Nadat ik afgelopen zondagavond tijdens de autorit terug naar huis verslag deed van de inhoud van mijn winkelwagentje wat ik eerder die dag uit de Albert Heijn had gereden, proefde ik enige twijfel. Twijfel over één van de gerechten die ik bedacht had voor deze week, zorgvuldig samengesteld uit een aantal bonus-aanbiedingen. Het ging om de ingrediënten spinazie en venkel.
Samen zouden deze twee groenten het gerecht met de veelzeggende naam ‘spinazie-venkelsalade’ gaan vormen. Het gebrek aan enthousiasme kwam wellicht door een eerdere flater met een creatieve uitspatting waarin de knolgroente verwerkt was; venkelcarpaccio. Die is niet in de recepten top-100 terecht gekomen. Met enige voorzichtigheid begin ik vandaag dus bij thuiskomst, ik ben vroeg, vast met het marineren van de groenten die uiteindelijk samen een geheel moeten vormen.
De spinazie krijgt een flinke scheut van een grand cru olijfolie (verjaardagskadootje; lekker) en een draai peper. De radijsjes uit de kas die nog in de koelkast liggen kunnen er straks ook bij, die mogen eerst even in een badje van een andere olijfolie, een splash balsamico, sap van een halve citroen en een beetje zout en peper. De fijngesneden venkel krijgt een zelfde behandeling, alleen de balsamico blijft hier achterwege. Ondertussen vind ik naast de snijplank nog een halve komkommer, overblijfsel van vanochtend denk ik. Deze snijd ik vast op in de kom met spinazie.
Wanneer mijn tafelgenoot ook thuis arriveert, stel ik de salade verder samen en besluit er nog een granny smith in kleine blokjes in op te snijden. Pot met cashewnoten op tafel, die mogen er op het bord nog overheen. Eten maar, een schuin oog naar degene tegenover me en gelukkig smaakt het daar ook. Een frisse salade, passend bij het weer.