Na een dagje spelen bij oma én opa deze keer, die vrij was vandaag komt de minimens een tikkeltje vermoeid thuis aan. Ik ben al thuis, dus zodra ik de auto aan hoor komen, loop ik naar buiten om de sous-chef en het kleintje in haar maxi-cosi achterin te begroeten. Ik word al gewaarschuwd door de sous-chef, er is er eentje cranky en er is weinig geslapen.
De blik van pure desinteresse gemixt met een klein tikkeltje onverschilligheid vanuit het zitje op de achterbank laat inderdaad weinig aan de verbeelding over. Er kan geen lachje af ik krijg aan alle kanten het idee dat ik de kleine dame tot last ben met mijn enthousiaste begroeting dus die laat ik maar snel voor wat het is. Ik til haar naar binnen en doe daar nogmaals een poging iets van een reactie uit te lokken over hoe het was vandaag. Via enkele foto’s van opa en oma en van een kort verslagje van de sous-chef heb ik begrepen dat ze het erg naar haar zin heeft gehad, maar dat weet ze dan goed te verbloemen.
De sous-chef gaat meteen even door naar de kruidenier om voor ons wat te eten te halen en ik stort me maar meteen op de maaltijd van de minimens. Voor de derde dag op rij staat er iets met erwten op het programma: we volgen een wenningskuurtje, want de smaak leek haar nog niet echt te bevallen. Nu was het gisteren al niet echt een probleem meer, dus vandaag moet goed komen. Eten werkt altijd goed tegen chagrijn, zo ook bij de onverschillige turf van nog geen driekwart meter lang.
Zodra ze haar schaaltje herkent, komen de emoties inderdaad vrij direct weer terug. Haar mondje gaat open en het kan meteen niet snel genoeg gaan. Tot het opeens (blijk nu achteraf) te snel gaat. Er wordt opeens gehuild, maar toch gaat het kleine spreeuwenmondje weer open, voor mij een teken voor een volgende hap. Maar na nog twee keer dit tafereel, schiet er na een vrij abrupte vorm van iets wat lijkt op ademhalen, niezen en huilen tegelijk, duidelijk iets in een verkeerd keelgat.
Een verbaasde blik kijkt me hulpeloos aan en een mix van slik- en kokhalsgeluiden, afgewisseld met moeizame schreeuwen en huiltjes maakt het tafereeltje in de kinderstoel voor me compleet. Met enige twijfel over wat er gebeurd zit de minimens vrij snel op mijn schoot en klop ik zachtjes op haar rug, en daarna een stuk harder. Dit lijkt niet echt te werken, dus ik herinner me vrij automatisch de pose met haar gezichtje naar beneden, hangend op mijn onderarm, van de baby-EHBO sessies met Henk. Dus daar hangt ze, de minimens, met haar hoofd naar beneden terwijl ik met de muis van mijn rechterhand korte, maar vrij harde slaagjes op haar rug geef. Ik hoor al snel iets wat lijkt op kokhalzen, maar er komt niets uit. De toon van huilen die meteen daar op volgt is wel het signaal dat het meeste weer goed lijkt te zitten. Dan pas voel ik iets van opluchting en schrik tegelijk.
Ik neem haar op schoot, geef een kus en daarna nog een paar laatste lepeltjes met haar erwtenprakje. Met haar mondje wijd open lijkt ze aan te geven erwt toch wel lekker te vinden en mij het signaal dat ik zelf het tempo moet blijven bepalen en dit niet met alles moet laten afhangen van de sneltreinspreeuw.