maar ik kan het iedereen aanraden. Koop een kip, dood of levend.
Ik ben zojuist verhuisd van de bank naar de keuken. De ene keer is het wat lastiger om vanuit het niks een aantal alinea’s op papier te zetten over een willekeurig onderwerp wat vaak nog te binnen moet schieten voordat de laptop überhaupt open geklapt is.
Onderuitgezakt op de bank, met de laptop op schoot word ik ongewild blijkbaar ontzettend afgeleid door een aflevering van de big bang theory. De aflevering waarin de mannen een app ontwikkelen. Ik ken deze en eigenlijk bijna alle afleveringen inmiddels uit mijn hoofd maar toch blijf je er naar kijken. Ondertussen komt eenoog ook even checken of er nog ruimte op mijn schoot is, voor, of naast de laptop.
Concentratieproblemen te over zo op deze manier natuurlijk. Ondertussen ook nog even Facebook en Instagram checken, je weet maar nooit wat je mist. Verhuizen naar de keukentafel is de enige optie om een stap verder te komen. In de keuken ruikt het nog naar rode kool en is de lichtinval wat raar. Er staat een kleine herinrichting op het programma. De koelkast was al verhuisd, de noten, kruiden en de inmiddels uitpuilende verzameling kookboeken ook.
De boeken liggen even op een tijdelijke plaats, want de plank heeft al een andere bestemming en een houten rek is gesneuveld in de strijd. Soms moet je dingen niet teveel overdenken en gewoon starten. Haal die plank maar van de muur, koop die verf maar vast en bestel die extra planken ook maar gewoon. Done is vaak better than perfect. Als inspiratie=actie dan geldt dat ook andersom, actie=inspiratie. Begin gewoon ergens aan, perfectie volgt dan uiteindelijk vanzelf.
De adoptiepoes is zielig. Ze heeft één van haar ogen ontstoken en deze zit dus ook helemaal dicht. Regelmatig schoonmaken lijkt niet te helpen. Ze blijft er uit zien als een bokser die net een flinke rechtse hoek heeft geïncasseerd. Het lijkt haar zelf niet zoveel te deren, de oorspronkelijke huiskat krijgt nog steeds af en toe een kwade blik, al is die maar de helft zo krachtig. En ze zoekt nog steeds positie bovenop mijn laptop. Morgen maar even een zalfje proberen, het ziet er zo zuur uit.
In de pan ook was het ook zuur vandaag. Een andere aanbieding van de Appie, oplettende lezers weten nu dus dat er op dit moment nog een zakje licht te wachten in de koelkast. Zuurkool. Daar gaat het vandaag over. De ingemaakte witte kool die onze buren Sauerkraut noemen en men in New York graag op een hot dog gooit. Het is minder bekend dat deze hier terecht is gekomen door waarschijnlijk Chinezen of Mongolen. Wij Hollanders maken er tegenwoordig graag een stamppotje van.
Zo ook vandaag hier. Aardappels in de ene pan. Zuurkool met een in blokjes gesneden Granny Smith in de andere pan, alsof het nog niet zuur genoeg is. Oven aan, om daar een zooitje kippenvleugels van de laatste koopeenkip.nl voorraad in te bereiden. Donderdag komen de nieuwe kippen. Dood en levend deze keer, dat leg ik vast nog wel uit! Gesneden uitje in de ovenschaal, scheut olie, sticky chicken kruiden uit een molen en een half uurtje de oven in. De zuurkool-stamppot is lekker. Ik krijg een extra portie vleugeltjes. Aan de overkant vallen ze niet in de smaak.
Kritiek went nooit, een extra portie vleugeltjes verzacht dit wel een klein beetje.
De spruiten waren in de aanbieding bij de Albert Heijn gisteren, dus liggen er nu twee zakken in de koelkast. Of althans, er lagen twee zakken in de koelkast. De eerste poging om er iets van in elkaar te flansen heeft vanavond plaatsgevonden. Twee zakken dus, want ja, zo werken aanbiedingen nu eenmaal, dan koop je twee van iets wat je anders helemaal niet gekocht zou hebben. Mooi vak, marketing.
