De sous-chef is vrij vandaag. Dat zal ze aankomende vierenhalve maand zijn en dat is nog even wennen. Voor haar natuurlijk het meest, de verveling dreigt nu al toe te slaan, maar voor mij is er ook meteen iets veranderd. Mijn back-up wekker, zich bevindend aan de andere kant van het inmiddels 28cm verhoogde bed, is vanaf vandaag ook afwezig.
Photo by Annie Spratt on Unsplash
Vooral op maandagen als deze, volgend op een druilerige zondag als gisteren, was deze back-up wekker vaak meer dan welkom. Een klein extra zetje van iemand die ook op moet staan had soms net dat laatste stukje motivatie in zich om dan toch maar uit bed te stappen. Vanochtend was ik op mezelf aangewezen. Dat betekent ook dat er een heel ritueel vervalt, bestaande uit thee zetten, crackers smeren, thee naar boven brengen, kusje halen, of soms elkaar in de weg staan op de badkamer.
De dag ploetert zich een beetje voort en voor mij laat hij dus ook geen blijvende indruk achter. Hoe anders is dit voor anderen geweest, dat weet ik. De dag lijkt zich zojuist toch in mijn blijvende geheugen te hebben gevestigd. We lopen onder een volle maan, bij een echte herfsttemperatuur terug na een bijeenkomst in het ziekenhuis hier om de hoek. We hebben daar alles geleerd over borstvoeding.
En hoewel ik er nu toch echt zeker van ben dat de powerpoint-presentaties van zorginstellingen tot de lelijkste en saaiste op deze aardbol behoren, ben ik blij dat ik geweest ben. Het verhaal werd met passie verteld, ‘passie voor borstvoeding’ zoals ze zelf wisten te melden. Eten is in ons huis een passie te noemen, dus ook van deze zeer belangrijke vorm van eten wilde ik wel het één en ander weten. Een meneer naast me is blijkbaar niet zo culinair onderlegd en richt zijn aandacht een groot gedeelte van de avond liever op het vangen van Pokémons op één van de twee telefoons in zijn hand.
Ik betwijfel of hij straks enig advies kan geven over uit te proberen voedingshoudingen wanneer het allemaal niet zo wil vlotten, en weet vrij zeker dat hij tussen de weeën door ook nog af en toe een charmander probeert te vangen. Ik weet nu dat de ‘doorgeschoven Madonna’ één van de vijf goede en comfortabele voedingshoudingen is. Dat ik in eerste instantie ‘doorgesnoven Madonna’ verstond en maar net mijn lach kon inhouden is een ander verhaal.