Iets meer dan vijf jaar geleden was er nog twijfel. Was er nog onverschilligheid en soms zelfs oneerlijkheid. Iets meer dan vijf jaar geleden was er nog geen duidelijke keuze gemaakt, of als ik heel eerlijk ben; die durfde ik niet te maken. Iets meer dan vijf jaar geleden was er nog geen overgave. Iets meer dan vijf jaar geleden wilde ik mezelf nog beschermen. Beschermen waartegen vraag ik me nu af. Ik weet het heus nog wel; datgene waartegen ik me wilde beschermen. Maar de herinneringen hieraan zijn de afgelopen vijf jaar vervaagd, heel erg vervaagd.
Photo by Johannes Plenio from Pexels
Vijf jaar van overgave, vijf jaar van begrip, maar soms ook onbegrip. Vijf jaar van avonturen, spannende momenten en onbekend terrein. Vijf jaar waarin we elkaar beter hebben leren kennen dan welk persoon dan ook. Vijf jaar waarin ik mezelf ook vooral heb leren kennen en mezelf heb bloot gegeven, steeds een beetje meer. Vijf jaar waarin ik veel geleerd heb, maar ook eigenwijs ben gebleven. Of onverschillig, noem het hoe je het noemen wilt. Vijf jaar waarin ik geleerd heb wat onvoorwaardelijk betekent. Vijf jaar waarin ik geleerd heb dat liefde een keuze is, een luxe. En geen vanzelfsprekendheid. Vijf jaar waarin ik geleerd heb dat liefde iets is waar je moeite voor doet en constant blijft doen.
Liefde is een werkwoord, verpakt als een zelfstandig naamwoord. Het is iets bijzonders. Het levert discussies op, felle discussies soms, die je gemakkelijk zou kunnen verwarren met ruzie maken. Het houdt je een spiegel voor, dusdanig dat je vaak tot de conclusie komt dat je die discussies vooral met jezelf voert. Liefde is confronterend. Liefde is passie. Liefde is leren dat je het met elkaar oneens kunt zijn en tegelijkertijd allebei gelijk kunt hebben. Liefde is zoveel meer dan dat kopje thee op de vroege ochtend. Liefde is de ander sterker maken door zelf sterk te zijn. En andersom.
Echte liefde is moeilijk. En daarom juist zo waardevol.