Het kan door het weer komen, maar daar geloof ik niet zo in, alhoewel het ook niet echt bevorderlijk werkt, dat druilerige uitzicht. Aan de andere kant merk ik dat ik tegenwoordig blij ben met een aantal goeie buitjes regen. Goed voor de tuin, goed voor de planten, goed voor de regenton, goed voor het gras. Ik begrijp het nu wat beter dat de boeren soms staan te springen als er weer wat water naar beneden lazert.
Photo by Carlos Domínguez on Unsplash
Op een dag waar eigenlijk niets hoeft en er geen vaststaand programma is, afgezien van het schema van de minimens dan, zit ik mezelf vandaag toch ontzettend in de weg. Dat begon al vroeg, toen ik wederom zo rond een uurtje of vijf klaarwakker naar het plafond lag te staren. Ik twijfel er sterk over om er maar een paar keer gewoon op die tijd uit te gaan, kijken wat dat doet voor de dag die volgt. Van vijf tot half zeven wakker liggen met daarbij de vrijheid om te gaan liggen malen over alles wat nog moet gebeuren is in ieder geval geen goede start.
De wekker van de minimens stond op ongeveer kwart over zes, maar een truc met het speentje zorgt nog voor een extra ronde tot zeven uur. Zodat we samen op die tijd opstaan en aan de dag beginnen. Ze heeft bepaald dat het vandaag een slaapdag is. Ze heeft denk ik al haar krachten verspeeld bij opa en oma de afgelopen twee dagen, want wanneer haar ogen open zijn is er net voldoende tijd om te eten en te drinken. De rest wordt in bed door gebracht.
Wat mij dan weer de kans geeft om lekker door te malen en bij geen enkele activiteit rust te vinden. Ik pleeg wat telefoontjes en mailtjes voor mijn werk, om iets recht te zetten, in de hoop dat dat meer rust zou brengen. Een beetje, maar niet veel. De krant heeft mijn aandacht niet, mijn boek heeft geen aandacht. De tv hoef ik al helemaal niet te proberen want die is mijn aandacht permanent kwijt en de minimens heeft alleen aandacht voor haar bed.
Dan hier maar een beetje van me af schrijven. Is dat maar vast gedaan. Misschien komt mijn rust vanavond weer thuis.