Zondag is mijn dag. Wat het ontbijt van de minimens betreft bedoel ik dan. Om een uurtje of zes, toen ik wakker werd vanwege mijn ingebouwde doordeweekse wekkertijd van ongeveer 5:40, hoorde ik haar al een beetje rondschuiven in haar bed. Een paar maandjes geleden betekende dit dat ik niet echt meer zou slapen, omdat ik wist dat ze dan vaak binnen een half uurtje wel zou gaan roepen. Tegenwoordig betekent weekend voor de minimens ook echt weekend.
Photo by Danielle MacInnes on Unsplash
Ze hoort papa en mama niet meer wakker worden op onchristelijke tijden als dus bijvoorbeeld 5:40 en heeft geen last van gestommel en gerommel in kasten, of het stoten van tenen tegen deurposten, kletterende douchestralen of andere ongemakken. Nee, in het weekend zijn deze geluiden afwezig, dus draait de kleine meid zich ook nog een lekker om en tukt heerlijk verder tot een uurtje of acht. Het uitslapen zit er dus al vroeg in en dat maakt dat ik mezelf om iets over zes, nog eens omdraaide om nog uurtje of wat mijn ogen dicht te doen. Het werd echter een klein uurtje piekeren over werk, deadlines en dingen die in bed veel en veel belangrijker lijken dan ze morgenochtend achter mijn bureau daadwerkelijk zijn.
Maar goed, echt uitschakelen lukt ook niet, me er bij neerleggen wel steeds beter, dus tussen zeven en acht was er volgens mij uiteindelijk nog een aardige rem-slaap te sporen alvorens de kleine turf het om 8:11 toch een beetje zat begon te worden en ons voorzichtig begon te roepen. Tijd voor de dag, tijd voor pap. En voor koffie.