Ik stap zojuist in de trein terug naar Tiel. Naast mij stapt een jongen in met zijn fiets. Een herkenbaar beeld. Zo stond ik er vanochtend in alle vroegte zelf ook bij, maar dan op station Tiel, de eindbestemming nu. Het was nog donker vanochtend, toen ik thuis vertrok. De drie tokkelende dames waren echter al van hun stok af en stonden buiten in de ren te wachten tot ze een schepje graanmix van mij zouden krijgen. Dat kregen ze, ik was immers op tijd. En al was ik te laat geweest, dat had in dit geval niet zoveel uitgemaakt.
Photo by Alessandra Caretto on Unsplash
Alhoewel, als het meer dan veertien minuten te laat was geweest, dan wel. De trein die me naar Houten Castellum zou brengen om 6:04 had namelijk veertien minuten vertraging, gaf de NS-App aan om 6:05. Nu heb ik niet zoveel moeite met vertragingen, dat kan een keertje gebeuren, geen enkel probleem. Vandaag was er echter een speciale reden dat ik zo vroeg op het perron te vinden was. En dat was de fiets die ik mijn hand had. Normaal blijft deze netjes achter in de fietsenstalling op het station, maar deze fiets, een oude van de sous-chef (alweer), had ook als eindbestemming station Houten Castellum.
De fiets die daar als pendelfiets diende heeft namelijk het loodje gelegd anderhalve week geleden. Volgens de fietsenmaakmeneer die gevestigd zit in de grote fietsenstalling van twee verdiepingen gaf namelijk aan dat hij niet meer te redden viel: de krukas was volledig naar zijn grootje, niet meer te maken. Ik geloofde hem meteen.
Dus vandaag nam ik een nieuwe pendelfiets mee. Dit moest voor 6:30 geschieden, want de NS laat geen normale fietsen toe in de trein tijdens de spits. Waar ik ze als trein-forens heel dankbaar voor ben. Door de veertien minuten vertraging kwam die 6:30 uur alsnog gevaarlijk dicht in de buurt, maar ik ging er blind vanuit dat dit vanwege dit door de NS zelf veroorzaakte stukje extra tijd niet echt een probleem zou opleveren. Niets is minder waar. Al voor de eerste stop krijg ik van een overijverige conductrice de opmerking dat er na 6:30 eigenlijk geen fietsen in de trein mogen en dat we zometeen maar even moeten kijken of het niet te druk wordt.
Ik kraam iets uit van ‘ja maar, als jullie gewoon op tijd waren vertrokken was er geen probleem geweest….’ en kijk haar een beetje verongelukt aan. Ze loopt verder en laat mij verward achter. Nu houd ik niet van zinnen die beginnen met ‘ja maar…’, zeker niet wanneer ik die zelf uitspreek, dus ik voel me een tikkeltje in de val gelokt. Ik sta vroeg op speciaal voor dit fietstransport en dan word ik op deze manier beloond. Nu is zoiets natuurlijk ook niet echt een beloning waard, maar zo’n opzichtige tegenwerking had ik op de vroege ochtend niet verwacht.
Soms is het achterwege laten van bewuste tegenwerking al een hele hulp op zich. Dan hoef je verder nog geen actieve hulp te bieden. Het zou de wereld een hoop ruzies schelen wanneer men zich dit zou beseffen. Je hoeft elkaar niet altijd met alles te helpen, maar je hoeft elkaar ook niet tegen te werken. En hier heb ik het allang niet meer over die fiets die inderdaad om 6:41 pas de trein verliet. Iedereen kent wel zo’n situatie, en zeker ook een of meerdere waarin je conductrice was…