Het is gek te beseffen dat deze ochtend is begonnen op een vliegveld in Düsseldorf, het lijkt alweer veel langer geleden. Na de vertraging zijn we met een Grieks leenvliegtuig vanaf Sicilië weer veilig teruggebracht in de richting van onze permanentere verblijfplaats. Alvorens we deze zouden bereiken dienden er echter nog een aantal hordes genomen te worden. De eerste betrof de bagageband.
Photo by Jeanne Rouillard on Unsplash
Terwijl na een korte pitstop op de eerste de beste toiletten blijkt dat al onze medepassagiers een beetje schaapachtig staan te wachten bij bagageband nummer twee, waar overigens niks staat aangegeven over welke bagage daar op gaat verschijnen, of in dit geval; niet op gaat verschijnen, lopen wij richting band nummer zeven. Volgens de borden kunnen wij hier namelijk binnen afzienbare tijd onze koffers langzaam voorbij zien glijden. Na enkele minuten verschijnt ook de rest van de passagiers. Het blijkt een raar kuddevolk, die mensen.
De vertraging heeft voor iedereen lang genoeg geduurd en als de bagage wat lang op zich laat wachten, begint het gesteun, gekreun en geklaag om ons heen. De Duitse meneer met de wandelstok, die in Catania reeds verkondigde dat hij ‘nog beter met de bus had kunnen gaan’, heeft het inmiddels over ‘een catastrofe’. Dit heerschap zal zich over enkele jaren, wanneer hij zompige cake naar binnen werkt met lotgenoten in een verzorgingshuis, van deze vakantie alleen en vooral nog de vertraging herinneren. Dat er waarschijnlijk in de week daaraan voorafgaand best leuke dingen zijn gebeurd, is daaraan ondergeschikt.
Pessimisme ligt altijd op de loer. Zeker wanneer blijkt dat er tien euro extra in rekening wordt gebracht voor je vooraf geboekte parkeerplaats, ergens op een braakliggend terrein naast een Penny-markt in Düsseldorf. We vertrekken door de vertraging immers een dag later dan afgesproken en hier moet gewoon voor betaald worden. ’s Ochtends om een uur of 6:53, na een lange nacht kan dit een druppeltje zijn wat de toch best grote emmer doet overlopen. Gelukkig hebben we nooit tegelijkertijd last van deze druppel, dus na een betaling onder protest door mijn bijrijder, kunnen we er toch al vrij snel weer om lachen.
Ik herinner me over ongeveer 57 jaar, wanneer ik stiekem om 09:47 mijn eerste advocaatje vast naar binnen schuif; toch niks meer te verliezen, vooral de lekkere visgerechten, de wijnen, een verhitte fietstocht, een schoppende dochter en roomcroissants bij het ontbijt. Mijn medebejaarden hebben vast al genoeg vertragingsverhalen op te rakelen.