’s Ochtends tijdens het ontbijt wordt alles goed dubbel gecheckt. ‘Papa jij gaat toch mee naar school voor broodbakdag vandaag toch?’. Ik stel de oudste gerust. Op deze woensdag, de dag waarop de kleuterklas waarin ze zit altijd brood bakt ga ik inderdaad een keertje mee. Ik ben er al bijna een jaar aan gewend dat ik op dinsdagavonden mezelf terugvind in de keuken, al wegend, mixend en knedend om ervoor te zorgen dat de kleine grote meid op woensdag haar bolletje deeg mee kan nemen. Er ligt ook altijd wel een klein voorraadje in de vriezer, maar omdat ik meestal toch brood voor thuis bak is een kleine hoeveelheid apart houden een kleine moeite.
De glutenvrije genieter is in haar klas dit jaar gelukkig nog steeds niet de enige die op dat eiwit moet letten. In haar klas zit nog een meisje dat een glutenvrij bolletje deeg meekrijgt op woensdagen. De kleintjes leren op deze dag het hele proces van brood maken. Van are tot eetbaar brood en alle mensen en ambachten die daar aan te pas komen. Op een behapbare manier voor die kleine breinen. Dat er ook fabrieken bestaan komt later. Zo leren ze eerst de waarde van alles kennen. De aarde, de zon, het water, de boer, de molenaar, de bakker, de samenwerking, de keten, de schakels, het proces, in je eentje kun je maar weinig, en kunnen ze lekker zelf aan de slag met hun handen.
Sinds kort staat er een heuse miniatuur graanmolen in de klas, het beginpunt van het kleuterbroodbakspektakel. En laat er in onze keuken nu sinds mijn afgelopen verjaardag ook zo’n ding staan. Dat was door de kleine dame ook prima doorgebriefd aan de juffrouw, want daarvan kwam een vriendelijke vraag of ik daarmee ook een keer wat glutenvrije granen kon komen malen in het klasje. Tuurlijk kan dat.
Dus daar zat ik dan, op mijn knieën, in de speciaal ingerichte glutenvrije bakkerij waar de twee dames zich meestal bezighouden met het kneden en vormen van hun thuis geprefabriceerde deegbolletjes. Deze keer kregen ze hulp van een ‘glutenvrijegastmolenaar’. Een hobbykok van middelbare leeftijd die zichtbaar net iets te graag proeft van zijn eigen creaties, een baard die best een keer extra getrimd mag worden en een iets te kleine roze schort die normaliter door een van de klasgenootjes wordt gedragen. De kleine dame, trots als een pauw op de aanwezigheid van haar papa-molenaar, vertelt aan iedereen die het horen wil wat we aan het doen zijn en de glutenvrije bakkerij is op deze woensdag voller dan de bakkerij met gluten.
We malen, we kletsen, we mixen, we kneden en we bewaren wat in een klein meelzakje voor thuis. Het afscheid valt het bakkertje zwaar en opeens is de glutenvrijegastmolenaar gewoon weer papa die nu toch echt door naar zijn andere baan moet. Tranen, een extra knuffel en een doei door de andere mini-bakkertjes en weg ben ik weer, het kleuteruniversum uit, terug naar de thuisbakkerij.