Lunch gemist vandaag, gelukkig wel een goed ontbijtje vroeg op de ochtend, dus dat scheelde nog iets. Mijn werk van vandaag bestond niet bepaald uit zittende kantoorzaken. Zo nu en dan is dat eigenlijk meer dan welkom. In mijn geval hebben zulke dagen eigenlijk bijna altijd te maken met een beurs. De beurs zelf, in Shanghai deze keer, staat over drie weken op het programma, maar daar vast veel meer over tegen die tijd. Nee, vandaag betrof het de laatste zaken van de voorbereidingen. Oftewel, het daadwerkelijk transportgereed maken van alle dingen die richting China gaan.

Rennen en vliegen

Dat betekent dus, rennen, vliegen, sjouwen, heen en weer rijden, checklisten maken, dingen vergeten, toch alles net iets anders inpakken, pakbonnen maken, bellen, nog meer bellen, nog meer dingen vergeten, zagen (ja zelfs zagen), schroeven en plakken. Ook dat is marketing, en dat is best wel lekker. Maar, door al dat vliegen, dus mijn lunch vergeten, ergens nog wel een snelle boterham met kaas naar binnen gewerkt, maar dat vond mijn lichaam niet bepaald genoeg volgens mij.

Beeldschermen

Rond vier uur, eindelijk weer vertrouwd naar mijn schermen starend, vol met Facebook campagnes, LinkedIn updates, Google dashboards, een bergje nieuwe mail en een gepland updateje aan de website, krijg ik daar een eerste signaal van. Mijn linkeroog begint voor mijn gevoel een tikkeltje te hangen en mijn wangen voelen alsof er een straalkachel op staat. Het laatste uurtje voelt dus ook als een roes, maar dan, het besef, er staan tapas op het menu! Met de collega’s die ik vandaag maar weinig gezien heb.

Tapas dus, bij Tres. Biertjes, wijntjes, een verrassingsronde van de chef, grapjes, werk, een nieuwe ronde, nog een wijnte, een beetje water, nog wat meer werkzaken, herinneringen aan deel 1, een derde en laatste ronde, een toetje, koffie en uiteindelijk de rekening delen.

Soms vergeet je te eten, gelukkig niet te vaak.

*De foto is geleend van Google, die me naar couverts.nl stuurde voor dit plaatje.