‘Gewoon Zweedse?’, vraagt het meisje achter de kassa als reactie op deze melding. ‘Ja Zweedse’, is het antwoord. Tegenwoordig kun je het signature gerecht van dit woon- en meubelbouwpakkettenparadijs namelijk ook in twee andere varianten krijgen. Er is een vegetarische variant en er zijn ook balletjes gemaakt van kippetjes. Dat zal allemaal best, en ik vind het een goede zaak dat het assortiment uitgebreid is, maar ik kwam hier om eerlijk te zijn eigenlijk maar voor één ding en dat is ’the original’.
Het gaat hier natuurlijk om het geniale Zweedse doe-het-zelf concept Ikea. Al zo lang ik me kan herinneren worden hier de beroemde Zweedse balletjes met friet en cranberry- en roomsaus gegeten. Vandaag lag er ook opeens een verdwaalde schep brocolli op het bordje, waarschijnlijk onder het motto ’toch nog iets van vitaminen’. De brocolli was dan ook van het niveautje gaarkeuken en geschikt voor alle gebitten, of gebrek daaraan. Nee, het was geen verbetering van de klassieker.
Dat mocht de pret niet drukken. Al sinds we het plan opgevat hadden om weer eens naar de blauw-gele kolos af te zakken, had ik me erop verheugd. Toen ik luxueus op kantoor werd opgehaald door de mede-ikeaganger, merkte een collega al op ‘hij gaat gewoon voor de Zweedse ballen!’. En eigenlijk klopte dat ook. Het eigenlijke doel was geloof ik iets van plantenbakken en lampjes op zonne-energie voor in de tuin. In de eerste categorie zat niet echt iets van onze smaak, en degene die vooraf was bekeken, bleek in het echt toch een beetje aan de kleine kant. De lampjes waren simpelweg uitverkocht, terwijl de voorraad gisteren toch echt nog voldoende aan had gegeven werd me ietwat schuldbewust uitgelegd.
Het kon me niet echt iets deren. Ik heb de hele Ikea met een lege winkelwagen, maar met een voldaan gevoel, doorkruist. Mijn missie was geslaagd en kreeg voor we weer naar buiten liepen nog een gouden randje. Een ijshoorntje.