Terwijl ik de deur van de schuur open en mijn fiets op de automatische piloot naar binnen wil rijden, weerhoudt iets mij er van dit te doen. In eerste instantie weet ik even niet waarom ik opeens bedenk dat ik niet verder moet rijden, maar dan zie ik in een schittering die mijn voorlamp veroorzaakt opeens wat er ook al weer aan de hand is.
Photo by Steven Diaz on Unsplash
Aan het begin van de avond heeft de sous-chef reeds gewaarschuwd dat ik op moet letten wanneer ik thuis kom. Er liggen namelijk twee delen van de vandaag geschilderde box op de grond te drogen in de schuur. Terwijl ik dat bedacht heb, mezelf een klein schouderklopje geef omdat ik deze werkzaamheden niet in een vlaag van verstandsverbijstering weer naar de galemiezen heb geholpen, herinner ik me ook direct een tweede waarschuwing.
Eénmaal boven, om de sous-chef die als een koningin op haar troon geposteerd in bed op mij ligt te wachten eerst even een kusje te geven, bedenk ik me dat ik de drempels tussen de gang en de slaapkamer moet vermijden. Ook deze hebben een likje verf gehad. Halverwege de trap hoor ik echter ‘denk om de dorpels!’, maar dat had ik dus zelf al bedacht.
Eenmaal zittend op de rand van het hoge bed, doe ik verslag van de avond. Een on-Japans openhartige avond met mijn Japanse vriend zorgt er voor dat ik ook echt een verslag heb. Mijn tafelgenoot van vanavond en ik zijn het er over eens dat we te snel dingen voor lief nemen en vaak genegen zijn niet alles op de juiste waarde te schatten. Terwijl het om me heen opeens een onverwachtse trip down memory lane wordt, besef ik me in dat licht ook dat het niet voor iedereen de normaalste zaak van de wereld is om op een willekeurige dinsdagavond eind september ergens in een restaurant in Tiel samen met een Japanner te bepalen welke jus het lekkerst is bij je staartstuk.
En toch voelt het voor mij als de normaalste zaak van de wereld. En dat maakt het dan weer bijzonder. Alledaags bijzonder, een rare tegenstelling die ik blijkbaar niet heel goed kan uitleggen.