Vanuit de keuken kijk ik onze woonkamer in. Zo heb ik mooi zicht op mijn dochter van 6 en mijn zoon van 4. Ze voeren een balletvoorstelling op waarvan ze zojuist zelf de choreografie hebben bedacht. Hoe anders is dat met 4 en 6 jarigen op andere plekken in de wereld. In een bijna volledig genegeerd rapport van de VN eerder deze week leer ik dat deze kleine balletdansers in de leeftijdsgroep vallen waar in Gaza de meeste doden zijn te betreuren. ‘Een overgrote meerderheid, bijna 70 procent, van de dodelijke slachtoffers in de Gazastrook, zijn vrouwen en kinderen. Dat blijkt uit een nieuw rapport van de Verenigde Naties. Volgens die cijfers komen kinderen tussen de 5 en 9 jaar oud er het vaakst om het leven.’ lees ik een bericht van Belgische media. Onze media zijn hier stil over. Op Nu.nl vind ik het enigszins terug, maar zonder deze details.
Deze slachtoffers zijn voor veel van ons al heel lang niet meer dan een statistiek. Toch wil ik iedereen vragen deze kille cijfers op zich in te laten werken. 70% van de dodelijke slachtoffers zijn vrouwen en kinderen. Kinderen tussen de 5 en 9 jaar oud worden het vaakst vermoord. Want dat is wat er gebeurt. Kinderen, die net zoveel recht hebben om in alle veiligheid een balletchoreografie te maken als mijn kinderen, worden dagelijks vermoord. Vermoord door een vernietigingsleger met bulldozers in hun kielzog, aangestuurd door een man, een extreem-rechtse oorlogsmisdadiger, waar de geschiedenisboeken geen mild oordeel over zullen vellen. We zijn blijkbaar niet collectief in staat dit nu al te doen, integendeel. Deze soldaten, deze kindermoordenaars, waren deze week op een bedrijfsuitje naar Amsterdam. Openlijk geven ze in interviews aan ‘even op vakantie te zijn van hun werk als IDF soldaat’ en ’toe te zijn aan wat afleiding’. Wat ik begrijp wanneer je al een jaar lang vooral vrouwen en kinderen uitmoord.
‘Er zijn geen scholen meer in Gaza, want er zijn geen kinderen meer over’ en ‘Dood aan alle Arabieren’ zingen deze hooligans deze week vrolijk in onze hoofdstad, en ze zingen nog veel meer, het is misselijkmakend. Een voetbalwedstrijd is een fijne vermomming om de propagandatrein van de huidige Israëlische regering nog in een volgende versnelling te krijgen. De toch al om hun openlijke racisme beruchte harde kern van Maccabi Tel Aviv, wordt dus vergezeld door soldaten in burger én agenten van de Israëlische geheime dienst Mossad. Wat mij betreft lijkt dat meer op een strategische oorlogsoperatie, dan op een avondje voetbal kijken. Wat ook wel blijkt uit het spoor van doelbewuste vernielingen, bedreigingen en geweld in de dagen voor de wedstrijd door deze ‘supporters’. Tijdens de wedstrijd wordt totaal respectloos de minuut stilte voor Valencia verstoord door deze uiteindelijke ‘slachtoffers’.
Dit bataljon gaat na de wedstrijd doelbewust op zoek naar vijanden. En hun vijandsbeeld is simpel. ‘Ole, ole, let the IDF win, we will fuck the Arabs’ zongen ze al eerder. En vijanden vinden ze. In groepen protestanten die de keer op keer weggemoffelde gruwelijkheden in Gaza, de dagelijkse kindermoord én de stinkende dubbele moraal in ons land aan de kaak willen stellen. Iets wat meer dan nodig is. Onze politici, onze bestuurders én onze media laten dit voor het overgrote deel namelijk al heel lang na. Vijanden vinden ze dan ook op de straten in Amsterdam, in groepen die simpelweg voldoen aan dat vijandsbeeld. Groepen die al decennialang horen dat ze ‘de vijand’ zijn en simpelweg niet meetellen in onze samenleving, of ze nu wel of niet hun best doen. Het bataljon en hun leider thuis krijgt waar ze naar op zoek waren. Een veldslag. Een veldslag binnen een oorlog die nu ook in ons land wordt uitgevochten.
Onze eigen ‘leiders’ buitelen over elkaar heen om de veronderstelde ‘antisemitische’ aanvallen door de gezamenlijke ‘vijand’ te veroordelen. ‘Pogroms’ is het woord dat valt. Op de vooravond van de herdenking van de Kristallnacht. Het land is te klein. Geert voorop, maar zelfs de ‘verbindende’ koning volgt met een eenzijdige veroordeling. In Israël berichten de media over een ‘reddingsoperatie’ voor hun gewonde strijders in Amsterdam. Vliegtuigen zouden naar Schiphol gestuurd worden. Netanyahu rook zijn kans en wilde zelfs een divisie van dezelfde IDF naar Nederland sturen, nu wel gewoon in uniform. Ik lees zelfs de bizarre headline ‘Isreali soldiers demolish homes in Gaza in solidarity with football hooligans in Amsterdam’.
