Het is vrijdag, het weekend is begonnen. Ik ben moe en ik wil eigenlijk al naar bed. Ik zit op de bank te bedenken waar ik over moet schrijven, ik weet echt niks, of misschien beter gezegd, ik vind niks de moeite waard. Het idee kruipt omhoog om vandaag dan maar gewoon te laten voor wat het is, en morgen een goede smoes te verzinnen en er twee te schrijven.
Uitstelgedrag. Iets wat me mijn hele leven al achtervolgt en waarschijnlijk dus altijd op de loer blijft liggen. Ik zet me over deze drempel heen en sleep mezelf naar de keukentafel. Het biertje wat ik bij thuiskomst vanmiddag open heb getrokken staat daar nog een beetje te staan, alsmede het glas waar ik het uit gedronken heb. Borden met zichtbare restanten pasta en de vorken waarmee die pasta naar binnen is geschoven staan er ook nog. Ik heb geen zin dat op te ruimen, dat doe ik morgen wel.
Dat is nummertje twee al in vijf minuten, voor ik het weet zit morgen alweer vol voor hij begonnen is. Er moet echt geschreven worden, anders voel ik me straks schuldig voor mijn hoofd het kussen raakt. Terwijl ik de laptop openklap, komt er opeens iets bovendrijven. Na een bezoekje aan de H&M in Veenendaal vanavond herinner ik me dat vandaag in het teken stond van kleding. Kleding met een statement, of juist geen statement. De kleding van Melania welteverstaan. Ik verbaas me nergens meer over, dus zelfs dit stukje ridiculiteit past bij het circus Trump. Kan allemaal, het is allemaal normaal tegenwoordig.
Zeg het maar, wie heeft er gelijk? Niemand zal het weten. Vier jaar geleden was er ook een schandaal omtrent presidentiële kleding. Obama had het gedurfd een zogeheten ’tan-suit’ te dragen. Een heel lelijk pak. Dat moet gezegd. Maar Fox-news en alle andere riooljournalisten probeerden er een nationaal schandaal van te maken. Wat knap is voor zo’n stukje non-nieuws. Nu loopt de First Lady dus met de opdruk ‘I really don’t care, do you?’ achterop haar jas de vliegtuigtrap op, die haar richting een kinderopvang aan de grens van Mexico brengt waar haar man kindertjes in kooien laat opsluiten.
Waar een simpelweg lelijk grijs pak ooit werd gepresenteerd als bijna een goede reden om Obama af te zetten, wordt dit schreeuwende statement door dezelfde mensen officieel betiteld als ‘just a jacket’. Iets met twee maten. Ik zou willen dat ik inmiddels kon zeggen ‘I really don’t care!’, wanneer het weer eens over Donald en zijn capriolen gaat. Misschien wilde ik daarom wel niet schrijven, omdat ik al wist dat het hier zou eindigen. Uitstelgedrag heeft altijd een reden. Vandaag waren Donald en zijn vrienden dat waarschijnlijk.