De sous-chef zit tegenover me aan de keukentafel. Ze eet de laatste restanten van een doosje aardbeien. Ik prop even snel een kiwi en twee nectarines naar binnen nu ik toch binnen handbereik van de fruitschaal zit. Ik reik ook nog naar een Granny Smith, maar die leg ik weer terug, toch niet zoveel in. Ze is net terug van Yoga en ik heb de avond alleen doorgebracht. Grotendeels in de keuken, kilo’s vlees marinerend, en net nog even buiten met de tuinslang.
Ze heeft me eerder op de avond op een rotonde dichtbij afgezet toen we van elders in Tiel vandaan kwamen. Op die manier zou ze zeker op tijd zijn voor haar sessie op het Yoga-matje. Ze gaf me haar ringen en haar horloge en zei me gedag. De rest kon ik lopen. Prima. Ons eerste adres van de avond was een bewondersessie. Twee mooie mensen zijn vorige week opeens drie mooie mensen geworden en dat wilden we weleens van dichtbij zien.
We hadden geluk, de kleine man in kwestie lag volgens de trotse kersverse ouders voor één van de eerste keren in een diepe slaap. Hij staat toe dat we ter ere van hem, buiten rustig kunnen genieten van een beschuitje met blauwe muisjes. Het gehoor van de nieuwbakken papa en mama heeft zich duidelijk al aangepast aan de stembanden van de kleine man, want opeens komen ze in actie, terwijl de sous-chef en ikzelf in de verste verte geen geluid konden ontdekken. De goed ingepakte zoon komt terecht in de armen van de moeder in spé naast me en krijgt meteen wat trappen in zijn rug van de dochter die nog in de maak is.
Ik mag ook even en kijk naar dat gapende tere mannetje in mijn armen en naar een trotse grote vent tegenover me. ‘Er is niks mooiers’ zei hij eerder op de avond, toen we samen stonden te staren naar zijn mini, toen nog slapend in de box. Ik geloofde hem direct, en dacht spontaan aan waar de box in onze woonkamer ook alweer moest komen.