Bij spruitjes gaan de herinneringen vaak terug naar onze kindertijd, waar deze groene bolletjes zo’n beetje symbool stonden voor het ultieme kwaad. Groene duivels. ‘Neeeeee geen spruiten!’ Maar waarom dat zo was, kan ik me eigenlijk niet zo goed herinneren. Misschien zijn mijn smaakpapillen wel zo geëvolueerd dat ik de smaak, waar ik een jaar of 25 geleden zo’n hekel aan had, niet meer kan reproduceren en dus eigenlijk ook niet meer kan herinneren. Als dat zo is, zijn herinneringen dus blijkbaar maakbaar en veranderen die met je mee wanneer je ouder wordt en tot nieuwe inzichten komt.
Nieuwe inzichten ook met betrekking tot de spruit, deze minikool die volgens velen uit Brussel komt. Het idee was vooral hem niet kapot te koken en ook vooral een keer geen stamppot te maken. Nou deze missie is in ieder geval geslaagd. Een ander doel was toch ook wel om er een smaakvol geheel van te maken. Oosters tintje. Kipfilet marineren met oester- en sojasaus, beetje olie, handje sesam en wat Chinese 5 Spices. Knoflook uiteraard en wat peper.
De groene Brusselsen vast een paar minuten in de steamer, anders zijn ze straks zo kanonhard. Kip in de wok, uitje erbij, verse gember en nog wat extra knoflook. Spruiten erbij en de rijst vast aan de kook. Na minuut of tien wokken moet het wel klaar zijn. De rijst is ook klaar, alhoewel dat toch ook nog wel een keer wat gedegen oefening vereist, of de aanschaf van een rijstkoker.
Eindresultaat; plakrijst, met een lekker kippetje en spruiten die alsnog 38 keer gekauwd moeten worden. Een mager zesje. Gelukkig ligt er nog een zak te wachten, herkansing.
De kerstboom is vandaag gesneuveld. De takken, die al uitgedroogd waren en weinig tegenstand boden aan de snoeischaar verdwenen één voor één in de groenafvalzak en daarna buiten, samen met de in stukken gezaagde stam, in de groene container. Een raar tafereel eigenlijk als je er zo over nadenkt. Ieder jaar een boom je huis in slepen, om hem dan na een paar weken in stukken te knippen en zagen. Gezellig is het wel.
Gezellig is niet het goede woord voor het uit de knoop halen van de lampjes die uit diezelfde boom komen. Ik zal niet helemaal uitwijden over dit tafereel, er mochten ook geen foto’s genomen worden van mijn persoon, zittend op de grond tussen de lampjes die in eerste instantie met geen mogelijkheid meer uit elkaar leken te komen. De momenten waarop de drang een schaar te pakken vlakbij kwam waren taltijk. Ook de gedachte alle lampjes dan maar in de container te dumpen was niet van de lucht.
Des te meer omdat een klein zweetdruppeltje al vrij snel op mijn voorhoofd te vinden was en dat kwam niet zozeer door de warmte vandaag. Weinig eetlust, klein hoofdpijntje, droge mond, je snapt het al. Een onvervalste kater. Een goeie ook. Overgehouden aan gisteravond, het inmiddels traditionele nieuwjaarsdiner met 23 mannen en vrouwen. Dit jaar een nieuwe locatie, dat was wat wennen, zowel voor ons als voor de locatie.
Er werd teruggeblikt en er was mooi nieuws. Er waren verhalen, die steeds luidruchtiger over tafel gingen, er was wijn. Er was lekker eten, een gang of vijf geloof ik en er was wijn. Witte en rode. Er werd van plaats gewisseld en verhalen werden meerdere keren verteld, het geeft niet, er was wijn. Af en toe een glaasje water en een kop koffie om mee te eindigen, maar niet voor het laatste wijntje. Er wordt gediscussieerd over het leven en inmiddels zijn we de enigen in het restaurant. Vooruit, een allerlaatste glas wijn nog dan. Sommige missen deze mededeling en willen een vierde aller-allerlaatste wijntje. Helaas, men wil naar huis, dus we moeten eruit.
We gaan verder, op zoek naar wijn. Die wordt gevonden, de verhalen gaan verder, er wordt hard gelachen. Weer een jaar voorbij. Een nieuw jaar om verhalen te verzamelen voor het volgende diner.
De lampjes hebben het ook overleefd en liggen op zolder te wachten tot er een verse boom het huis in wordt gesjouwd.
