Mijn wekker ging vanochtend om 4:30, voor mij een tijd die ik in mijn leven vaker op klokken heb gezien terwijl ik thuis kwam, dan wanneer ik nog weg moest gaan. Ik drukte de onbekende zender die uit de speaker van de goedkope wekkerradio kwam weg, maar besefte me ongeveer een kwartiertje later dat ik niet aan snoozen doe en vandaag echt niet kon wachten tot de wekkerradio van de persoon die naast me lag ook af zou gaan.
Ik gooi mezelf uit bed, het is nog donker, iets wat raar aanvoelt. Na een douche en een snel ontbijt, rijd ik over verlaten wegen richting de plaats waar vandaag grote dingen staan te gebeuren. Letterlijk. Iets over half zes stap ik een doodstil pand binnen en begin aan mijn eerste klus. Een klus waar ik vorige week ook al eens over schreef, nu zelfs in het kwadraat. Het is warm en trap op trap af, kruipdoor, sluipdoor zorgt voor ongeveer drie liter zweet in de eerste drie kwartier. De toon is gezet voor vandaag. Het was verwacht, een schone polo lag boven al op me te wachten, die zat gisteren al in mijn rugtas.
De rest van de dag staat in het teken van speciaal transport. Heel speciaal transport. Een project waar zelfs het pand van de buren voor leegstroomt, verkeersborden voor weg worden gehaald, een omheining wordt gedemonteerd, bomen worden gerooid, een drone wordt ingezet en een cameraman de hele dag zorgt dat hij niks mist en vooral wacht op de actie. Een project waar verkeersregels uiteindelijk een klein uurtje even niet lijken te gelden. Een project waar iedereen aan mee lijkt te werken, of op zijn minst trots op is. Een project wat er voor zorgt dat mijn dag vandaag bestaat uit anderhalve dag.
Een dag waarop ik geen tijd had me te beseffen dat er na deze nog maar drie volgen. Nog drie onderwerpen die ik nu nog niet weet. Nog drie keer minimaal 250 woorden. Nog drie tot de eindstreep. Nog drie tot het daadwerkelijk gelukt is.
Nog drie.
Nog drie? Echt nog maar drie? En dan?