Volgens alle nieuwsbulletins, facebookberichten en instagram-inhakers was het vandaag Blue Monday. De meest depressieve dag van het jaar. Nu vraag ik me dan af, waar meet je dat aan af? Nu kan ik een aantal lugubere en ongezellige indicatoren gaan opsommen om mezelf hier hardop antwoord op te geven, maar dat laat ik denk ik voor wat het is. Laten we het gezellig houden.
Photo by Gabriele Diwald on Unsplash
Het weer buiten denkt daar overigens anders over, de weergoden hebben de memo’s over Blue Monday blijkbaar wel gehad en doen een aardige duit in het zakje. De inname van vitamine D staat vandaag wel op een heel laag pitje. Het zo goed als dagelijkse wandelrondje over een toch al niet al te inspirerend industrieterrein wordt voortijdig afgekapt door een plaatselijk regenbuitje. En ook het kleurenpallet buiten is vandaag niet al te afwisselend, alhoewel ik niet wist dat er zoveel verschillende tinten grijs bestonden. Ik heb het boek dan ook nooit gelezen.
Nu klagen Nederlanders sowieso graag over het weer, wat voor weer het ook is, er is altijd wel iets te piepen. Dus dat is geen graadmeter voor depressiviteit an sich. Ik krijg vanwege alle commerciële en leuk bedoelde inhakers ook een beetje het idee alsof deze Blue Monday (uiteraard schaamteloos gejat van Blue Tuesday, maar dat terzijde) en nieuw soort valentijnsdag dient te worden, maar dan met een wat pessimistischere insteek. Emotie verkoopt goed. Ik schat zomaar in dat de bol.com’s en amazon’s vandaag verrassend veel mindfullness boekjes in winkelmandjes hebben zien verdwijnen.
Na het ingekorte pauzewandelingetje was ik vooral blij dat ik altijd en overal een dak binnen handbereik heb. En dat er nog een boterham met pindakaas over was in mijn rode broodtrommel. Luxe, soms zit het besef in kleine dingen. En dat is verre van depressief.