‘Deze is gewoon nog wat gezelliger’, kreeg ik net te horen. De sous-chef vertelde dat ze de afgelopen paar dagen had voorgelezen uit een welbekende klassieker. Jip & Janneke. Ik was eerder deze week vol enthousiasme begonnen aan een ander boek. ‘Bedtijdverhalen voor Rebelse meisjes’. Een boek over bekende en minder bekende sterke vrouwen van over de hele wereld, waarvan het levensverhaal is samengevat in een kort verhaaltje en een fraaie illustratie. Geschikt dus om voor te lezen voor het slapen gaan.
Ik heb er twee voorgelezen en ik moet eerlijk bekennen, heel gezellig was het vooralsnog niet. Wanneer het gaat over mensen die de geschiedenisboeken hebben gehaald, komen er toch al snel minder leuke dingen als oorlogen, honger, discriminatie en andersoortige dingen om de hoek kijken. Of het gaat over wetenschappers die moeilijk te begrijpen dingen hebben ontdekt of uitgevonden. Nu moet je niet meteen denken dat ik daar dood en verderf het ledikantje in stond te slingeren, maar het feit dat ik ergens in mijn achterhoofd dacht ‘is dit op dit moment wel het juiste boekje voor deze onschuldige onwetende minimens die daar met haar konijntje stevig in haar knuistjes naar me ligt te lachen?’. Waarschijnlijk niet dus.
Aan de andere kant: nu is op dit moment alles nog geschikt en gaat het vooral om het stemgeluid en kan ik net zo goed de krant voor gaan staan lezen, maar toch voelde het alsof het iets te vroeg was. Voor de Rebelse dames is straks zeker nog voldoende tijd, wanneer de minirebel in haar gele ledikant mondig genoeg is om ook nog wat vragen te stellen over het verhaaltje en ergens een heel klein beetje begrijpt waar het allemaal over gaat. Dus, ik was het zojuist met de sous-chef eens.
Het boek met sterke vrouwen gaat even terug de kast in en het grote Jip & Janneke boek komt daarvoor voorlopig in de plaats. Het zal de minimens overigens een worst wezen, die luistert even aandachtig naar een verhaaltje over een Soedanees topmodel dat moest vluchten voor een burgeroorlog, dan naar proza over Jip die niet naar de kapper wil en daarover door Janneke wordt uitgelachen. Soms zijn er moeders nodig om vaders die te snel willen even te laten beseffen dat er nog tijd genoeg is. En dat er nu vooral veel tijd is om het gewoon gezellig te houden, nu er nog geen vragen zijn, nog geen opkomende bewustwording over wat er allemaal speelt in de wereld. Of überhaupt het besef dat de wereld groter is dan ons landgoed hier.
Er komen later nog genoeg gelegenheden om te leren over sterke vrouwen. Om te leren hoe al deze vrouwen de wereld een stukje beter hebben gemaakt en dingen hebben gedaan die het waard zijn om in een boek op te schrijven. Er is later nog genoeg tijd om hier vragen over te stellen, waar ik dan soms het antwoord ook niet op zal hebben. We zijn net zeven maanden op weg en ik wil de kleine sterke meid meteen laten zien welke andere sterke vrouwen deze grote wereld allemaal wel niet heeft.
Gelukkig hoeft het allemaal niet zo ver weg. Gelukkig hoeft het allemaal niet zo groots aangepakt te worden. Gelukkig is er een fantastisch voorbeeld veel dichterbij. Een voorbeeld waar de kleine turf het meeste van gaat leren. Een vrouw die ze in levende lijve alle vragen kan stellen die ze maar bedenkt, iedere dag weer. Haar eigen superster. Een vrouw die haar leert te worden wie ze wil zijn. Een vrouw die haar leert haar eigen weg te vinden in de wereld uit de boeken, maar ook vooral in de wereld dichtbij, die is vaak al groot genoeg. Een vrouw die er altijd voor haar zal zijn, wanneer ze dat wil en waarschijnlijk ook vaak wanneer ze dat niet wil.
Door deze vrouw lezen we nu Jip en Janneke en houden we het gezellig zo lang het kan. Deze vrouw is zelf de sterkste die ik ken, en verdient dan ook haar eigen boek. Deze vrouw is haar moeder en vandaag is voor haar.