De spruiten waren in de aanbieding bij de Albert Heijn gisteren, dus liggen er nu twee zakken in de koelkast. Of althans, er lagen twee zakken in de koelkast. De eerste poging om er iets van in elkaar te flansen heeft vanavond plaatsgevonden. Twee zakken dus, want ja, zo werken aanbiedingen nu eenmaal, dan koop je twee van iets wat je anders helemaal niet gekocht zou hebben. Mooi vak, marketing.
Photo by Keenan Loo on Unsplash
Bij spruitjes gaan de herinneringen vaak terug naar onze kindertijd, waar deze groene bolletjes zo’n beetje symbool stonden voor het ultieme kwaad. Groene duivels. ‘Neeeeee geen spruiten!’ Maar waarom dat zo was, kan ik me eigenlijk niet zo goed herinneren. Misschien zijn mijn smaakpapillen wel zo geëvolueerd dat ik de smaak, waar ik een jaar of 25 geleden zo’n hekel aan had, niet meer kan reproduceren en dus eigenlijk ook niet meer kan herinneren. Als dat zo is, zijn herinneringen dus blijkbaar maakbaar en veranderen die met je mee wanneer je ouder wordt en tot nieuwe inzichten komt.
Nieuwe inzichten ook met betrekking tot de spruit, deze minikool die volgens velen uit Brussel komt. Het idee was vooral hem niet kapot te koken en ook vooral een keer geen stamppot te maken. Nou deze missie is in ieder geval geslaagd. Een ander doel was toch ook wel om er een smaakvol geheel van te maken. Oosters tintje. Kipfilet marineren met oester- en sojasaus, beetje olie, handje sesam en wat Chinese 5 Spices. Knoflook uiteraard en wat peper.
De groene Brusselsen vast een paar minuten in de steamer, anders zijn ze straks zo kanonhard. Kip in de wok, uitje erbij, verse gember en nog wat extra knoflook. Spruiten erbij en de rijst vast aan de kook. Na minuut of tien wokken moet het wel klaar zijn. De rijst is ook klaar, alhoewel dat toch ook nog wel een keer wat gedegen oefening vereist, of de aanschaf van een rijstkoker.
Eindresultaat; plakrijst, met een lekker kippetje en spruiten die alsnog 38 keer gekauwd moeten worden. Een mager zesje. Gelukkig ligt er nog een zak te wachten, herkansing.