Wanneer ik het nieuws lees, of zie, dan ben ik vaak snel genegen mijn mening hierover te vormen of te geven. Vaak ben ik de enige in de ruimte wanneer dit gebeurt, dus heb ik een leuk gesprek met mezelf over die mening. Vaak is de uitkomst dat ik start met oordelen over hetgeen ik lees of zie, zonder enige nuance. Ik heb nu eenmaal bepaalde normen en waarden voor mezelf gecreeërd de afgelopen jaren (credits richting mijn ouders en Jan-Peter hiervoor) Alles wat hier niet bij past schilder ik vrij snel af als raar, stom, abnormaal of nog erger.
Echter probeer ik mezelf aan te leren zaken vanuit verschillende oogpunten te bekijken. En dan met name vanuit de veroorzaker, of bron, van dit nieuws. Donald Trump is het afgelopen jaar een welkome bron van nieuws geweest, maar niet per se een persoon waar ik het vaak mee eens was. De afgelopen dagen was meneer Boef nogal vaak in het nieuws, ook niet zo maar iemand waarmee ik opvattingen deel. Ook Geert Wilders, Thierry Baudet, Nigel Farage, Victor Orban, om zomaar wat personen te noemen, staan met hun mening ver af van de mijne. Toch doe ik mijn beste ze ergens te begrijpen, ik hoop ergens dat zij dat uiteindelijk ook zullen doen met meningen als de mijne.
Ik heb hier ooit het volgende over geschreven:
Reprise (origineel d.d. 20 Juli 2016)
Tegenwoordig heeft iedereen, die opgegroeid is in een soort van democratisch land, of in ieder geval iets wat erop lijkt, een mening over alles. Een mening over andere meningen met name, een mening over anderen, een mening over dingen die we niet begrijpen, een mening over dingen die we nooit meegemaakt hebben, of zullen meemaken.
Die mening willen we vaak ook graag kenbaar maken aan anderen en we willen niets liever dat anderen daar dan weer hun mening op los laten, maar dan wel het liefst op een manier die aansluit bij onze eigen kijk op zaken.
Ergens in het proces van het hebben, spuien en het in andermans gezicht duwen van een mening, zijn we het mooiste aan dat hele ding een beetje vergeten. En dat is, dat dus iedereen recht heeft op het uiten van een bepaalde visie. Ook wel vrijheid van meningsuiting genoemd in het verleden.
Dat hoor je vaak vallen, ‘vrijheid van meningsuiting’, maar ik heb toch zo nu en dan het idee dat mensen niet helemaal begrijpen wat dat nu precies inhoudt, ikzelf weet het eigenlijk ook niet zo goed meer. Vaak wordt het gebruikt in een context die meer gaat over het gelijk in iets halen, oftewel het verdedigen van de eigen mening, dan dat het gaat over luisteren naar een andere mening over hetzelfde onderwerp om daar zo mogelijk iets van op te steken en de eigen mening misschien wat bij te schaven….
Mensen praten graag, maar wanneer je praat kun je niet luisteren, en wanneer je niet luistert, kun je niks leren. Op die manier leer je dus alleen wat je jezelf aanpraat, wat je al weet en wordt je wereld dus iedere keer weer een stukje kleiner, daar anderen wel nieuwe dingen leren. Luister eens naar andere meningen, probeer te begrijpen waar die vandaan komen, probeer te achterhalen waarom de jouwe is zoals hij is en plaats jezelf eens in de situatie van een ander. Zou je dan nog dezelfde mening hebben? Is je mening niet afhankelijk van heel veel factoren? Lijkt mij wel.
Vrijheid van meningsuiting is voor mij dus niet zozeer iemand anders, die andere dingen heeft meegemaakt, andere normen en waarden heeft, een ander toekomstperspectief heeft en anders is opgevoed dan jij, proberen te overtuigen van jouw mening alsof het een vaststaand feit is. Vrijheid van meningsuiting is voor mij luisteren naar diezelfde persoon, of een voorstelling proberen te maken van zijn/haar blik op de wereld, en daarna met die nieuw opgedane kennis bedenken of er overeenkomsten zijn met jouw blik, waarom er bepaalde verschillen zijn en hoe je daarmee je mening over dat onderwerp kunt bijstellen.
Want een mening is iets wat je continu hoort te veranderen, blind vasthouden aan een mening leidt alleen tot teleurstelling, frustratie, woede, haat en wellicht nog veel erger…
