Schrijven lukt al een tijd niet goed meer. Mijn gedachten springen steeds op de trein van frustratie en angst, zodat ik steevast lijk te verzanden in geroep vanaf de zijlijn. Er valt ook best wat te roepen. We leven in bijzondere tijden. Tijden die in geschiedenisboeken die ooit nog geschreven worden niet genegeerd worden. Zie, die trein komt nu in de verte alweer aan toeteren. Ik dreig af te buigen naar het verkeerde perron. Ik heb een kaartje voor een andere bestemming vandaag.
‘Ik vind het ook wel een beetje spannend’ vertelde de dochter van 6 ons deze week tijdens het gezamenlijke dagelijkse ochtendritueel. Opstaan, aankleden, ontbijten en naar school gaan. En een keer of zesentwintig aangeven dat zij en haar broertje toch echt jassen en schoenen aan moeten gaan doen omdat we anders te laat komen. Die dagelijkse rituele dans. De spanning die ze ter sprake bracht ging over haar te vervullen rol in het kerstspel op school dit jaar. Ze is kleuter af, zit als een trotse pauw in klas 1 (groep 3) en keek ondanks de spanning erg uit naar de uitvoering van het kerstverhaal met haar klas. Wij mochten komen kijken.
Donderdagavond, de vooravond van haar eigen uitvoering had ze ook het nieuw verworven voorrecht als klas-1’er te mogen kijken naar de uitvoering van het kerstspel door volwassenen. Juffen, familie, andere enthousiaste vertolkers, allemaal op hetzelfde podium als waar ze zelf vrijdagochtend zou mogen schitteren. De sous-chef en ik mochten ook mee die avond. Dochter vooraan, wij ergens achteraan. We hoorden haar luidkeels lachen op de voor haar herkenbare en aanstekelijke manier.
Vrijdagochtend was het haar eigen beurt. Tijdens hetzelfde ochtendritueel die dag was er van de eerder uitgesproken spanning weinig meer te merken en was er vooral enthousiasme. Kleine broertje nam met zijn kleuterklas plaats voorin de zaal en wij kozen weer een stoel achterin de zaal. We waren niet allen. Opa, oma, tante en collega van mama zaten om ons heen als heuse fanclub. Vanaf het eerste moment dat de dochter in haar kostuum plaatsnam op het podium is mijn blik niet van haar af geweest. Ik kreeg het simpelweg niet voor elkaar. Nooit eerder heb ik een gevoel ervaren als tijdens het half uur van de uitvoering. De aandoenlijkheid van je eigen dochter in de rol van Maria in het meest vertelde verhaal in de geschiedenis. Het ultiem aandoenlijk kostuum wat ze daarbij aan heeft gekregen en wat haar precies past. Haar zachte gezichtje en gezichtsuitdrukkingen zo mogelijk nog puurder hierdoor. Het verhaal an sich, wat met een bewonderenswaardige serieusheid wordt vertolkt door 6 en 7 jarigen. Het deed mijn hart ontploffen, zoals de sous-chef treffend omschreef.
Ik hield het niet droog, net zo min als de rest van haar fanclub om me heen en andere ouders op andere plaatsen in de zaal. Het half uurtje daar in die zaal vol warmte, kijkend naar kinderen die de wereld nog met hun eigen pure blik tegemoet treden, zorgde voor het ontdooien van wat ijspegels die zich al een tijdje leken te vormen rondom mijn eigen hart. Een wonderlijke directe ervaring van hoe een uiting van pure en onschuldige liefde een zaal vol harten met al de nodige lidtekens weer kan verwarmen. In een wereld waarin haat zich snel lijkt te vermenigvuldigen, was mijn behoefte aan bewijs dat liefde dit ook nog steeds kan, sterk. Ik had nooit durven inschatten het kerstverhaal, met mijn eigen dochter als Maria, hiervoor het bijzondere bewijs zou leveren.