Dilan, die zowel Geert in het zadel hielp als al veel langer antisemitisme vrij opzichtig inzet als politiek wapen voor het eigen gewin, én daarbij vaak glashard en openlijk liegt en zo zelf de échte variant van antisemitisme én moslimhaat schaamteloos aanwakkert, ontvangt zonder ook maar een kritische noot te kraken over het ongeremde geweld in Gaza en inmiddels ook Libanon, samen met andere Nederlandse politici, de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken om heel hard te roepen hoe erg het allemaal niet is. Het is de wereld op zijn kop. Het stinkt. Het laat nul ruimte voor de broodnodige blik op het feit dat anti-genocide, anti-zionisme en anti-fascisme iets anders is dan antisemitisme.
Alle Nederlandse media en de internationale media staan direct klaar om de eenzijdige propaganda te gebruiken als basis voor hun berichtgeving of gewoon lui te kopiëren. Het is letterlijk zó ernstig de wereld op zijn kop dat verschillende internationale media berichten over ‘antisemitische aanvallen in Amsterdam’ met daarbij een foto van Maccabi ‘supporters’ die een charge uitvoeren op mogelijke vijanden in hun zoektocht naar een veldslag. Het is onbegrijpelijk.
Alleen een tiener met een YouTube account (benderbij) lijkt in staat vooraf te kunnen inschatten dat dit allemaal niet anders dan op deze manier had kunnen aflopen en is met een camera aanwezig om verslag te doen van wat er daadwerkelijk gebeurt. Waar was al onze ‘kwaliteitsmedia’? Waarom verzaken die keer op keer hun taak? Pas twee dagen na volledig meegaan in het schaamteloos eenzijdige frame lijkt AD de eerste te zijn die ziet dat er meer aan de hand is.
Al meer dan 20 jaar of langer hoor ik politici roepen over allochtonen, kutmarokkanen, mislukte integratie, arabieren, terroristen, asieltsunami, of erger. Het ‘wij’ versus ‘zij’ is decennialang gecultiveerd, gevoed en versterkt door zogenaamde ‘Linkse’ media. GeenStijl, Telegraaf en nu al een tijdje het openlijk racistische Ongehoord Nederland, maar ook iedere willekeurige talkshowtafel. Ook in mijn eigen omgeving klinkt dit geluid al zo lang ik het me herinner, het moet immers toch wel ergens waar zijn als iedereen dit roept? Toch?
Afgelopen week was er naast het bericht over de vermoorde leeftijdsgenoten van mijn kinderen een nogal schokkend rapport over moslimhaat in Nederland. Meer dan 50% ervaart structureel racisme en haat. Geen enkele ophef door degenen die nu roepen dat er voor ‘je onveilig voelen om wie je bent’ geen plaats is in ons land. Daar is juist heel veel plaats voor, al heel lang ook. Het wordt zelfs beleid nu. Geert als volksmenner aan de knoppen, betaalt door écht anti-semitische, xenofobe, misogyne geldschieters als Gert Jan Mulder (zoek deze meneer en zijn uitspraken maar eens op, ik durf hem hier niet eens te quoten). Geert, die de écht antisemitische complottheorieën van boezemvriend Orban nooit met hetzelfde vuur bestrijdt zoals hij haat spuwt in ons eigen land. Of überhaupt bestrijd. Geert die naast de moslim-vijand ook de fictieve woke-vijand op eenzelfde wijze cultiveert en tegen elkaar uitspeelt. We staan erbij en laten het gebeuren. Onze leiders importeren op dit moment een oorlog. Ik vind het niet eens meer ondenkbaar dat we met deze mensen aan de top ooit wél een buitenlands leger binnen onze grenzen dulden om te helpen optreden tegen die gecultiveerde ‘vijand’. ‘Nie wieder…’ toch?
Op dit moment (zondagmiddag 10 november) worden er verboden demonstraties voor alles wat ik hier schrijf, hard uit elkaar geslagen door de ME, op orders van burgemeester Halsema die onder dit internationale vergrootglas niet veel anders meer kan, omdat ook zij inmiddels een duidelijke vijand van Geert is. Iedereen die het niet met hem eens is komt in zijn vizier. Met alle gevolgen van dien. Schaduwpremier Schoof zegt zijn klimaattop er zelfs voor af. Al komt hem dat niet slecht uit denk ik. Dat klimaat, wat doet dat er immers toe? Het enige doel lijkt immers het bewust verzieken van het klimaat, van de sfeer in ons land. En voorlopig lukt dat aardig.