In televisieprogramma’s over eten en in bladen die schrijven over restaurants en dineren, lees je vaak over het meest bekende gerecht van een chef. Het gerecht wat een kok in de loop der jaren heeft geperfectioneerd en waar andere chefs inmiddels van kunnen leren, of soms zelfs schaamteloos namaken. Niet altijd met hetzelfde succes als het origineel, soms wel, zodat het gerecht een nieuwe ‘eigenaar’ krijgt.
Nu ben ik geen chef, zelfs geen kok en al helemaal niet iemand waarvan de gerechten in bladen verschijnen of worden nagemaakt door anderen. Toch heb ik een gerecht wat ik in de afgelopen jaren mezelf zo eigen heb gemaakt dat ik het blind kan maken. Het is een klassiek Italiaans gerecht. Bij Italiaanse bordjes denk je al snel aan pasta of pizza, maar het gaat hier om wat anders.
Het oorspronkelijke recept is van Jamie, maar ik ga er zomaar vanuit dat hij het ook van één of andere Italiaan heeft gejat, zijn bejubelde Genarro Contaldo bijvoorbeeld. Maar, eerlijk is eerlijk, Jamie heeft mij geleerd risotto te maken. Risotto, het Italiaanse rijstgerecht wat enige oefening vereist. Mijn versie kent inmiddels de ingrediënten; ui, bleekselderij, knoflook, courgette, kastanjechampignons, goede witte wijn, gerookte kip, parmezaanse kaas en peterselie. En ja ok, uiteraard ook een bouillonnetje, zout en peper, boter en olijfolie.
Risotto, vanavond bereid voor mijn schoonouders, die voor deze avond nog nooit van het gerecht, zelfs niet het woord hadden gehoord. Dat maakt niet uit, eens moet de eerste keer zijn. Soms betekent een eerste keer direct een eeuwigheid. Ooit heb ik dit gerecht ook voor de eerste keer gemaakt voor de dochter van mijn schoonouders. Dit pakte goed uit. Vanavond ook, oefening brengt resultaten…
Een gedachte over “#63 Signature dish”