Door en klein misverstand heb ik gisteren verzuimd pannenkoeken te bakken. De sous-chef is in de ochtend vroeg van huis gegaan in de veronderstelling dat ze na een lange cursusdag thuis zou komen terwijl er pannenkoeken op haar zouden staan wachten. Niks was minder waar.
Ik, mezelf ook bezighoudend met een andere cursus, bedacht me dat het wel weer eens lekker zou zijn een goede maaltijdsalade te maken. Er was immers wat teveel gekookte penne van vrijdag over, en een goede eerste radijsoogst vanuit de kas zou hier ook prima in passen. Volledig voorbijgaand aan dat er vrijdag inderdaad overeenstemming is bereikt over het feit dat er zaterdag pannenkoeken gebakken zouden worden, ga ik richting supermarkt voor de rest van de salade-ingrediënten. En dus niet voor spek, zoals eigenlijk de bedoeling was.
Terwijl ik een, al zeg ik het zelf, lekkere salade in elkaar gedraaid heb, stapt de sous-chef binnen om een tikkeltje teleurgesteld op te merken ‘geen pannenkoeken?’. Nee geen pannenkoeken. Wel salade. Ok, dat was even schakelen, maar zodra we met onze borden op schoot op de bank zaten, maakte de smaak van de salade weer een hoop goed. Alsmede de belofte dat ik dan morgen, vandaag dus, wel pannenkoeken zou bakken. Deze belofte is niet vergeten en bij het ontbijt is het dan ook meteen zover.
Ik stap mijn bed uit met een opdracht. Pannenkoeken bakken. Weliswaar zonder spek, maar dat geeft niet. Een beetje bloem, een paar eieren, een klots melk, snufje zout, mespuntje kaneel en ik vind ook nog wat koek/speculaas kruiden, ook daar gooi ik een beetje van in de kom. Mixer er in en een paar minuten mixen. Boter in de pan en bakken maar. Een zondags ontbijt, misschien nog wel een betere plaats voor pannenkoeken dan een zaterdags diner.