Eind september vlieg ik voor een week naar het eiland ten Westen van ons. Het Verenigd Koninkrijk, de UK, het deel wat ze Engeland noemen. Samen met twee collega’s die daar hun leven hebben en een aantal vanuit ons eigen landje zijn we daar die week te bewonderen op een beurs. De beurs komt goed, daar geloof ik wel in, dat is niet zo heel spannend meer allemaal (al denk ik daar een week van tevoren waarschijnlijk anders over).
Wat interessanter is, is dat de Brexit-gekte zich tegen die tijd naar een hoogtepunt toe heeft gewerkt en wij ons dan dus een week lang middenin die poppenkast bevinden. Alhoewel middenin, het speelt zich vooral rondom London af natuurlijk, maar zelfs op een beurs in Birmingham zal het gewenst en ongewenst heel vaak onderwerp van gesprek worden. Dus naast de gebruikelijke lofzangen over de producten die we daar ter plaatse laten zien en de collega’s die ze maken, zullen we ook ons politieke verhaaltje klaar moeten hebben voor onze Britsen vrienden.
Het ‘Verenigde’ is er al een tijdje goed af op dat eiland, al vraag ik me af of dat er met de William Wallace’s en Robert The Bruce’s van de geschiedenis ooit wel is geweest. En vlak daarin onze eigen Willempies die zo nodig af en toe met een vlootje het kanaal over moesten steken niet uit. Nu is er dus hofnar Boris du’n Erste, die op een praalwagen in Brabant beter tot zijn recht zou komen, maar wel lijkt af te gaan maken waar hij ooit mee begonnen is. De niet gekozen premier heeft goedkeuring van een niet gekozen staatshoofd, om gekozen volksvertegenwoordigers dusdanig lang buiten spel te zetten zodat ze eigenlijk weinig meer in te brengen hebben in het hele verhaal.
De democratie zoals wij die kennen is hiermee nu toch echt dood. Maar laat ik daar eerst een paar echte Britten over aan de tand voelen straks in September. Lijkt me leuk.