Het is een lange dag vandaag. Niet omdat er meer uren in de dag zitten, maar omdat ik er meer meemaak. Drie uur sharp was het vannacht, toen ik de eerste keer op mijn wekker keek. Ik moest kijken van mezelf, want ik was klaarwakker en het lag niet in de lijn der verwachtingen dat ik vrij snel weer in slaap zou vallen. Tegenwoordig staat dat wekkerradiootje met zijn net iets te kleine kloteknopjes omgedraaid, zodat ik niet meer zie hoe laat het is. Dit schijnt te werken tegen onnodige gedachtes midden in de nacht mocht je onverhoopt even wakker worden.
Photo by Brandon Morgan on Unsplash
Het leek een tijdje inderdaad te helpen, maar vannacht moest ik het gewoon weten. Nu eens niet om te kunnen kijken hoe lang ik nog zou kunnen slapen, maar om eindelijk eens een keer te kunnen beslissen dat ik dan maar mijn nest uit zou stappen. Ik dacht namelijk dat het wel weer ergens in de buurt van vijf uur zou zou zijn, het tijdstip waar ik tegenwoordig zo’n beetje iedere nacht wakker word. Mooi niet dus. Drie uur. Terwijl ik vijf uur verwachtte. Een normaal mens zou daar ontzettend blij mee zijn en zich per direct omdraaien om nog een aantal uurtjes te gaan liggen ronken. Maar ik dus niet.
Idioot. Van drie tot half vijf ging het hoofd lekker aan de haal met wat uiteindelijk nietszeggende karweitjes bleken te zijn. En binnen een uurtje allemaal al geregeld bleken. Malen noemen ze dat. Om niks. Om half vijf was ik dat zat en stapte alsnog mijn bed uit. Rechtstreeks de douche in, om mezelf daarna nog voor vijven aan de keukentafel achter de laptop terug te vinden. Naast me een kopje espresso. In minder dan een uur had ik alles gedaan waarvan mijn hoofd dacht te moeten denken dat ik daar minstens nog een hele week voor nodig zou hebben. Wat dan weer problematisch zou blijken omdat het wel allemaal voor donderdag af zou moeten zijn.
Anyway, deze nachtelijke escapade zorgde er tevens voor dat de sous-chef nogal gedesillusioneerd in bed achter bleef en zich op een gegeven moment afvroeg waarom ik in hemelsnaam om half vijf onder de douche stond. Vanaf dat moment deed zij dus ook geen oog meer dicht, helemaal niet meer toen de minimens het rond zessen ook wel welletjes vond haar ogen dicht te houden. Kortom: een heerlijk begin van de week!