Ik zie flarden van een uitzending van VPRO Tegenlicht (Ja, een links programma, dat weet ik, zal vast een gekleurd beeld geven, dat weet ik ook). Iets over een steeds groter wordende ultrarechtse groepering in Duitsland. Bestaande uit vooral hoogopgeleide jonge Duitsters, die dingen zwetsen over het veloren gaan van hun identiteit, hun cultuur. Ik heb altijd een beetje medelijden met deze mensen, die lijken te leven in het verleden, angstig zijn voor veranderingen en afgeven op dingen waar ze geen kennis van hebben. Dat alles vanuit hun luxeleventje ergens in een welvarende Westerse cultuur.
Photo by Eutah Mizushima on Unsplash
Ik vang wat teksten op van deze zielige hoopjes mensen en kan een licht gevoel van misselijkheid niet onderdrukken. Eigenlijk moet ik een beetje grinniken van deze jongens, want het zijn vooral jongens die je ziet. Nog een teken van zwakte en leven in het verleden, emancipatie is daar blijkbaar nog niet doorgedrongen. Ze praten over revolutie, over dingen die niet meer geregeld kunnen worden met alleen praten, over remigratie van mensen die zij niet als ‘puur Duits’ zien.
Ik krijg er rillingen van, ik probeer te blijven kijken, om zo toch te snappen wat die mensen drijft, wat ze bezield en vooral wat er nu zo ontzettend mis is gegaan in hun directe omgeving dat ze vinden dat ze zo over andere mensen dienen te denken. Ze zien er voor mij uit als types die in een cocon leven en zich vooral laten leiden door zaken die ze op forums lezen en zich laten ophitsen door types met een grote mond. Het lijken me geen jongens die dit doen door nare of vervelende eigen ervaringen of directe beperkingen in hun vrijheid. Het wordt dan ook veelzeggend, de identiteitsbeweging genoemd. Dit is wat mij betrefd treffend, angstige jongens op zoek naar een identiteit.
Ik vind het vreemd en ook naar om te weten dat dit gedachtegoed nog steeds ruimte krijgt om te wortelen en te groeien, steeds meer zelfs. Kijk alleen maar naar nare partijen als de AfD in Duitsland en het hobbyistenclubje van Thierry hier in Nederland. In een week dat ik ben begonnen aan ‘Het Achterhuis’ van Anne Frank. In een week waar de nationale herdenking op de dam plaatsvindt. In een week waarin we met zijn allen herinnert worden aan de gruwelijkheden die nog helemaal niet zo heel lang geleden plaatsvonden. Gruwelijkheden gebaseerd op angst en op haat. Gebaseerd op het verschaffen van een identiteit aan mensen die zoekende waren. Blijkbaar is die zoektocht opnieuw begonnen.
Laten we degene die op zoek zijn, iets anders bieden. Een identiteit van nieuwsgierigheid, van liefde en van begrip. Ook ik zeg dit vanuit mijn beschermde welvarende Westerse coconnetje, maar liefde gaat boven haat, altijd weer.
…..
PS 5km