Afgelopen zaterdag was ik jarig. Ik schreef daar al over, al ging dat meer over iemand anders dan over mijzelf. Het leek inmiddels ook alweer veel langer geleden dan een paar dagen, maar vandaag werd die dag toch nog even teruggehaald. Voorbereidingen waren gisteren al getroffen, toen er voor zo ongeveer zestig tot zeventig personen aan vlaai werd in ingeslagen bij de Albert Heijn.
De scanner gaf aan dat deze vlaai in de bonus was, wat nog net niet leidde tot een klein vreugdedansje bij de sous-chef. Het werd een flinke stapel dozen en het leek me dan ook best een goed plan dat de fiets vandaag nog even in de schuur zou blijven staan. Vanochtend zat ik dus op de bijrijdersstoel richting kantoor, waar de bouwwerkzaamheden inmiddels indrukwekkende vormen aannemen, met een blauwe AH-shopper vol met taarten op de achterbank.
Bij binnenkomst is mijn werkplek versiert met slingers en ballonnen en zijn er felicitaties van de collega’s die me een week hebben moeten missen. Ze hebben me gemist, hoor ik ze zeggen, ‘ik jullie minder…’ is mijn immer vriendelijke reactie terug. Een stapel lectuur in de vorm van kranten en tijdschriften ligt ook al netjes te wachten, maar tot aan de ochtendpauze eerst de grootste bulk van de 247 e-mails maar eens doorscannen. Iets voor half tien loop ik naar beneden om de taartjes in de varianten abrikoos, kersen en appel-kruimel aan te snijden. Ik bewaar er voor de zekerheid twee in de koelkast, als het niet genoeg blijkt kan ik die altijd nog aansnijden.
Er zijn nog meer felicitaties en iedereen werkt een stuk vlaai naar binnen. Het doet denken aan de kleuterschool, waar iedereen voor je zong als je jarig was en je een mooie hoed kreeg. Goede dingen moet je in stand houden. Aan het einde van de dag zijn de twee vlaaien in de koelkast onaangebroken, dat komt mooi uit, kan ik vanavond nog een keer trakteren. Inclusief mezelf voor de derde keer.